miércoles, 31 de marzo de 2010

O espantallo




Esta é de colleita propia, unha fai o que pode, e para isto hai que nacer, e o meu, é obvio, que non é a poesía.


Nunha horta de Lavandeira


colocaron un espantallo


de garda civil vestido


para asustar aos paxaros



Está a vixiar repolos


cebolas, patacas e verzas


de todo coida con tino


sen pedir nada a cambio.



Ao principio o Khalil

andaba todo asustado,


e mirábao desconfiado,


agora, xa teñen trato


e cando pasa saúdao


como saúdan os cabalos.



O espantallo, estará escoitando?,


quizais... talvez estea a pensar


pero, como manifestalo?,


se boca non lle deixaron


e no lugar do rostro

ten
unha bolsa de plástico.


O xesto da súa man,


significa algo?


Ou tena así


para dirixir aos paxaros?




Versión en castelán


Ésta es de cosecha propia, hice lo que puede, pero para esto hay que nacer, y lo mio, es obvio que no es la poesía



En un huerto de Lavandeira


colocaron un espantapájaros


de guardia civil vestido


para asustar a los pájaros



Está vigilando repollos


cebollas, patatas y berzas


de todo cuida con tino


sin pedir nada a cambio.



Al principio Khalil

estaba muy asustado,


y lo miraba desconfiado,


ahora, ya tienen trato


y cuando pasa saluda


como saludan los caballos.



El espantapájaros ¿estará escuchando?,


quizás...tal vez esté pensando


pero, ¿cómo decirlo?,


si boca no le dejaron


y en lugar de rostro


tiene una bolsa de plástico.



El gesto de su mano,

¿significa algo?

¿O la tiene así

para dirigir a los pájaros?

martes, 30 de marzo de 2010

A cebola


Feijóo acepta as esixencias de Gayoso para explorar a fusión





A cebola é outra cousa.

Nin sequera ten entrañas.



É cebola enteiramente,


ao máis ceboloso grao.



Por fóra tan ceboluda,


ceboliña de raíz,


pode escrutarse por dentro


sen ningún remorso.



En nós todo estraño,


apenas de pel cubertos,


e unha anatomía violenta,


terror do medicamento,


e na cebola, cebola


e non intestinos tortos.



Ispida repetidamente


e semellante ata o fin.



Un ser sen contradicións,


criatura moi ben lograda.



Nunha cebola hai outra,


na grande unha pequena


e así, sucesivamente,


unha terceira, unha cuarta.



Unha centrípeta fuga.


Un eco cantado a un tempo.



Á cebola enténdoa:


o mellor ventre do mundo.



Soa rodéase de aureolas


e para a súa propia gloria.



Nós: graxas e nervios,


secreciones e segredos.



E denegóusenos


a idiotez do perfecto.

Wislawa Szymborska



Versión en castelán

La cebolla



La cebolla es otra cosa.
Ni siquiera tiene entrañas.
Es cebolla enteramente,
al más cebolloso grado.
Por fuera tan cebolluda,
cebollina de raíz,
puede escrutarse por dentro
sin ningún remordimiento.

En nosotros todo extraño,

apenas de piel cubiertos,

y una anatomía violenta,

terror de la medicina,

y en la cebolla, cebolla
y no intestinos tuertos.
Desnuda repetidamente
y similar hasta el fin.

Un ser sin contradicciones,
criatura muy bien lograda.
En una cebolla hay otra,
en la grande una pequeña
y así, sucesivamente,
una tercera, una cuarta.
Una centrípeta fuga.
Un eco cantado a coro.
A la cebolla la entiendo:
el mejor vientre del mundo.
Sola se rodea de aureolas
y para su propia gloria.

Nosotros: grasas y nervios,

secreciones y secretos.
Y se nos ha denegado
la idiotez de lo perfecto.

Wislawa Szymborska

lunes, 29 de marzo de 2010

Que dirán?








Que dirán eses piñeiros

que non fan máis que falar


cada vez que os bica a brisa


cando cruza o piñeiral?



Que dirán cando estremecen


nese eterno murmurar?



Que dirán eses regatos


que cruzando o verde val


coma cobras prateadas


falan cos croios do chan?



Que lle dirán a esas flores


que van bicando ao pasar?



Que dirá o mar cando brúa


nas ondas a tempestade?



Que dirá cando mainiño


cos seus beizos de cristal


bica as praias docemente

nunha noite de luar?


Que dirán os rapaciños

cando no colo das nais


gralean entre sorrisos


no seu doce gralear?



Que dirá a rola viúva


que xeme no trepezal?



E as andoriñas, e as pombas,


e o reiseñor ao cantar,


que dirán nese idioma


sublime e universal?



Preguntádelle aos poetas


que eles poden contestar.



Versión en Castelán


¿Qué dirán esos pinos

que no hacen más que hablar

cada vez que los besa la brisa

cuando cruza el pinar?

¿Qué dirán cuando se estremecen

en ese eterno murmurar?

¿Qué dirán esos riachuelos

que cruzando el verde valle

como serpientes plateadas

hablan con los guijarros del suelo?

¿Qué le dirán a esas flores

que van besando al pasar?

¿Qué dirá el mar cuando ruge

en las olas la tempestad?

¿Qué dirá cuando suavecito

con sus labios de cristal

besa las playas dulcemente

en una noche de lunar?

¿Qué dirán los niñitos

cuando en el regazo de sus madres

gorjean entre sonrisas

en su dulce gorjear?

¿Qué dirá la tórtola viuda

que gime en el bosque?

Y las golondrinas, y las palomas,

y el ruiseñor al cantar,

¿qué dirán en ese idioma

sublime y universal?

Preguntadle a los poetas

que ellos pueden contestar.

Follatos, Filomena Dato

martes, 23 de marzo de 2010

A Semana de Ciberculturalia


Estas son as fotos de cabeceira de Ciberculturalia que tamén aparecen no outro blogue de Carmen, Ciberimaginalia "imaxes para soñar, para admirar, para vivir" son palabras da autora.

Versión en galego (más abajo versión en castellano)

Todas as mañás, cando me levanto da cama, ás 7,30 ( máis ou menos), acendo o ordenador, tomo o primeiro café do día ao mesmo tempo que leo os xornais dixitais e as entradas que se publicaron nos blogues dos que son seguidora. Unha das entradas que encontro case todos os días é a de Carmen no seu blogue Ciberculturalia, sempre tocando temas importantes como o nome do blogue indica


Visitar Ciberculturalia é algo máis que ler un blogue, porque se tivésemos que dar unha clasificación, teriamos que dicir que é a Enciclopedia dos blogues que trata de Política, Actualidade, Opinión, Lectura, Fotografía Música, Viaxes, Curiosidades...e moitas cousas máis

Para min non é unha tarefa fácil elixir entre a grande variedade de temas que conteñen as súas entradas, a calidade de todas supérame.


Vou apostar por dúas entradas para presentar Ciberculturalia:

Unha é "Derecho al delirio" onde nos invita a delirar ao carón de Eduardo Galeano, que di: Que tal si empezamos a exercer o xamais proclamado dereito de soñar? Que tal si deliramos, por un intre? Imos cravar os ollos máis aló da infamia, para adiviñar outro mundo posible.
Non me queda moito que dicir, só que cliquedes no enlace e todos a SOÑAR. Como di Carmen " para descansar, para esquecer, para renacer con forza, para non desfalecer a causa de tanto desacougo, tanto lixo, tanta desvergoña, tanto pesadume..."


A outra entrada que vou recomendar é a que autora titula "Adiós ríos, adiós fontes", nela fala da Grande Manifestación onde participou a maioría do pobo galego, contra o goberno da Xunta, porque quere aniquilar a nosa lingua. Aquí podemos tamén encontrar o poema de Rosalía de Castro, do mesmo título, na voz de Amancio Prada.

Agora eu adícolle un fragmento dese mesmo poema a Carmen e a todos os seguidores, na voz de Joan Baez, a raíña da canción protesta, unha muller que segundo di a protagonista desta homenaxe, noutra das súas entradas, sempre loitou polos desfavorecidos, unha muller comprometida; así canta a Rosalía.



Vamos!, todos xuntos a delirar con Eduardo Galeano e Carmen.

Todos a SOÑAR...
e GRAZAS CARMEN por berrar cos galegos.

QUEREMOS GALEGO!






Versión en castelán

Todas las mañanas, cuando me levanto de la cama, a las 7,30 (más o menos), enciendo el ordenador y tomo el primer café del día, al mismo tiempo que leo los diarios digitales y las entradas que se publicaron en los blogs de los que soy seguidora. Una de las entradas que encuentro casi todos los días es la de Carmen en su blog Ciberculturalia, siempre tocando temas importantes, como el nombre del blog indica

Visitar Ciberculturalia es algo más que leer un blog, porque si tuviésemos que dar una clasificación, tendríamos que decir que es la Enciclopedia de los blogs que trata de Política, Actualidad, Opinión, Lectura, Fotografía, Música, Viajes, Curiosidades... y muchas cosas más.

Para mi no es una tarea fácil elegir entre la gran variedad de temas que contienen sus entradas, la calidad de todas me supera.

Voy a apostar por dos entradas para presentar Ciberculturalia:

Una es "Derecho al delirio" donde nos invita a delirar junto con Eduardo Galeano, que dice: ¿Qué tal si empezamos a ejercer el jamás proclamado derecho de soñar? ¿Qué tal si deliramos, por un ratito? Vamos a clavar los ojos más allá de la infamia, para adivinar otro mundo posible.

No me queda mucho que decir, sólo que cliqueis en el enlace y todos a SOÑAR. Como dice Carmen " para descansar, para olvidar, para renacer con fuerza, para no desfallecer a causa de tanta desazón, tanta basura, tanta desvergüenza, tanta pesadumbre.."

La otra entrada que voy a recomendar la titula "Adiós ríos, adiós fontes", en ella habla de la Gran Manifestación donde participó la mayoría del pueblo gallego, contra el gobierno de la Xunta, porque quiere aniquilar nuestra lengua. Aquí podemos también encontrar el poema de Rosalía de Castro, del mismo título, en la voz de Amancio Prada.

Ahora yo os dejo un fragmento de ese mismo poema, para Carmen y para todos los seguidores, en la voz de Joan Baez, la reina de la canción protesta, una mujer que como dice la protagonista deste homenaje, en otra de sus entradas, siempre luchó por los desfavorecidos, una mujer comprometida; así canta a Rosalía.




¡Vamos!, todos a delirar con Eduardo Galeano y Carmen.
Todos juntos a SOÑAR... y GRACIAS CARMEN por gritar con los gallegos.


¡QUEREMOS GALEGO!


lunes, 15 de marzo de 2010

Narciso




Narciso
era fillo da ninfa Liríope (a figura de lirio) e de Cefiso (un río). Cando naceu consultaron ao destino para saber se chegaría a vello e este contestou: (si se non noverit) "si, se non chega a coñecerse a si mesmo".

Cando Narciso cumpriu os 16 anos a súa beleza era tanta que eran moitos os mozos e mozas que o desexaban pero era tan grande a súa soberbia que el non se fixaba en ninguén.

Un día cando perseguía a uns cervos viuno a ninfa da voz, Eco (aquela que non aprendeu nin a calar cando se lle fala, nin a falar ela a primeira) daquela aínda tiña corpo e non era só voz, pero xa era moi faladora e só utilizaba a boca para poder repetir, entre moitas palabras, só a ultimas. A causa disto fora Xuno, pois castigara por querer entretela falando mentres Xúpiter facía das súas e lle puña "os cornos" con outras ninfas.

Cando Eco viu a Narciso namorouse del, segue ao mozo desexando dicirlle palabras doces pero a súa natureza impídello, ela só pode esperar a responder coas súas palabras.

Narciso perde de vista aos cervos e intentando encontralos preguntaba: (etquis adest?) "hai algún por aquí?".

E entón Eco respondía (adest!) "por aquí!".

O mozo quedou atónito, mirou ao redor e berrou: (veni!) "ven!", Eco contesta "ven!"; como ninguén viña entón el dixo (quid me fugis?) "por que foxes de min?" e de novo el volveu a escoitar o mesmo que el dixo.
Narciso dixo: (huc coëamus!) "aquí, reunámonos" e Eco contestou "reunámonos".
Eco saiu da fraga e intentou botar os brazos ao pescozo do mozo, pero el fuxiu dicindo (ante emoriar, quam sit tibi copia nostri) "antes morrerei que podas ti gozar de min" ela repetiu "que podas ti gozar de min".
Menosprezada Eco, agachouse na espesura, chea de vergoña, tapou a cara coas pólas das árbores, e desde aquel intre vive en covas solitarias. Pero aínda así o amor pervive nela e medra coa dor de verse rexeitada, o seu corpo enfraquece, a súa pel enrúgase e as súas carnes disípanse no aire. Só a súa voz e os seus ósos perduran, os ósos din que tomaron a forma dunha rocha e desde entón está oculta nas fragas, e non se ve; todo o mundo a escoita; un son é o que pervive dela.

Así menosprezou Narciso a moitas ninfas e a unha multitude de mozos ata que un dos desprezados, levantando as mans ao ceo dixo: (sic amet ipse licet, sic non potiatur amato!) "ogallá ame el do mesmo modo, ogallá non consiga o obxecto do seu desexo!"; Némesis, a deusa da vinganza, escoitou a petición.

Narciso canso da caza e como ía moita calor foi descansar a carón dunha fermosa fonte de augas cristalinas, mentres bebe, seducido da imaxe que está vendo na auga, pensa que é corpo o que só é auga, queda extasiado e inmóbil, contempla os seus ollos, os cabelos, as meixelas... e admírase de todo. Deséxase a si mesmo sen sabelo, intenta agarrar aquel corpo, pero esvaecese na auga.

(et placet et video, sed, quod videoque placetque, non tamen invenio ...) "gústame e véxoo, pero o que vexo e me gusta non consigo encontralo..."

"
e para que sexa maior o meu sufrimento, nin nos separa un inmenso mar nin un camiño nin montañas... unha pouca auga é o que se interpón entre nós".

(cupit ipse teneri! nam quotiens liquidis porreximus oscula lymphis, hic totiens ad me resupino nititur ore; posse putes tangi: minimum est, quod amantibus obstat)
"el desexa que o abrace, porque cantas veces eu achego os meus beizos ás limpas augas, outras tantas el se esforza en alcanzarme levantando a súa boca; diríase que pode tocarse; é moi pequeno o obstáculo que se opón ao noso amor".

Ao final, Narciso desesperado volveuse cara a auga e as súas bagoas nubraron a figura que se reflexaba.

Eco ao velo, aínda que estaba enfadada, sentiuno e cantas veces Narciso dicía ai! ela repetía ai!.

O mozo morreu de amor e chorárono as Náiades, as súas irmás, e as Dríades. Cando preparaban a pira por ningunha parte encontraron o corpo do mozo, no lugar onde estaba había unha flor amarela con pétalos brancos arredor do centro.




Versión en castelán

Narciso era hijo de la ninfa Liríope (la figura de lirio) y de Cefiso (un río). Cuando nació consultaron al destino para saber se llegaría a viejo y éste contestó: (sí se no noverit) "sí, si no llega a conocerse a sí mismo".

Cuando Narciso cumplió los 16 años su belleza era tanta que eran muchos los mozos y mozas que lo deseaban pero era tan grande su soberbia que él no se fijaba en nadie.

Un día cuando perseguía a unos ciervos lo vio la ninfa de la voz,
Eco (aquella que no aprendió ni a callar cuándo se le habla, ni a hablar ella la primera) entonces aún tenía cuerpo y no era sólo voz, pero ya era muy habladora y sólo utilizaba la boca para poder repetir, entre muchas palabras, sólo la ultimas. La causa de esto había sido Juno, pues la había castigado por querer entretenerla hablando mientras Júpiter hacía de las suyas y le ponía "los cuernos" con otras ninfas.

Cuando
Eco vio a Narciso se enamoró de él, sigue al mozo deseando decirle palabras dulces pero su naturaleza se lo impide, ella sólo puede esperar a responder con sus palabras.

Narciso pierde de vista a los ciervos e intentando encontrarlos preguntaba: (etquis adest?) "¿hay alguno por aquí?".

Y entonces
Eco respondía (adest!) "¡por aquí!".

El joven quedó atónito, miró alrededor y chilló:
(veni!) "¡ven!", Eco contesta "¡ven!"; como nadie venía entonces él dijo (quid me fugis?) "¿por qué huyes de mí?" y de nuevo él volvió a escuchar lo mismo que él dijo.
Narciso dijo: (huc coëamus!) "¡aquí, nos reunamos!" y Eco contestó "¡nos reunamos!".
Eco salió del bosque e intentó echar los brazos al cuello del chico, pero él huyó diciendo (ante emoriar, quam sit tibi copia nostri) "antes moriré que puedas tú disfrutar de mí" ella repitió "que puedas tú disfrutar de mí".

Menospreciada
Eco, se escondió en la espesura, avergonzada tapa la cara con las ramas de los árboles, y desde aquel instante vive en cuevas solitarias. Pero a pesar de todo, el amor pervive en ella y crece con el dolor de verse rechazada, su cuerpo enflaquece, su piel se arruga y sus carnes se disipan en el aire. Sólo su voz y sus huesos perduran, los huesos dicen que tomaron la forma de una roca y desde entonces está oculta en los bosques, y no se ve; todo el mundo la escucha; un sonido es lo que pervive en ella.

Así menospreció Narciso a muchas ninfas y a una multitud de jóvenes hasta que uno de los despreciados, levantando las manos al cielo dijo:
(sic amet ipse licet, sic no potiatur amato!) "¡ojalá ame él del mismo modo, ojalá no consiga el objeto de su deseo!"; Némesis, la diosa de la venganza, escuchó la petición.

Narciso cansado de la caza y como hacía mucho calor fue a descansar al lado de una hermosa fuente de aguas cristalinas, mientras bebe, seducido de la imagen que está viendo en el agua, cree que es cuerpo lo que sólo es agua, queda extasiado e inmóvil, contempla sus ojos, los cabellos, las mejillas... y se admira de todo. Se desea a sí mismo sin saberlo, intenta agarrar aquel cuerpo, pero había desaparecido en el agua.

(et placet et video, sed, quod videoque placetque, no tamen invenio ...) "me gusta y lo veo, pero lo que veo y me gusta no consigo encontrarlo".

"y para que sea mayor mi sufrimiento, ni nos separa un inmenso mar, ni un camino, ni montañas... un poco de agua es lo que se interpone entre nosotros".

(cupit ipse teneri! nam quotiens liquidis porreximus oscula lymphis, hic totiens ad me resupino nititur ore; posse putes tangi: minimum est, quod amantibus obstat) "él desea que lo abrace, porque cuantas veces yo acerco mis labios a las limpias aguas, otras tantas él se esfuerza en alcanzarme levantando su boca; se diría que puede tocarse; es muy pequeño el obstáculo que se opone a nuestro amor".

Al final,
Narciso desesperado se volvió hacia el agua y sus lágrimas nublaron la figura que se reflejaba.

Eco al verlo, aunque estaba enfadada, lo sintió y cuantas veces Narciso decía ¡ay! ella repetía ¡ay!.

El joven murió de amor y lo lloraron las Náyades, sus hermanas, y las Dríades. Cuando preparaban la pira, por ninguna parte encontraron el cuerpo del mozo, en el lugar donde estaba había una
flor amarilla con pétalos blancos alrededor del centro.


viernes, 12 de marzo de 2010

miércoles, 10 de marzo de 2010