lunes, 30 de julio de 2012

Nuño volve á casa




 

 
 Nuño xogando con Groucho, o seu pai
Nuño cos seus pais, Susi e Groucho, a súa nai non ten tanta paciencia con el coma o seu pai.


Hoxe hai unha semana que Nuño está ingresado na clínica veterinaria, estivo moi grave, segundo parece foi  a parvovirose, enfermidade que a máis das veces resulta ser mortal.
Chamaron esta tarde da clínica, mañá danlle a alta e xa vai volver para a casa.


Versión en castelán
  

 (Nuño con sus padres, Susi y Groucho, su madre no tiene tanta paciencia con él como su padre)

 Hoy hace una semana que Nuño está ingresado en la clínica veterinaria, estuvo muy grave, según parece fue  la parvovirosis, enfermedad que muchas veces resulta ser mortal.

Llamaron esta tarde de la clínica, mañana le dan el alta y ya va a volver a  casa.

viernes, 27 de julio de 2012

Na grande oscilación...








Na grande oscilación
entre crer e non crer,
o corazón  trastórnase
cheo de nada saber

E, alleo ao que sabía
por non saber o que é,
só un instante lle cabe
que é o coñecer a fe

Fe que os astros coñecen
porque é a araña que está
na tea que eles tecen,
e é vida que había xa
                  Fernando Pessoa


Versión en castelán



En la gran oscilación
Entre creer y no creer,
El corazón se trastorna
Lleno de nada saber

Y, ajeno a lo que sabía
Por no saber lo que es,
Sólo un instante le cabe
Que es el conocer la fe

Fe que los astros conocen
Porque es la araña que está
En la tela que ellos tejen,
Y es vida que había ya.
                   Fernando Pessoa

jueves, 12 de julio de 2012

O home e a planta

Santolina chamaecyparissus L. Abrótano fémea, gardarroupa, herba (da) loba, herba lombrigueira.

 Está perfectamente indicada en dixestións lentas, gases intestinais, dores menstruais, bronquite, asma, anorexia e espasmos gastro-intestinais. En uso externo, emprégase, sobre todo, en infusión para a conxuntivite, inflamación das pálpebras ou blefarite, estomatite e vaxinite.


—«Por que tan mal me tratas,
e por que así me pisas,
se queixa de min nunca
dar podes, en xustiza?»,
a un home, certa planta,
queixándose dicía.
—«Por que?, —respóndelle este
con rabia mal contida,—
quen es para expresarte
de forma tan altiva?
bo fose que do mundo
ao rei contas pediras,
herbeira miserable
que case non se mira,
que medras entre o po
e morres esquecida."
—"Xesús!, non se enfurruñe
señor, pois dáme a risa,
sen nós, —lle dixo a planta,—
os homes, que serían?,
da planta o froito come,
e a casa na que habita,
e os mobles que a engalanan,
e a tea que fabrica,
dicirme quer de onde
o rei do mundo quita?.
Sen o home pode a planta
pasar; mais el axiña
perece, sen remedio,
se a planta non o auxilia;
que moitos séculos antes
que os homes existiran
no mundo, xa o poboaban,
as plantas xa lucían,
e cheiros e rumores
que en el sementa a brisa,
fixeron dun deserto
a estancia fermosísima,
que as plantas que desprezas
adornan e tapizan:
o pazo incomparable
que ao pouco agradecida,
Deus, sempre bondadoso,
a humanidade destina.
Sen plantas, señor home,
No mundo, que sería?"
 
A historia relatada
recórdena e medítena,
aqueles que, soberbios,
aos inferiores miran
cal plantas miserables
 
que con desprezo trepan.
 Sen eles, por moi altos
que estean, que serían?
               Fábulas galaico-castellanas, Amador Montenegro
 
 
Versión en castelán
 
 
 Está perfectamente indicada en digestiones lentas, gases intestinales, dolores menstruales, bronquitis, asma, anorexia y espasmos gastro-intestinales. En uso externo, se emplea, sobre todo, en infusión para la conjuntivitis, inflamación de los párpados o blefaritis, estomatitis y vaginitis.
 
«¿Por qué tan mal me tratas,
y por qué así me pisas,
se queja de mí nunca
dar puedes, en justicia?»,
 
A un hombre, cierta planta,
quejándose decía.
«¿Por qué?, -le responde éste
con rabia mal contenida-,
¿quién eres para expresarte
de forma tan altiva?
Bueno fuera que del mundo
al rey cuentas habías pedido,
hierba miserable
que casi no se mira,
que creces entre el polvo
 y mueres olvidada."
 
"¡Jesús!, no se enfurruñe
señor, pues me da la risa,
sin nosotros, -le dijo la planta-,
los hombres, ¿qué serían?,
de la planta el fruto come,
y la casa en la que habita,
y los muebles que la engalanan,
y la tela que fabrica,
¿decirme ahora de dónde
el rey del mundo quita?.
Sin el hombre puede la planta
pasar; mas él enseguida
perece, sin remedio,
si la planta no lo auxilia;
que muchos siglos antes que
los hombres existiesen
en el mundo, ya lo poblaban,
la plantas ya lucían,
y olores y rumores
que en él siembra la brisa,
hicieron de un desierto
la estancia hermosísima,
que las plantas que desprecias
adornan y tapizan:
el palacio incomparable
que a la poco agradecida,
Dios, siempre bondadoso,
a la humanidad destina.
Sin plantas, señor hombre,
en el mundo, ¿qué sería?"
 
La historia relatada
recordar y la mediten,
aquellos que, soberbios,
a los inferiores miran
cual plantas miserables
que con desprecio pisan.
Sin ellos, por muy altos
que estén, ¿qué serían?
             Fábulas galaico-castellanas, Amador Montenegro
 

miércoles, 4 de julio de 2012

O penico que quería ser floreiro

  Penico  morto no medio da natureza viva.

A onde irían a parar aqueles días de viño e rosas baixo unha cama?, cantos segredos!, se puidese falar... Agora, aí, entre as silvas e demais herbas, esquecido daqueles que sentaban o  cu sobre el para aliviar o seu ventre e a súa vexiga, espera que chegue unha man amiga que saiba ver nel algo máis que un penico estragado. FLOREIRO!!!, el sempre soñou con ser floreiro. 
Se Duchamp pintou un urinario e chamoulle A Fonte, por que el non pode ser Floreiro?


Versión en castelán

¿A dónde irían a parar aquellos días de vino y rosas bajo una cama?, ¡cuántos secretos!, si pudiera hablar... Ahora, ahí, entre las zarzas y demás hierbas, olvidado de aquellos que  sentaban el  culo sobre él para aliviar su vientre y su vejiga, espera que llegue una mano amiga que sepa ver en él algo más que un orinal estropeado. 
¡¡¡FLORERO!!!, él siempre soñó con ser florero.
Si Duchamp pintó un urinario y le llamó La Fuente, ¿por qué él no puede ser Florero?






viernes, 29 de junio de 2012

Medo

muruxa/miruxa  (Stellaria media)

Algúns versos do poema Medo de Raymond Carver

Medo a durmirme esta noite.
Medo a non durmirme esta noite.
Medo a que o pasado se levante.
Medo a que o presente voe.
Medo a que o teléfono soe no medio da noite.
Medo ás tormentas eléctricas.
Medo á ansiedade!
Medo a ter que identificar o corpo dun amigo morto.
Medo a non ter máis diñeiro.
Medo a ter demasiado, aínda que ninguén me crería isto.
Medo aos perfís psicolóxicos.
Medo a chegar tarde e medo a chegar antes que ninguén.
Medo a ter que vivir coa miña nai na súa ancianidade e a miña.
Medo á confusión.
Medo a que este día remate sen un toque de felicidade.
Medo a levantarme para comprobar que te has de ir.
Medo a non amar ou medo a non amar o suficiente.
Medo a que o que amo sexa mortal para quen amo.
Medo á morte.
Medo a vivir demasiado.
Medo á morte.

Dixen iso.
     



-> Versión en castelán

Pamplina o hierba gallinera (Stellaria media)

Algunos versos del poema Miedo de Raymond Carver

Miedo a dormirme esta noche.
Miedo a no dormirme esta noche.
Miedo a que el pasado se levante.
Miedo a que el presente vuele.
Miedo a que el teléfono suene en medio de la noche.
Miedo a las tormentas eléctricas.
¡Miedo a la ansiedad!
Miedo a tener que identificar el cuerpo de un amigo muerto.
Miedo a no tener más dinero.
Miedo a tener demasiado, aunque nadie me creería esto.
Miedo a los perfiles psicológicos.
Miedo a llegar tarde y miedo a llegar antes que nadie.
Miedo a tener que vivir con mi madre en su ancianidad y la mía.
Miedo a la confusión.
Miedo a que este día termine sin un toque de felicidad.
Miedo a levantarme para comprobar que te has ido.
Miedo a no amar o miedo a no amar lo suficiente.
Miedo a que lo que amo sea mortal para quienes amo.
Miedo a la muerte.
Miedo a vivir demasiado.
Miedo a la muerte.

He dicho eso.
              

martes, 26 de junio de 2012

Chourizos



Pan de lagarto, pan de rato, uvas de rato (Sedum dasyphyllum L.)
Esta é unha herba perenne, densamente pelosa glandulosa e con follas obovadas, florece de maio a xullo e preséntase en muros e rochedos.
 







 
                                                    Chourizos no fumeiro


Chourizo:

Pedazo curto de tripa cheo de carne de porco, picada e adubada con sal, pimento doce e picante, allo e ourego, que se cura ao fumo.

Chourizo de boche: o que se fai con carne dos pulmóns, papada, etc., picada e adubada con pimento, cebola, allo e outros ingredientes.

Chourizo de carne: o que se fai con carne  de porco, picada e adubada tamén con pimento e allo.

Chourizo de cebola: aquel que leva na súa composición grande cantidade de cebola e sangue callado. Chourizo ceboleiro.

Chourizo de amoado: aquel que se enche con unha pasta de cabazo cocido, aceite, pimento, ourego e outros ingredientes adicionais.

Chourizo pegureiro: variedade de chourizo, típico de Valdeorras, feito con a tripa grosa do porco chea de carne.


Versión en castelán


 Ésta es una hierba perenne,  densamente peloso glandulosa y con hojas obovadas, florece de mayo a xulio y se presenta en muros y roquedos.

 Chorizo:

Pedazo corto de tripa lleno de carne de cerdo, picada y adobada con sal, pimentón dulce y picante, ajo y orégano, que se cura con humo.

Chorizo de boche: el que se hace con carne de los pulmones, papada, etc., picado y adobada con pimentón cebolla, ajo y otros ingredientes.

Chorizo de carne: el que se hace con carne  de cerdo, picada y adobada también con pimentón y ajo.

Chorizo de cebolla
: aquel que lleva en su composición gran cantidad de cebolla y sangre cuajada. Chorizo ceboleiro.

Chorizo de amoado: aquel que se llena con una pasta de calabaza cocida, aceite, pimentón, orégano y otros ingredientes adicionales.

Chorizo pegureiro:
variedad de chorizo, típico de Valdeorras, hecho con la tripa gruesa del cerdo llena de carne.





jueves, 21 de junio de 2012

"Cando España era rica"



Río Búbal
 


 
Muíño en ruínas ao carón do río Búbal, concello de Carballedo (Lugo),

  
Tiven unha casa guapa,
e lucín roupas, a eito,
e os amigos (que eran moitos!)
recricábanme o sombreiro...
Camiñaba sobre rosas,
e durmía en terciopelos.
Como o mundo xira e xira,
colleume a volta do veo!
e levo roupas turbiñas;
e acólleme un pardiñeiro.
Os amigos, (que son poucos...)
a constipación temendo,
van de présa, e non reparan...

Gasto zocos, e rouceo
sobre as charumelas murchas:
adormezo en pobre leito...
Os meus traballos non me doen;
ben o sabe Deus do ceo!
Inda máis, bendigo un dano,
que me aprendeu o mal alleo:

Agora dóenme os ispidos 
agora choro cos famentos,
que camiñan sobre espiñas
e non atopan un palleiro,
onde o corpo, arrepiado,
arrecade refuxelo.
Malpocados, meus pobriños!
meus filliños...! Canto peno
por non ter lugar para todos
na estreitez do meu celeiro!

Porque a miña bica, moura,
para vós non de roleiros;
(ohm, meu Cristo! quen puidese
bendecila cos teus dedos!)
e non presten as miñas xergas,
para vos alfonxar, un lenzo!
Camiñades polos toxos...
magoádesvos sobre os rebos...
Só son desgraciadiña,
por non ter con que valervos!
   Ai! se de prata se tornase
a cruz do remordemento!

 Canto, feito, non fixese!
canto fixese, non feito!


 

           Cando eu era rica   Francisca Herrera Garrido


Versión en castelán
  
   Tuve una casa guapa,
y lucí ropas, a mansalva,
y los amigos (¡qué eran muchos!)
me alzaban el sombrero...
Caminaba sobre rosas,
y dormía en terciopelos.
Como el mundo gira y gira,
¡me cogió la vuelta el velo!
y llevo ropas turbias;
y me acoge un corralón.
Los amigos, (que son pocos...)
la constipación temiendo,
van de prisa, y no miran...

Llevo zuecos, y doy vueltas
sobre las pinochas secas:
duermo en pobre lecho...
Mis trabajos no me duelen;
¡bien lo sabe Dios del cielo!
Aun más, bendigo un daño,
que me enseñó el mal ajeno:
Ahora me duelen los desnudos
ahora  lloro con los hambrientos,
que caminan sobre espinas
y no encuentran un pajar,
donde el cuerpo, estremecido,
encuentre refugio.
¡Infelices, pobrecitos!
¡hijos míos...! ¡cuánto peno
por no tener lugar para todos 
en la estrechez de mi granero!
Porque  mi torta, morena,
para vosotros no de porciones;
(¡oh, Cristo mio! ¡quién pudiese
bendecirla con tus dedos!)
y no sirvan mis jergas,
para  abrigaros, ¡un lienzo!
Camináis por los tojos...
os dañáis sobre los desescombros...
Sólo soy desgraciadita,
¡Por no tener con que socorreros!

   ¡Ay! si de plata se volviese
la cruz del remordimiento!

¡Cuánto, hecho, no haría!
¡Cuánto haría, no hecho!
                                          Francisca Herrera Garrido