Reflexións

imaxe baixada da internet

Cando chegas a certa idade e miras cara a atrás, ves como desde que tes recordos, non fuches máis ca un elo formando parte dunha cadea. Dende que naces estás suxeito a unhas normas estritas e xa establecidas con antelación e que a maioría das veces ninguén che vai preguntar se estás de acordo ou non, ti só tes que cumprilas.

Segundo onde che toque nacer, farante membro dunha comunidade e ninguén che vai preguntar se queres ser socio ou non. Alguén decide como te chamarán o resto da túa vida, se tes sorte igual chegue a gustarche o nome, se es muller fanche un buraco en cada orella e colgan uns pendentes, sempre me preguntei porque as mulleres tiñamos que levar pendentes ao nacer.

Cando te das conta xa pasaron algúns anos e comeza a verdadeira escravización, escolarízante e a partires diso terás que cumprir un horario que xa será para o resto da túa vida . Pero non só estarás atado a un horario, porque no escola hai unhas normas de obrigado cumprimento e si ti non as cumpres comezarán os problemas, ninguén vai pensar que tes dereito a ser ti mesmo, que non tes porque estar sentado cando en realidade che apetece saltar, que se te aburres coas matemáticas, que se o recreo dura moi pouco... un montón de preceptos que se os rompes arríscaste a ser obxecto de estudo.

Desde cativo hai que aprender as normas que establece a sociedade, non podes comer coas mans, tes que sentar dereito na mesa, non podes comer coa boca aberta, non podes arrotar, non podes soltar peidos, non podes, non podes..."iso non se di", "iso non se fai", "estás castigado".

Segundo vas avanzando en anos encontraraste con máis "non podes", cando te deas conta e se non reaccionas a tempo a túa vida non será máis ca un "non podes", pero tranquilo porque para a sociedade terás sido o elo perfecto, o que nunca rompeu a norma e todos dirán "era moi boa persoa".






Versión en castelán

Cuando llegas a cierta edad y miras hacia atrás, ves como desde que recuerdas, no fuiste más que un eslabón formando parte de una cadena. Desde que naces estás sujeto a unas normas estrictas y ya establecidas con antelación y que la mayoría de las veces nadie te va a preguntar se estás de acuerdo o no, ti sólo tienes que cumplirlas.

Según donde te toque nacer, te harán miembro de una comunidad y nadie te va a preguntar se quieres ser socio o no. Alguien decide como te llamarán el resto de tu vida, si tienes suerte igual llegue a gustarte el nombre, si eres mujer te hacen los agujeros en las orejas y te cuelgan unos pendientes, siempre me pregunté porque las mujeres teníamos que llevar pendientes al nacer.

Cuando te des cuenta ya pasaron algunos años y comienza la verdadera esclavización, te escolarizan y a partir de ahí tendrás que cumplir un horario que será para el resto de tu vida . Pero no sólo estarás atado a un horario, porque en la escuela hay unas normas de obligado cumplimiento y sí tú no las cumples comenzarán los problemas, nadie va a pensar que tienes derecho a ser tú mismo, que no tienes porque estar sentado cuando en realidad te apetece saltar, que si te aburres con las matemáticas, que si el recreo dura muy poco... un montón de preceptos que si los rompes te arriesgas a ser objeto de estudio.

Desde niño hay que aprender las normas que establece la sociedad, no puedes comer con las manos, tienes que sentar derecho en la mesa, no puedes comer con la boca abierta, no puedes erutar, no puedes soltar pedos, no puedes, no puedes..."eso no se dice", "eso no se hace", "estás castigado".

Según vas avanzando en años te encontrarás con más "no puedes", cuando te des cuenta y si no reaccionas a tiempo tu vida no será más que un "no puedes", pero tranquilo, porque para la sociedad habrás sido el eslabón perfecto, el que nunca rompió la norma y todos dirán "era muy buena persona".

MANIFESTO POLA SOLIDARIEDADE

Ninguén ten a potestade de elixir o lugar onde vai nacer, nin as posibilidades económicas da familia que o vai acoller ou do país no que vai desenvolverse a súa existencia. A terra ten extraordinarias riquezas, pero todos sabemos que están moi mal repartidas, e que conviven neste planeta azul xentes que se poden permitir todos os luxos con outras que non poden sobrevivir por falta de alimentos, de hixiene, ou dunha mínima asistencia sanitaria. O noso é un mundo de contrastes, pero agora non hai desculpa. Cos excedentes de produción que apodrecen cada día no primeiro mundo poderíase solucionar a fame do terceiro, pero..., qué?... sae máis barato deixalos perder que transportalos, a pesar de todos os medios (de trasporte, conservación de alimentos, etc...)dos que dispoñemos na actualidade. Por iso, creo que chegou a hora de facer algo e o primeiro paso, dos moitos que hai que dar para solucionar esta traxedia humana, é tomar conciencia todos. Iso tratamos os blogueiros que publicamos hoxe este manifesto:


QUEN SOMOS:

Os que subscribimos este manifesto somos cidadáns no pleno uso dos nosos dereitos civís, e titulares da soberanía popular, da que emanan os poderes do Estado. Os asinantes dirixímonos a todos os cidadáns do mundo, coñecedores da situación de atraso, fame e enfermidade na que se atopa gran parte da poboación humana nun momento histórico, como o actual, no que se dispoñen dos suficientes medios políticos, económicos e científicos que puidesen solucionar estes problemas. Este manifesto ten vocación de universalidade, e vai dirixido a toda a humanidade, por iso a versión orixinal en español será traducida a diversas linguas, pois o noso propósito consiste en facer ouvir a voz da opinión pública nos lugares nos que se toman as decisións políticas e económicas do mundo.

A QUEN NOS DIRIXIMOS:

Dirixímonos á clase política gobernante dos nosos países, composta por aqueles que eliximos, libremente, nunhas eleccións democráticas; así como aos máis altos mandatarios das Organizacións Internacionais, como a O.N.U. e aos Presidentes e Gobernos dos países máis ricos da terra.

MANIFESTÁMOSLLES:

1.- Que este texto ten a súa orixe na constatación da extrema situación de necesidade e de fame que sofre unha gran parte da poboación da Terra e na desigual e inxusta repartición de bens que existe actualmente no mundo.

2.- Que consideramos que dita situación é intrinsecamente perversa e non admisible nin moral nin eticamente, dado que todos os seres humanos nacen libres e iguais. Igualmente, temos presente que todos os cidadáns do mundo teñen eses dereitos desde o mesmo instante do seu nacemento e non como unha promesa futura cuxa conquista dependa da realidade política, social ou económica dos seus países.

3.- Que defendemos que é completamente inxusto, inmoral e un crime humanitario punible ante os tribunais internacionais e a Historia que, en pleno Século XXI, existan seres humanos que pasen fame no mundo, e que morran por iso. Que é un agravante dese crime que, existindo as leis internacionais suficientes, así como os medios técnicos, económicos e científicos para corrixir devandita situación, os que exercen o poder no mundo non leven a cabo as accións necesarias para solucionar o que xeracións futuras cualificarán de verdadeiro xenocidio no que serán culpables todos aqueles que, tendo os medios para solucionar o problema, non os empregaron.

4.- Que consideramos que esta inxusta situación é contraria ao dereito Natural, aos Dereitos humanos e ás normas da máis elemental ética, e entendemos que chegou o momento de que a voz da opinión pública esixa dos seus gobernantes o final de tal estado de cousas.

5.- Que o presente manifesto non é un manifesto utópico; e que tampouco é un manifesto político, nin se pretende co mesmo a instauración dunha nova orde política ou socio-económico mundial, nin ningún menoscabo do tecido empresarial, sanitario e social do mundo desenvolvido, senón a máis elemental xustiza cos desfavorecidos. POR TODO ISO,

ESIXIMOS aos nosos GOBERNANTES:

1.- A adopción de medidas inmediatas e urxentes para paliar tal situación de fame, enfermidade e desnutrición no terceiro mundo. Consideramos que tales medidas non constitúen unha utopía, senón que son perfectamente viables e posibles.

2.- Manter o compromiso de cumprir os Obxectivos do Milenio que, establecidos por Nacións Unidas no ano 2000, definen os principios aos que ha axustarse a actuación dos países e do sistema económico internacional para superar, co horizonte fixado en 2015, as inxustizas que afectan á humanidade.

3.- A realización de accións solidarias sistemáticas cos países máis desfavorecidos e que se estableza unha orde lóxica e humana de prioridades na política económica, con proxectos intelixentes que creen riqueza e postos de traballo nos países pobres, facilitando un desenvolvemento sustentable e un progreso que lles axude, ademais, á consolidación dunha rede sanitaria, económica e social estable que faga imposible o retorno á situación de partida e favoreza a consolidación dun réxime político interno democrático.

4.- Que se tomen as medidas necesarias para que os países ricos destinen unha parte dos seus orzamentos á creación de riqueza e de empresas nos países máis desfavorecidos; así como a adopción dun acordo internacional, que debería subscribirse na ONU de obrigado cumprimento para os países desenvolvidos.

5.- A implantación dun código ético que regule a estratexia das empresas multinacionais, así como a eliminación dos paraísos fiscais e a aplicación da taxa Tobin ás transaccións comerciais internacionais, que permita crear un fondo de solidariedade xestionado por Nacións Unidas.

6.- Non aceptaremos simples declaracións de principios que non se traduzan en políticas concretas. En definitiva, APELAMOS ao sentido da xenerosidade e da humanidade de todos, e fundamentalmente da clase política internacional. Desde a terra que espera e cre firmemente na Solidariedade que constrúa un mundo mellor e máis xusto, a 30 de xaneiro de 2010"" ..

Homenaxe a Mariel Manrique

luns martes xoves
venres sábado

A estrela número 4:

Os Nenos

imaxe baixada da internet

"Abandonada á furia das ondas e do monstruoso animal, Andrómeda non era só unha fermosa doncela encadeada, castigada polo pecado alleo. No fondo era unha nena espida, posuída polo medo e a necesidade de amor".

"illic inmeritam maternae pendere linguae
Andromedam poenas iniustus iusserat Ammon".( Metamorfose lib. IV (670-671)

"alí o inxusto Amón mandara a Andrómeda, que non o merecía, pagar o castigo que debía a súa nai, por falar demais"

¿Has visto a esta menor?
Viches a esta menor?

imaxes baixadas da internet

Miro tu foto pegada en la pared de la comisaría.
Miro a túa foto apegada na parede da comisaría.

Ya pasó tanto tiempo desde que te fuiste
Xa transcorreo tanto tempo dende que te fuches

que tu foto podría ser la de un fantasma.
que a túa foto podería ser a dunha pantasma.

Pero tus ojos verdes insisten en brillar
Pero os teus ollos verdes insisten en brillar

(¿cómo se puede brillar así desde un papel desfigurado?)
(como se pode brillar así desde un papel estragado?)

y tu sonrisa todavía se suelta y se abre como un piano.
e o teu sorriso aínda se solta e se abre coma un piano.

Una Unidad Funcional de Instrucción en lo Correccional
Unha Unidade Funcional de Instrución no Correccional

te buscó y se cansó de buscarte.
buscoute e cansouse de buscarte.

Dónde estás, Jacqueline?
Onde estás, Jacqueline?

Tenías el pelo negro sujeto en dos colitas
Tiñas o pelo negro suxeito en dúas coletas

y al borde de la foto, el cuello de una camisa a cuadros.
e ao bordo da foto, o colo dunha camisa a cadros.

Tenías solamente siete años y no sé
Tiñas só sete anos e non sei

si los tuviste para siempre o los sobrepasaste.
se os tiveches para sempre ou os superaches.

Podrías no estar. O estar en cualquier parte.
Poida que xa non esteas. Ou esteas en xalundes.

Te convertiste en una aguja que penetra hasta el hueso.
Convertícheste nunha agulla que penetra até o óso.

En una serie de intuiciones y pistas desconectadas.
Nunha serie de intuicións e pistas desconectadas.

En un signo de interrogación que sabe a hiel.
Nun signo de interrogación con sabor ao fel

¿Quién te mordió, te cuidó, te desgarró, te preparó la cama?
Quen te trabou, te coidou, te esgazou, che preparou a cama?

¿Quién se apropió de vos y te condujo
Quen se apropiou de ti e te conduciu

a la república enloquecedora de la nada?
á república enlouquecedora de ningures?

¿Quiénes son? ¿Quién es? ¿Quien fue?
Quen son? Quen é? Quen foi?

¿Quién te tapó la boca y se llevó tu cara?
Quen che tapou a boca e levou a túa cara?

Tu felicidad no miente en esa foto. Dudo que te maltrataran.
A túa felicidade non mente nesa foto. Dubido que te maltratasen.

Si hubieras necesitado irte,
Se tiveses necesidade de irte,

también hubieras necesitado regresar.
tamén terías necesidade de retornar.

Pero la única evidencia es que no volviste.
Pero a única certeza é que non volviches.

¿Dónde estás Jacqueline?
Onde estás Jacqueline?

¿Qué fosa en este mundo puede ser tan honda?
Que foxo neste mundo pode ser tan fondo?

¿Cómo será esperarte cada día?
Como será esperarte día tras día?

¿Cómo será gritar y que ni el eco responda?
Como será berrar e que nin o eco responda?

A semana de MARIEL MANRIQUE

O luns



O xoves



O venres



O martes



O sábado


O mercores será o día que eu lle adique a entrada a

MARIEL MANRIQUE

Eu confeso

Onte Isabel Martínez do blog El cobijo de una desalmada sacou unha entrada co título de " Un Divino". Isabel con suma mestría recolle a conversación entre dúas persoas que falan dunha terceira.

Cando rematei de ler a entrada, deime conta que na mesma situación eu daría as mesmas respostas e a miña conduta sería exactamente a mesma.

Antes de deixar o comentario penseino dúas veces, porque no fondo sentía que para quedar ben e parecer mellor persoa, tería que dicir todo o contrario do que sentía, o típico "hai que perdoar, non se pode ser rancorosa, só as malas persoas son incapaces de esquecer...". Ao final, decidín pór o que pensaba, a hipocresía non vai comigo, eu son como son, e comprendo a esa persoa que como conta Isabel non quería perdoar.

Ao longo da miña vida, dende que teño memoria, nunca lle fixen dano conscientemente a ninguén, o meu lema sempre foi "é mellor que te trepen que trepar ti" e iso fixo que levase uns cantos couces inesperados e dolorosos, a nivel familiar (os máis dolorosos), a nivel de amizade, a nivel profesional...

Dende hai algúns anos o meu lema cambiou "se me trepas unha vez, non vas ter ocasión de facelo outra" e non me importa que me consideren mala persoa, rancorosa ou outras cousas por o estilo; nin sequera isto é un intento de desculparme.

Gústome como son agora, non teño que disimular con ninguén. Por que sabedes o que pasa?, que antes eu non esqueceía, pero puña boa cara sen sentilo e iso corroíame por dentro.

Cando alguén che falla conscientemente o mellor é deixal@ de lado, que esa persoa sexa feliz (se pode ) polo seu camiño e eu xa tratarei de que o meu non se cruce co seu.

E despois desta confesión espero non escandalizar a ninguén, isto que acabo de confesar é o meu maior defecto, pero nin me arrepinto nin teño pensado cambiar.





Tradución ao castelán

Ayer Isabel Martínez del blog Él cobijo de una desalmada sacó una entrada con el título de " Uno Divino". Isabel con suma maestría recoge la conversación entre dos personas que hablan de una tercera.

Cuando terminé de leer la entrada, me di cuenta que en la misma situación yo daría las mismas respuestas y mi conducta sería exactamente la misma.

Antes de dejar comentario lo pensé dos veces, porque en el fondo sentía que para quedar bien y parecer mejor persona, tendría que decir todo lo contrario de lo que sentía, lo típico "hay que perdonar, no se puede ser rencoroso, sólo las malas personas son incapaces de olvidar...". Al final, decidí poner lo que pensaba, la hipocresía no va conmigo, yo soy como soy, y comprendo a esa persona que como cuenta Isabel no quería perdonar.

A lo largo de mi vida, desde que tengo memoria, nunca le hice daño conscientemente a nadie, mi lema siempre fue "es mejor que te pisen que pisar tu" y eso hizo que llevara unas cuantas coces inesperadas y dolorosas, a nivel familiar (las más dolorosas), a nivel de amistad, a nivel profesional...

Desde hace algunos años mi lema cambió "se me pisas una vez, no vas a tener ocasión de hacerlo otra" y no me importa que me consideren mala persona, rencorosa u otras cosas por el estilo; ni siquiera esto es un intento de disculparme.

Me gusto como soy ahora, no tengo que disimular con nadie ¿Por qué sabéis lo que pasa?, que antes yo no me olvidaba, pero ponía buena cara sin sentirlo y eso me consumía por dentro.

Cuando alguien te falla conscientemente lo mejor es dejarl@ de lado, que esa persona sea feliz (si puede) él/ella por su camino y yo ya trataré de que el mío no se cruce con el suyo.

Y después de esta confesión espero no escandalizar a nadie, esto que acabo de confesar es uno de mis muchos defectos, pero ni me arrepiento ni he pensado cambiar.

Eu penso que era o seu deber

Todos os medios de comunicación falan da oposición da RAG ao DECRETO, pero, que se podía esperar?. Non é precisamente este o seu traballo?.

Eu penso que os membros da RAG non fixeron nada extraordinario era o seu deber e o seu traballo, por iso non teño pensado sumarme a glorificación. Xa ía sendo hora de que tomase o mando, de que a política deixase de manexar a Institución.

Os políticos son elixidos polos cidadáns para que gobernen o país, non para que destrúan o signo máis importante da identidade galega.

En que país do mundo a lingua propia é unha moeda de cambio coa que xogan os políticos para gañar ou perder as eleccións?

Aproveitando a conxuntura, sería bo que agora que estamos ao asunto, nos poñamos todos de acordo dunha bendita vez, cheguemos a un consenso, impoñamos a autoridade e que as NORMAS para o galego moderno sexan as definitivas; porque isto de estar cambiando a NORMA como se fose unha moda a seguir é unha das causas pola que moitos galegos perden o interese por escribir en galego, réstalle seriedade e arruínanos aos que amamos a lingua.

"A Real Academia Galega, RAG é a institución científica que ten como obxectivo o estudo da cultura de Galicia, e especialmente, da lingua galega. Elabora as súas normas gramaticais, ortográficas e léxicas, á vez que defende e promove a lingua.
A súa lema é «Colligit. Expurgat. Innovat» («Escolle. Expurga. Innova»)"

Tradución ao castelán

Todos los medios de comunicación hablan de la oposición de la RAG al DECRETO, pero, ¿qué se podía esperar?. ¿No es precisamente este su trabajo?.

Yo pienso que los miembros de la RAG no hicieron nada extraordinario era su deber y su trabajo, por eso no voy a sumarme a la glorificación. Ya era hora de que tomase el mando, de que la política dejase de manejar la Institución.

Los políticos son elegidos por los ciudadanos para que gobiernen el país, no para que destruyan el signo más importante de la identidad gallega.

¿En qué país del mundo la lengua propia es una moneda de cambio con la que juegan los políticos para ganar o perder las elecciones?

Aprovechando la coyuntura, sería bueno que ahora que estamos en el asunto, nos pongamos todos de acuerdo de una bendita vez, lleguemos a un consenso, impongamos la autoridad y que las NORMAS para el gallego moderno sean las definitivas; porque esto de estar cambiando la NORMA como se fuera una moda a seguir es una de las causas por la que muchos gallegos pierden el interés por escribir en gallego, le resta seriedad y nos arruina a los que amamos la lengua.

"La Real Academia Gallega (Real Academia Galega en gallego, RAG) es la institución científica que tiene como objetivo el estudio de la cultura de Galicia, y especialmente, de la lengua gallega. Elabora sus normas gramaticales, ortográficas y léxicas, al tiempo que defiende y promueve la lengua. Su lema es «Colligit. Expurgat. Innovat» («Escoge. Expurga. Innova»)

Flor e Dor

Hoxe foi un día parvo, case todos os luns son así, pero hoxe foi un pouco máis. O domingo fixen unha longa andaina, non sei os quilómetros que son, pero foron dúas horas camiñando. Dóeme un calcañar, xa leva días doéndome pero a andaina non lle foi boa e hoxe protestou un pouco máis alto, aínda que a causa é os moitos quilos que ten que soportar, pero eu son de bo comer e aínda que me movo, aprovéitame ata a auga que bebo, que por certo non é moita, porque nunca teño sede (de auga se entende, de xustiza, si teño).

Como estaba a dicir o día foi parvo e cando vén asi sempre busco algo que me anime, que me faga esquecer a miña dor pero tamén a dor polo que ocorre en Haití e ao mesmo tempo cousas do día a día coma o DECRETO contra a lingua, o espléndido que é goberno da Xunta mandando 15.000 euros a Haití (toda unha mostra de caridade cristiá) claro que lles chega ben porque eses cartos son para comprar potas, cacharros de cociña e sanitarios; así terán onde cociñar e descomer, aínda que non teñan para comer, por algo se empeza...

"O aire, a luz e o canto" de Victor Campio Pereira é o mellor analxésico para levantar o ánimo e voar lonxe aínda que tarde ou cedo haxa que aterrar.

Este é un dos seus poemas: Flor e Dor

A dúo canta o merlo no salgueiral do río,
Cheira a néveda, cheira a gozo na mañá.
Amarelos vizosos polo monte. (Un navío
suca as ondas, camiño da outra banda do mar.)

Todo é flor: as chorimas das toxeiras, as uces,
o ouro das carpazas por encostas e vales.
Todo é flor e ledicia na campía (Un navío
suca as ondas, camiño da outra banda do mar.)

Todo é flor e ledicia na campía. Aquí dentro todo
é babel de sombras. Un farol a tremer
acéname de lonxe. Irei ó seu encontro.
(O meu barco de vela disponse a naufragar

Tradución ao castelán

Hoy fue un día tonto, casi todos los lunes son así, pero hoy fue un poco más. El domingo hice una larga caminata, no sé los kilómetros que son, pero fueron dos horas caminando. Me duele el talón, ya hace días que me duele pero la caminata no le fue buena y hoy protestó un poco más alto, aunque la causa son los muchos kilos que tiene que soportar, pero yo soy de buen comer y aunque me muevo, me aprovecha hasta el agua que bebo, que por cierto no es mucha, porque nunca tengo sed (de agua se entiende, de justicia, sí tengo).

Como estaba diciendo el día se presentó tonto y cuando viene así siempre busco algo que me anime, que me haga olvidar mi dolor pero también el dolor por lo que ocurre en Haití y al mismo tiempo cosas del día a día como el DECRETO contra la lengua gallega, el espléndido que es el gobierno de la Xunta mandando 15.000 euros a Haití (toda una muestra de caridad cristiana) claro que es suficiente, porque ese dinero es para comprar cazuelas, cacharros de cocina y sanitarios; así tendrán donde cocinar y descomer, aunque no tengan que comer, por algo se empieza...

"O aire, a luz e o canto" de Victor Campio Pereira es el mejor analgésico para levantar el ánimo y volar lejos aunque tarde o temprano haya que aterrizar.

Este es uno de sus poemas: Flor y Dolor

A dúo canta el mirlo en la salceda del río,
Huele la nébeda, huele a gozo en la mañana.
Amarillos frondosos por el monte. (Un navío
surca las olas, camino de la otra orilla del mar.)

Todo es flor: las choridas de los tojales, las uces,
el oro de las carquesias por laderas y valles.
Todo es flor y alegría en el pastizal (Un navío
surca las olas, camino de la otra orilla del mar.)

Todo es flor y alegría en el pastizal. Aquí dentro todo
es babel de sombras. Un farol agitándose
me hace señas de lejos. Iré a su encuentro.
(Mi barco de vela se dispone a naufragar