lunes, 30 de mayo de 2011

Non sería o mesmo se fosen os seus fillos



Enlace
Isadora aseando ao seu fillo

Quen ía dicir que Isadora era capaz disto?. O seu carácter non cambiou nada, segue co seu mal carácter, tratando de ser ela a que impón as regras, ao Dorian mállao todos os días, faille fronte aos cans, e dá o mesmo que sexan pequenos ou grandes.

Pasa moito tempo atendendo ao seu fillo, xoga con el e en todo momento está disposta a asealo, el é un traste, agóchase e cando o atopa, abrázase a el e lambe todo o seu corpo.

É unha nai tenra e doce, que distinta!

Os seres humanos, moitos de nós, tamén facemos o mesmo ca Isadora, somos distintos, outra persoa, segundo se trate dos nosos ou dos veciños.

Que farían os Mossos, o outro día, se un daqueles rapaces que estaba a recibir golpes fose o seu fillo?






Versión en castelán



¿Quién iba a decir que Isadora era capaz de esto?.


Su carácter no cambió nada, sigue con su mal carácter, tratando de ser ella la que impone las reglas, a Dorian le pega todos los días, le hace frente a los perros, y da lo mismo que sean pequeños o grandes.
Pasa mucho tiempo atendiendo a su hijo, juega con él y no deja de asearlo en todo momento, él es un traste se esconde y cuando lo encuentra, se abraza a él y lame todo su cuerpo.

Es una madre tierna y dulce, ¡qué distinta!


Los seres humanos, muchos de nosotros, también hacemos lo mismo, somos distintos, otra persona, según se trate de los nuestros o de los vecinos.

¿Qué harían los Mossos, el otro día, si uno de aquell@s muchach@s que estaba recibiendo golpes fuera su hijo?

martes, 24 de mayo de 2011

O día despois






Hoxe, o día despois, estiven a matinar nisto:



“Nolite dare sanctum canibus: neque mittatis margaritas vestras ante porcos, ne forte conculcent eas pedibus suis et conversi dirumpant vos ( (Mateo 7:6)

Gardádevos de dar o sagrado aos cans, nin guindedes as vosas perlas (margaridas) aos porcos, non sexa que as trepen coas súas patas e máis tarde, revolvéndose cara a vós, vos esnaquicen.



Versión en castelán


Hoy, el día después, estuve todo el día dándole vueltas a esto:

Guardaros de dar lo sagrado a los perros, ni arrojéis vuestras perlas (margaritas) a los cerdos, no sea que las pisoteen con sus patas y más tarde revolviéndose hacia vosotros, os despedacen.

jueves, 19 de mayo de 2011

O sufixo -iñ@







Todas estas flores son a miña homenaxe ao poeta Lois Pereiro, sinto que a súa obra e o seu nome fosen utilizados politicamente para acadar votos, está claro que hai políticos que non respectan nin aos mortos.



Cando a nivel nacional falan de Pep
iño Blanco, eu pregúntome:


Por que lle chaman así? Por que é pequen
iño, por que é moi querido por todos nós, por que é moito Pepe, por que é un politiquiño ou por que é galego?


En galego non é o mesmo
todo que todiño, malo que maliño, POLÍTICO que POLÍTIQUIÑO.


Nos dous primeiros exemplos (
todiño, maliño, ) o sufixo ten valor Intesificativo.


Non é o mesmo "
Marianiño perdeuno todo, que Marianiño perdeuno todiño". Se o perdeu "todiño" é que se quedou sen "nadiña".


No caso de
POLITIQUIÑO con valor PEXORATIVO, nós tamén temos ao Albertiño e aos seus coleguiñas, ao Marianiño e outros moitos "-iñ@s" de dentro e fóra de Galiza.


Hai dous días o partido dunha tal
Rosiña Díaz empapelou a fachada do edificio onde vivo. Onte, eu puxen unha denuncia na policía municipal, pero aínda agora, sigo esperando que limpen a fachada.


Os policías que viñeron á casa foron moi correctos e amables, a señora que me atendeu por teléfono, cando chamei ao 092, púxomo moi difícil, incluso pretendía convencerme que "
fixese a vista gorda". Segundo ela "está prohibido, pero tamén están prohibidas moitas cousas e fanse"; eu expliqueille que non estaba disposta a deixarme convencer e daquela, díxome "que os arrancase eu".

Jajaja...


O que a muller non sabía é que son "
unha galega en todos os sentidos".





Versión en castelán


Todas estas flores son mi homenaje al poeta Lois Pereiro, siento que su obra y su nombre fueran utilizados políticamente para conseguir votos, claro está, que hay políticos que no respetan ni a los muertos.

Cuando a nivel nacional hablan de Pepiño Blanco, yo me pregunto:

¿Por qué le llaman así? ¿Por qué es pequeñito, por qué es muy querido por todos nosotros, por qué es mucho Pepe, por qué es un politiquiño o por qué es gallego?

En gallego no es lo mismo todo que todiño, malo que maliño, POLÍTICO que POLÍTIQUIÑO.

En los dos primeros ejemplos (todiño, maliño ) el sufixo tiene valor Intesificativo.

No es lo mismo "Marianiño lo perdió todo, que Marianiño lo perdió todiño". Si lo perdió "todiño" es que se quedó sin nada, sin nada.

En el caso de POLITIQUIÑO con valor PEYORATIVO, nosotros también tenemos al Albertiño y a sus coleguiñas, al Marianiño y otros muchos "-iñ@s" de dentro y fuera de Galicia.

Hace dos días el partido de una tal Rosiña Díaz empapeló la fachada del edificio en donde yo vivo. Ayer, yo puse una denuncia en la policía municipal, pero aun sigo esperando que limpien la fachada.

Los policías que vinieron a casa fueron muy correctos y amables, la señora que me atendió por teléfono, cuando llamé al 092, me lo puso muy difícil, incluso pretendía convencerme que "que hiciese la vista gorda". Según ella "está prohibido, pero también están prohibidas muchas cosas y se hacen"; yo le expliqué que no estaba dispuesta a dejarme convencer y entonces, me dijo "que los arrancara yo".

Jajaja...

Lo que la mujer no sabía es que soy "una gallega en todos los sentidos".

jueves, 28 de abril de 2011

Cousas


Hai uns días así estaba o meu marmeleiro, hoxe xa lle caeu toda a flor e están a medrar os froitos

O TSXG admite a trámite o recurso da RAG contra o decretoEnlace



Simónides de Ceos (556-467 a.C), poeta lírico grego que compuxo un gran número de poemas. Os seus versos distínguense pola procura da cordura e a prudencia.


Hai un conto: que a Virtude

habita nunha rocha escarpada

onde un coro de ninfas áxiles


sérvea. En canto aos mortais,

non poden todos vela, e só


o que de dentro bota unha suor

que lle devora a alma, e chega


da súa coraxe até o cume.

O canto coral 28 (74 P) Simónides de Ceos





Versión en castelán

Simónides de Ceos (556-467 a.C), poeta lírico griego que compuso un gran número de poemas. Sus versos se distinguen por la búsqueda de la cordura y la prudencia.


Hay un cuento: que la Virtud


habita en un peñasco escarpado


donde un coro de ninfas ágiles

la sirve. En cuanto a los mortales,

no pueden todos verla, y sólo


el que de dentro echa un sudor


que le devora el alma, y llega


de su coraje hasta la cumbre.


El canto coral (28(74P) Simónides
de Ceos

viernes, 8 de abril de 2011

A soberbia do coello





Coello que vés polas tardes visitar aos meus cans e que te burlas deles, porque non te poden cazar, non te consideres máis listo ca os que están a ladrar, o que pasa é que a vida a eles situounos do lado de acá, e ti, por agora, do outro lado, libre, correndo polo prado estás,
pero mañá ou pasado, as tornas poden cambiar.
Pensa que non hai cerrume que non se poda derrubar nin situación que non poda cambiar e o que hoxe serve para ti, mañá, para outro servirá.



Traducción al castellano


Conejo que vienes por las tardes a visitar a mis perros y que te burlas de ellos, porque no te pueden cazar, no te consideres más listo que los que están ladrando, lo que pasa es que la vida a ellos los situó del lado de acá, y tú, por ahora, del otro lado, libre, corriendo por el prado estás, pero mañana o pasado, las tornas pueden cambiar.
Piensa que no hay cerca que no se pueda derribar ni situación que no pueda cambiar y lo que hoy sirve para ti, mañana, para otro servirá.

viernes, 1 de abril de 2011

Abril






Aquí deixo un enlace a un artigo de Manuel Rivas no xornal El País moi interesante

http://www.elpais.com/articulo/Galicia/segundo/enterro/Castelao/elpepuespgal/20110401elpgal_23/Tes

miércoles, 23 de marzo de 2011

A negra terra



* Cosmogonía

En primeiro lugar existiu o Caos. Despois Gea a de amplo peito, sé sempre segura de todos os inmortais que habitan o nevado cume do Olimpo. No fondo da terra de anchos camiños existiu o tenebroso Tártaro. Por último, Eros, o máis fermoso entre os deuses inmortais, que afrouxa os membros e cativa de todos os deuses e todos os homes o corazón e a sensata vontade nos seus peitos. Do Caos xurdiron Érebo e a negra Noite. Da Noite a se vez naceron o Éter e o Día, aos que alumou preñada en contacto amoroso con Érebo. Gea alumou primeiro ao estrelado Urano cos seus mesmas proporcións, para que a contivese por todas partes e poder ser así sede sempre segura para os felices deuses. Tamén deu a luz ás grandes Montañas, deliciosa morada de deusas, as Ninfas que habitan nos boscosos montes. Ela igualmente pariu ao estéril piélago de axitadas ondas, o Ponto, sen mediar o grato comercio.

A Teogonía de Hesíodo



DE falar, falarei coa terra.

A terra verdadeira,


a negra terra

onde prende a raíz.


A terra que se pisa.


A terra que se queima e que se crava.


Ese enorme lenzo onde o home debuxa o seu capricho.


Onde o home se perde e se revolve en sombras.


A negra terra,


ese corpo de puta vella con dentes amarelos de tabaco,


con olleiras negras de tan azuis.


De falar, só con ela falarei


e falarei coas mans,


docemente coas unllas,


coa paixón dun amante,


como falan, cando albiscan a morte, os


xabaríns feridos.

De falar, falarei coa terra.


Coa terra, con esa negra terra


que cospe, como sangue do peito,
primaveras.

Manuel Rivas


Traducción al castellano

Cosmogonía

En primer lugar existió el Caos. Después Gea la de amplio pecho, sede siempre segura de todos los inmortales que habitan la nevada cumbre del Olimpo. En el fondo de la tierra de anchos caminos existió el tenebroso Tártaro. Por último, Eros, el más hermoso entre los dioses inmortales, que afloja los miembros y cautiva de todos los dioses y todos los hombres el corazón y la sensata voluntad en sus pechos. Del Caos surgieron Érebo y la negra Noche. De la Noche a se vez nacieron el Éter y el Día, a los que alumbró preñada en contacto amoroso con Érebo. Gea alumbró primero al estrellado Urano con sus mismas proporciones, para que la contuviera por todas partes y poder ser así sede siempre segura para los felices dioses. También dio a luz a las grandes Montañas, deliciosa morada de diosas, las Ninfas que habitan en los boscosos montes. Ella igualmente parió al estéril piélago de agitadas olas, el Ponto, sin mediar el grato comercio.

Teogonía de Hesíodoro



DE hablar, hablaré con la tierra.
La tierra verdadera,
la negra tierra
donde prende la raíz.
La tierra que se pisa.
La tierra que se quema y que se clava.
Ese enorme lienzo donde el hombre dibuja su capricho.
Donde el hombre se pierde y se revuelve en sombras.
La negra tierra,
ese cuerpo de puta vieja con dientes amarillos de tabaco,
con ojeras negras de tan azules.
De hablar, sólo con ella hablaré
y hablaré con las manos,
dulcemente con las uñas,
con la pasión de un amante,
como hablan, cuando vislumbran la muerte, los
jabalies heridos.
De hablar, hablaré con la tierra.
Con la tierra, con esa negra tierra
que escupe, como sangre del pecho, primaveras.