lunes, 19 de diciembre de 2011

O RELOXO






Reloxo! deus sinistro, horroroso, imposible
cuxo dedo nos ameaza dicíndonos: "Lembra!"
as sonoras Dores no teu corazón cheo de espanto
cravaranse moi pronto como nunha diana;

o
Pracer vaporoso fuxirá cara ao horizonte
o mesmo que unha sílfide entre bastidores;
cada instante devórache un anaco da delicia
concedida a cada home para toda a existencia.

Tres mil seiscentas veces cada hora, o
Segundo
che borboriña: Lembra! -Rápido, coa súa voz
de insecto, o Agora di: Eu son o Hai Tempo,
e zuguei a túa vida coa miña trompa noxenta!

Remember! Lembra!
, pródigo!, Esto memor!
(A miña gorxa de metal fala todas as linguas)
os minutos, mortal aloucado, son ganga
que non hai que desprezar sen extraerlle o ouro!

Lembra
que é o Tempo xogador cobizoso
que gaña sen facer trampas, a cada xogada! é a lei.
O día declina; a noite medra; Lembra!
o abismo ten sede sempre; a clepsidra baléirase.

Deica pouco soará a hora en que o divino
Azar,
en que a augusta Virtude, a túa esposa aínda virxe,
en que mesmo o Arrepentimento (oh! a derradeira pousada!),
en que todo che dirá: Morre, vello covarde!; É demasiado tarde!

Fichier:Baudelaire signatur.jpg
Charles Baudelaire



Versión en castelán

¡Reloj! dios siniestro, horroroso, imposible
cuyo dedo nos amenaza diciéndonos: "¡Recuerda!"
los sonoros Dolores en tu corazón lleno de espanto
se clavarán muy pronto como en una diana;

el Placer vaporoso huirá hacia el horizonte
lo mismo que una sílfide entre bastidores;
cada instante te devora un trozo de la delicia
concedida a cada hombre para toda la existencia.

Tres mil seiscientas veces cada hora, el Segundo
te sururra:¡Recueda! -Rápido, con su voz
de insecto, el Ahora dice: ¡Yo soy el Otro Tiempo,
y he chupado tu vida con mi trompa asquerosa!

Remember!,¡Recuerda!, ¡pródigo!,Esto memor!
(Mi garganta de metal habla todas las lenguas)
¡los minutos, mortal alocado, son ganga
que no hay que despreciar sin extraerle el oro!

Recuerda que es el Tiempo jugador codicioso
que gana sin hacer trampas, ¡ a cada jugada! es la ley.
El día declina; la noche crece; ¡Recuerda!
el abismo tiene sed siempre; la clepsidra se vacía.

Dentro de poco sonará la hora en que el divino Azar,
en que la augusta Virtud, tu esposa todavía virgen,
en que incluso el Arrepentimiento (¡oh! ¡la última posada!),
en que todo te dirá: ¡Muere, viejo cobarde!; ¡Es demasiado tarde!

Fichier:Baudelaire signatur.jpg
Charles Baudelaire


Versión francesa (orixinal)


Horloge! dieu sinistre, effrayant, impassible,
Dont le doigt nous menace et nous dit: "Souviens-toi!
Les vibrantes Douleurs dans ton coeur plein d'effroi
Se planteront bientôt comme dans une cible;

Le Plaisir vaporeux fuira vers l'horizon
Ainsi qu'une sylphide au fond de la coulisse;
Chaque instant te dévore un morceau du délice
A chaque homme accordé pour toute sa saison.

Trois mille six cents fois par heure, la Seconde
Chuchote: Souviens-toi! - Rapide, avec sa voix
D'insecte, Maintenant dit: Je suis Autrefois,
Et j'ai pompé ta vie avec ma trompe immonde!

Remember! Souviens-toi! prodigue! Esto memor!
(Mon gosier de métal parle toutes les langues.)
Les minutes, mortel folâtre, sont des gangues
Qu'il ne faut pas lâcher sans en extraire l'or!

Souviens-toi que le Temps est un joueur avide
Qui gagne sans tricher, à tout coup! c'est la loi.

Le jour décroît; la nuit augmente; souviens-toi!
Le gouffre a toujours soif; la clepsydre se vide.

Tantôt sonnera l'heure où le divin Hasard,
Où l'auguste Vertu, ton épouse encor vierge,
Où le Repentir même (oh! la dernière auberge!),
Où tout te dira Meurs, vieux lâche! il est trop tard!"

Fichier:Baudelaire signatur.jpg

Charles Baudelaire

miércoles, 14 de diciembre de 2011

Cousas que están a pasar na Galiza

Quen son en realidade os TERRORISTAS???







Cando non hai que facer...

Justificar a ambos lados

Carrabouxos, Cocas, Bugallos, Mazacucas, Bogallas, Bogallos, Boxas, Bullacas, Boullacas, Bugallas, Carrabouxos, Carragouchos, Cocas, Cocos, Crocas, Crocos, Cóucaras, ...


Son unha reacción de defensa da árbore fronte a determinados insectos que depositan os seus ovos baixo a casca nos gromos novos dos carballos. Son estruturas de tipo tumoral que son inducidas por insectos (xeralmente avespas). En realidade trátase da resposta do carballo cun crecemento anómalo de tecido para illar o ataque ou infección da avespa. Este tecido de nova formación adopta aspectos diferentes, ás veces espectaculares.


Imaxinade por un intre, que os humanos tivésemos a mesma reacción fronte aos malos políticos e outros parasitos da sociedade. Iriamos polo mundo cun feixe de carrabouxos colgados.


Versión en Castelán



Las agallas, bogallas, cecidios, gállaras o gallarones ...


Son una reacción de defensa del árbol frente a determinados insectos que depositan sus huevos bajo la cascara en los brotes jóvenes de los robles. Son estructuras de tipo tumoral que son inducidas por insectos (generalmente avispas). En realidad se trata de la respuesta del roble con un crecimiento anómalo del tejido para aislar el ataque o infección de la avispa. Este tejido de nueva formación adopta aspectos diferentes, a veces espectaculares.

Imaginad por un momento, que los humanos tuviéramos la misma reacción frente a los malos políticos y otros parásitos de la sociedad. Iríamos por el mundo con un montón de agallas colgadas.

martes, 13 de diciembre de 2011

Estarán a buscarlle o teto á vaca???


Copiado de AQUÍ


O xefe da casa do rei dixo:

"É como cando alguén ten un fillo. Pódeselle querer máis ou menos, ou parecer máis ou menos parvo, pero non pode deixar de ser o teu fillo".






Versión en Castelán


El jefe de la casa del rey dijo:

“Es como cuando alguien tiene un hijo. Se le puede querer más o menos, o parecer más o menos tonto, pero no puede dejar de ser tu hijo”.




domingo, 11 de diciembre de 2011

A Píntega



Píntega, sacabeira, salamandiga, salamanca, sacarrancha, pintárraga, pezoña, pinchorra, zarramancha, roncha, sapagueira, pinta, zaramela, ...



A metade do camiño da vida,


nunha selva escura atopábame


porque a miña ruta extraviara.




Que dura cousa é dicir cal era


esta salvaxe selva, áspera e forte


que me volve o temor ao pensamento!




É tan amarga case cal a morte;


mais por tratar do ben que alí atopei,


doutras cousas direi que me ocorreron.




Eu non sei repetir como entrei nela


pois tan durmido me atopaba no punto


que abandonei a senda verdadeira.


Dante, A Divina Comedia (O Inferno, canto I, 1-12)



Versión en castelán



A mitad del camino de la vida,

en una selva oscura me encontraba

porque mi ruta había extraviado


¡Cuán dura cosa es decir cuál era

esta salvaje selva, áspera y fuerte

que me vuelve el temor al pensamiento!


Es tan amarga casi cual la muerte;

mas por tratar del bien que allí encontré,

de otras cosas diré que me ocurrieron.


Yo no sé repetir cómo entré en ella

pues tan dormido me hallaba en el punto

que abandoné la senda verdadera.


Dante, La divina comedia (El Infierno, canto I, 1-12)

jueves, 8 de diciembre de 2011

A terra



Flores recollidas no meu xardín o día 30 de novembro.



É líquidos telúricos, a terra

que se soña a si mesma e se fai

lenda.

O murmurio invernal

o verán no voo das vésperas ó sol

e o lume coa vizosa liturxia do candil

sombras letais

na quente perspectiva das lareiras

cerimonia das intrigas da infancia

Algo para crer algo

auto de fe

Lois Pereiro, Poemas 1981-1991



Versión en castelán


Es líquidos telúricos, la tierra

que se sueña a sí misma y se hace

leyenda.

El murmullo invernal

el verano en el vuelo de las vísperas al sol

y el fuego con la viciosa liturgia del candil

sombras letales

en la caliente perspectiva de los lares

ceremonia de las intrigas de la infancia

Algo para creer algo

auto de fe

Lois Pereiro, Poemas 1981-1991

martes, 29 de noviembre de 2011

O vello



Retrato dun vello agricultor, Van Gogh


No limiar da eternidade, Van Gogh


Aprendeu a escribir no servizo militar


a raia da súa sinatura


risca como unlla que suca o xeo


no parabrisas dun tractor.


Pono nervioso o teléfono,


ese estraño que entra sen chamar á porta,


con zapatos de cidade,


e que o can non cheira.


Falar fala moi pouco.


A vida comeulle as palabras


ao tempo que agrandaba as mans.


Esas mans cavaron pozos e sostiveron tellados.


Nesas circunstancias compre ter a boca ben pechada.


Pero nin sequera así é capaz de ver matar o porco,


a única carne que lle gusta, mellor se está torrada.


O viño ten que ser barato,


e entón, cando o bebe en longos grolos,


penso que lle axuda a tragar


unha historia que xamais contará.


Cando mira o lume das achas na cheminea,


vai nun tren que atravesa a neve.


Colleríao da man, porque é o meu pai,


pero abráiano tanto as mostras de agarimo


como o aire dun lobo.


Manuel Rivas, 1996




Versión en castelán


Aprendió a escribir en el servicio militar

la raya de su firma


rasca como uña que surca el hielo


en el parabrisas de un tractor.


Lo pone nervioso el teléfono,


ese extraño que entra sin llamar a la puerta,


con zapatos de ciudad,


y que el perro no huele.


Hablar habla muy poco.


La vida le comió las palabras


al tiempo que agrandaba las manos.


Esas manos cavaron pozos y sostuvieron tejados.


En esas circunstancias es necesario tener la boca bien cerrada.


Pero ni siquiera así es capaz de ver matar al cerdo,


la única carne que le gusta, mejor si está tostada.


El vino tiene que ser barato,


y entonces, cuando lo bebe en largos tragos,


pienso que le ayuda a tragar


una historia que jamás contará.


Cuando mira el fuego de las astillas en la chimenea,


va en un tren que atraviesa la nieve.


Lo cogería de la mano, porque es mi padre,


pero le asombran tanto las muestras de cariño


como el aire de un lobo.

Manuel Rivas, 1996