O AVARO E O OURO

Esta rosa é para todos os que seguen este blog, a foto fíxena onte e é a primeira rosa do meu xardín.

FELIZ DÍA DO LIBRO


Aí vai unha fábula de Esopo:

Un avaro vendeu todo o que tiña de máis e comprou unha peza de ouro, e soterrouna na terra á beira dunha vella parede e todos os días ía mirar o sitio.
Un dos seus veciños observou as súas frecuentes visitas ao lugar e decidiu pescudar que pasaba. Pronto descubriu o do tesouro escondido, e cavando, tomou a peza de ouro, roubándolla.
O avaro, á súa seguinte visita atopou o oco baleiro e repenando os seus cabelos laiábase amargamente.
Entón outro veciño, decatándose do motivo da súa queixa, consolouno dicíndolle:
- Da grazas de que o asunto non é tan grave. Vai e trae unha pedra e colócaa no oco. Imaxínate entón que o ouro aínda está aquí. Para ti será o mesmo que aquilo sexa ou non sexa ouro, xa que non farías nunca ningún uso del.
Valora as cousas polo que serven, non polo que aparentan.

O Meco

Especie de sátiro ou home salvaxe que violaba mulleres, sen deixar solteiras nin casadas. Está emparentado co Rabeno e os homes salvaxes europeos, do tipo do Busgosu asturiano, o Tentirujo cántabro, o Trenti vasco, os Homes Caprinos mediterráneos, os Sátiros, Silenos, Silvanos, Faunos, o propio Pan.
Moita xente amedrenta aos nenos pequenos cando choran, ou non queren facer algo que se lles manda, dicíndolles: "mira que vén o Meco e lévate".
Segundo a lenda o Meco foi un home luxurioso que non perdoaba a doncela nin a casada. Diante de tales desmandos, as mulleres, alporizadas, aforcárono nunha figueira. Quixo o xuíz intervir e non acadou o que desexaba, pois as mulleres confabuláronse e, cando lles preguntaba o xuíz "quen matou o Meco?", contestaban todas a unha: "Matámolo todas".
O Padre Sarmiento di que o acontecemento do meco ocorreu na península do Grove e afirma que viu a figueira fatídica para o real ou imaxinario personaxe, que estaba no cumio da Cidadela, e por mor dos ventos fríos producía figos algo colorados o que facía supoñer aos habitantes que procedían do sangue do Meco».

Comeuno o gato!!!

Un cura dunha aldea galega vía moi disgustado como os fregueses deixaban de ir á misa e non sabía que cousas facer nin como predicar para que volvesen a cumprir coma bos cristiáns. Cada día era máis grande a súa inquietude e non deixaba de cismar día tras día, como dar co remedio.

Un día ocorréuselle algo e parecéndolle boa idea, anunciou desde o púlpito que tivera un aviso de Deus e que o domingo seguinte ía haber un milagre, pois o Espírito Santo baixaría a terra para saber que fregueses ían a misa e cales non.
O sancristán que era un pouco babeco ao marcharen os fregueses preguntoulle ao cura:
-E logo, señor cura! Vostede como vai facer para que baixe o Espírito Santo?
O cura díxolle rindo:
-Non teñas coidado, home, xa o verás na súa hora! Mentres vas ir á feira, e sen que vexa ningún veciño, mercas unha pomba ben branca e tráesma agochada.
Chegado o día do milagre, a igrexa estaba chea, rematada a misa o señor cura dixo o seu sermón como era costume e falou de como os seus fregueses por seren tan desleixados ían todos camiño de condenarse. Engadiu tamén que ao ir ese domingo á misa o Espírito Santo había de velos cando chegase e daquela el había pedirlle que os perdoase, porque aínda que eran un pouquiño deixados, non eran malos cristiáns e rematou pedíndolle a Deus que enviase ao Espírito Santo.
Cando o señor cura deixou de falar oíronse moitos ruídos no faiado da igrexa. Os fregueses tremeron pensando que ía ocorrer o que dixera o cura, pero o Espírito Santo non baixou como eles agardaban.
O señor cura seguía a pedir unha e outra vez que o Espírito Santo baixase e entón apareceu o sancristán no alto da igrexa.
-Ai, señor cura! E como vai baixar?, ao Espírito Santo comeuno o gato.


"Antoloxía do conto popular galego" de Henrique Harguindey e Maruxa Barrio

A AMIZADE

Hoxe estou morriñenta, aí vai un fragmento "De amicitia" de Cicerón, o mesmo que o autor eu tamén considero que o máis importante nas nosas vidas é a AMIZADE

Pero a amizade non é outra cousa, senón o acordo en todas as cousas divinas e humanas, con benevolencia e amor, non sei certamente se algo mellor ca ela foi dado ao home polos deuses inmortais, a excepción da sabedoría. Outros prefiren as riquezas, outros a boa saúde, outros o poder, outros os honores, moitos ata os praceres. Isto último (é propio) das bestas; pero aquelas cousas citadas anteriormente (son) caducas e incertas, baseadas non tanto na nosa prudencia como no capricho da fortuna.

Est autem amicitia nihil aliud, nisi omnium divinarum humanarumque rerum cum benevolentia et caritate summa consensio; qua quidem haud scio an, excepta sapientia, quidquam melius homini sit a diis immortalibus datum. Divitias alii praeponunt, bonam alii valetudinem, alii potentiam, alii honores, multi etiam voluptates. Beluarum hoc quidem extremum est; illa autem superiora caduca et incerta, posita non tam in consiliis nostris, quam in fortunae temeritate.
Cicerón, De amicitia VI, 20.

O cuco e a abella

imaxe tomada da rede

Xa hai uns días que chegou o Cuco.
O deus Zeus transformouse en Cuco para confundir a Hera e así poder poseela.Era inverno e cando Hera tomou ao cuco nas súas mans para protexelo do frío, Zeus recuperou a súa verdadeira forma e violouna. Logo deste encontro Hera e Zeus casaron e Hera pasa a ser a raíña indiscutible do Olimpo

CANTA CUCO OU CALA CUCO:
EU XA NON TE CREO
DESQUE SEI QUE VAS POÑER
O TEU OVO EN NIÑO ALLEO.
DESDEIXADO E PREGUICEIRO,
TAN SÓ PENSAS EN FOLGAR.
SOAMENTE DIS DÚAS NOTAS
E XA TES QUE DESCANSAR!
Manuel María



Estas fotos fíxenas esta fin de semana

A ABELLA E O CUCO

Saíndo da abellariza,
dixo ao Cuco a Abella:
«Cala, porque non me deixa
a túa ingrata voz traballar.
Non hai ave tan amoladora
no cantar como ti:
cucú, cucú e máis cucú,
e sempre unha mesma cousa»

«Cánsate o meu canto igual?
(o Cuco respondeu).
Pois de seguro non acho eu
variedade na túa panal.
E pois que do propio modo
fabricas un que cento,
se eu nada novo invento,
en ti é vellísimo todo.»
A isto a abella replica:

«Na obra de utilidade,
a falta de variedade
non é o que máis prexudica;
pero en obra destinada
só ao gusto e diversión,
se non é varia a invención,
todo o demais é nada.»
TOMÁS DE IRIARTE

Vacacións

Ata o luns a todos os que seguen este blog, durante catro días estará pechado por vacacións.

Morocho

Morocho está enfadado, Khalil pórtase moi mal cando xogan, faille trampas e dálle moitos couces. El aínda que é máis alto non ten a axilidade do seu curmán.

Ola! chámanme Morocho, e son un cabalo hispano-árabe, nacín o mesmo día e a mesma noite que o meu curmán Khalil ( o 26 de xuño do 2005),pero eu sempre fun máis alto, iso é porque aínda que a miña nai Hadiga é irmá da súa nai Narda, é moito máis alta e o meu pai Lentisco, é de raza española e tamén é ben grande.
Os meus donos puxéronme Morocho despois de estar un tempo sen nome, non se puñan de acordo de como chamarme e como eu de pequeno tiña unha cor escura, pero non moi definida, empezáronme a chamar "morocho" e ao final quedoume ese nome.
A miña nai sempre foi moi boa comigo, deume de mamar ata os dezaoito meses e sempre se preocupo do que facía cando era pequeno, a verdade que algunhas veces era un pouco pesadiña, lembro cando fun por primeira vez ao prado con ela, colleume e fíxome andar arredor dos lindes do prado dúas veces para que eu vise ata onde podía chegar, ela vixiaba sempre e non deixaba que estivese lonxe do seu carón, a miña tía non se preocupaba tanto do meu curmán e deixábao facer o que el quería.
Hai veces que me porto un pouco mal, ultimamente collín o costume de ao chegar ao prado non esperar a que me saquen a cabezada e escapo correndo, por culpa disto tivéronme que castigar e agora lévanme cunha corda moi longa e unha cousa que me poñen, que non sei como se chama, pero que ao intentar escapar, faime dano e non podo seguir tirando, pois só manca cando tiro.
A primavera tenme un pouco nervioso só teño ganas de xogar co meu curmán e correr polo prado, aínda que o Khalil é un tramposo e como quere ganar sempre fai trampas e tírame ao chan e despois dáme patadas na cara, teño a cara chea de feridas das súas patadas; a min non me gusta pegarlle pero el é un bruto xogando.
A pesar de que teño o corpo tan grande eu sonvos moi medorento, téñolle medo ata aos gatos e cando a Mixa entra na miña corte a buscar ratos eu pásoo moi mal. Gústanme máis as mulleres que os homes, a verdade é que prefiro ir con elas ao prado e de paseo, poida que sexa porque elas déixanme facer máis transnadas e ademais van sempre contándome contos e falando comigo e se fago algo malo non me castigan.