jueves, 10 de febrero de 2011

É de MAL GUSTO que mexen por nós e digamos que chove.


Vostedes non ven, coma min, un L que xa está a celebrar os carnavais?


Vou falar do MAL GUSTO, desas cousas, que, aínda que, non sexan para comer, deixan un sabor amargo na boca.

Levo días dándolle voltas a isto, dous ou tres blogues, aos que sigo, falaron diso, eu denuncieino no meu blogue de Dúbidas sobre a lingua, pero fóra diso, parece que non lle importa a ninguén, non vin nin oín ningún medio de comunicación que se preocupase, nin sequera a oposición política.

Comezarei dende o principio, a última Normativa que
aprobou a RAG data do "ano 2003, coñeceuse naquel momento, pola Normativa da Concordia".

O señor Fraga presidiu o goberno da Xunta dende 1990 ao 2005, este señor é fundador do PP, el estaba, polo tanto, gobernando cando se aprobou a normativa mencionada.


Agora neste momento, no 2011, o goberno da Xunta ofende a todos os galegos, cun folleto propagandístico cheo de erros ortográficos. É grave que "eses" (refírome aos políticos en xeral) aos que os galegos estamos pagando, non saiban falar correctamente galego, pero é de moi MAL GUSTO, que paguen a alguén, que non ten coñecementos da lingua, para que faga algo que pagamos os galegos.


Iso sería pensando ben
, porque se nos pomos a pensar mal, e eu son moi mal pensada,pregunto: non será que "O Feixismo" quere desprestixiar a lingua e rirse de nós?, consideran eles, que os galegos temos as tragadeiras tan anchas, que tragamos o que nos boten?.

Confeso que a min sempre me gustou moito o leite e cando era rapaza tomábao directamente das vacas galegas, alimentadas con comida galega e coidadas por xente galega, dende hai moitos anos, merco o leite galego nos supermercados, pero trato de que sexa leite galego.


No folleto promocional da marca 100% galego hai os seguintes erros:

Catro veces
Diferencia-> o correcto é Diferenza
Constitue ->o correcto é Constitúe
Ademáis-> o correcto é Ademais
Comunitária-> o correcto é Comunitaria
Productos-> o correcto é Produtos
Disfruta-> o correcto é Goza

* E no mesmo paquete, aclararlle ao señor Feijóo que a Xunta ten intención de RECORRER (
Interpor recurso xudicial, apelar). e non Recurrir que non existe en galego.




Versión en castelán

Voy a hablar del MAL GUSTO, de esas cosas, que, aunque, no sean para comer, te dejan un sabor amargo en la boca.


Llevo días dándole vueltas, dos o tres blogs a los que sigo escribieron sobre ello, yo lo denuncié en mi blog de Dúbidas sobre a lingua, pero fuera de esto, parece que no le importa a nadie, no vi ningún medio de comunicación que se preocupara, ni siquiera la oposición política.

Comenzaré desde el principio, la última normativa que aprobó la RAG es del "año 2003, se conoció en aquel momento, por la "Normativa da Concordia".


El señor Fraga presidió el gobierno de la Xunta desde 1990 al 2005, este señor es fundador del PP, él estaba, por lo tanto, gobernando cuándo se aprobó la normativa mencionada.


Ahora en el 2011, el gobierno de la Xunta ofende a todos los gallegos, con un folleto propagandístico lleno de faltas ortográficas. Es grave que "
esos" (me refiero a los políticos en general) a los que los gallegos estamos pagando, no sepan hablar correctamente gallego, pero es de muy MAL GUSTO, que paguen a alguien, que no tiene conocimientos de la lengua, para que haga algo que pagamos los gallegos.

Eso sería pensando bien, porque si pensamos mal, y yo soy muy mal pensada, pregunto: ¿no será que "El Feixismo" quiere desprestigiar el gallego y reírse de nosotros?, ¿consideran ellos, que los gallegos tenemos las tragaderas tan anchas, que tragamos lo que nos echen?.

Confieso que a mí siempre me gustó mucho la leche y cuando era una niña la tomaba directamente de las vacas gallegas, alimentadas con comida gallega y cuidadas por gente gallega, desde hace muchos años, compro la leche gallega en los supermercados, siempre trato que sea leche gallega (en castellano es todo femenino, pero en gallego la leche es masculino, cosa que ignora el "señor Feijóo y sus amiguitos).


En el folleto promocional de la marca 100% gallego hay los siguientes errores:

Cuatro veces Diferencia-> lo correcto es Diferenza
Constitue ->lo correcto es Constitúe
Ademáis-> lo correcto es Ademais
Comunitária-> lo correcto es Comunitaria
Productos-> lo correcto es Produtos
Disfruta->lo correcto es Goza

lunes, 7 de febrero de 2011

Esencias e perfumes



Non soporto os perfumes fortes, o meu sentido do olfacto ante estas situacións, ás veces xógame malas pasadas e liberase con espirros.

Vou contar unha anécdota moi curiosa. Hai anos, nunha ocasión en que me tocou subir no ascensor cunha veciña, no momento que se cerrou a porta do ascensor ao meu nariz chegou un cheiro tan forte, que de golpe e por sorpresa, veume un espirro. Sentín tanta vergoña que non sabía como saír do apuro e para "arranxalo" non se me ocorreu outra cousa que dicirlle
"Ostra! que ben cheira o perfume levas"
Díxome o nome, e nese momento, cheguei ao meu andar, por sorte, puiden liberarme, porque estaba temendo que se me ía escapar outro espirro.

Contei o que me pasara á miña familia e o mal que me sentira ante aquela situación.

Aos poucos días, a veciña chamou na porta da miña casa e como eu non estaba, deulle a unha das miñas fillas un paquetiño; díxolle que era un regalo para min. Cando cheguei de traballar, vin o agasallo da veciña e tiven que soportar as risas de todos os membros da miña familia.
Aínda conservo o regalo, debe de levar comigo preto de 20 anos, se fose whisky estaría no camiño de converterse en gran reserva. Nunca pensei en utilizalo, pero tampouco podería tiralo ou darllo a outra persoa, sei que é moi caro e que a muller fíxoo con todo cariño.
Esta é unha das moitas razóns polas que eu nunca agasallo a ninguén con perfume, é algo tan persoal, que un mesmo perfume, pode ser moi agradable nunha persoa e noutra pode chegar a repeler.


Lembrades esta película





Versión en castelán


No soporto el perfume fuerte, mi sentido del olfato ante estas situaciones, a veces, me juega malas pasadas y se libera con estornudos.


Hace años, en una ocasión en que me tocó subir en el ascensor con una vecina, en el momento que se cerró la puerta del ascensor, a mi nariz llegó un olor tan fuerte, que de golpe y por sorpresa, se me escapó un estornudo. Sentí tanta vergüenza que no sabía como salir de la situación y para "arreglarlo" se me ocurrió decirle "¡Ostras, que bien huele el
perfume llevas!". Me dijo el nombre, y en ese momento, llegué a mi piso, por suerte, pude liberarme porque estaba temiendo que se me iba a escapar otro estornudo.

Conté lo que me había pasado a mi familia y lo mal que me había sentido ante aquella situación.


Pocos días después, la vecina llamó a mi puerta y como yo no estaba, le dio a una de mis hijas un paquetiño, le dijo que era un regalo para mí. Cuando llegué de trabajar vi el regalo de la vecina y tuve que aguantar las risas de todos los miembros de mi familia.

Aún conservo el regalo, debe de llevar conmigo cerca de 20 años, si fuese whisky estaría camino de convertirse en gran reserva. Nunca pensé en utilizarlo, pero tampoco podría tirarlo o dárselo a otra persona, sé que es muy caro y que la mujer lo hizo con todo el cariño.


Ésta es una de las muchas razones por las que yo nunca regalo a nadie perfume, es algo tan personal, un mismo perfume, que puede ser muy agradable en una persona, en otra puede repeler.







lunes, 31 de enero de 2011

Cancións Galegas


"Trapalladas" é un popurrí de cancións populares galegas que Juan Pardo sacou en 1997 nun dobre compacto que leva o título de Alma galega.
Estas cancións cantábaas o meu avó ao carón da lareira, nas noites de inverno, eu sentada nos seus xeonllos intentaba acompañalo.


(Trapalladas es un popurri de canciones gallegas que Juan Pardo sacó en 1997, en un doble compacto que lleva el título Alma galega.
Estas canciones las cantaba mi abuelo al lado del hogar, en las noches de invierno, yo sentada en sus rodillas intentaba acompañarlo).





Pobriña da Tola de Ramón Cabanillas, teño unha entrada publicada sobre este poema e tamén teño o mesmo vídeo.
(Pobriña da Tola de Ramón Cabanillas, tengo una entrada publicada sobre este poema y también tengo el mismo vídeo).





Esta canción gustáballe moito a miña cadela Xena.
(Esta canción le gustaba mucho a mi perra Xena).

viernes, 28 de enero de 2011

Aquilo da palla no ollo alleo...


Abeleira en flor





Feijóo e a súa orquestra


O PP en Galicia o mesmo có galo coa galiña.



A reforma lingüística da Xunta xa é 14 veces máis cara ca o galego no Senado.

(La reforma lengüística, a favor del castellano, de la Xunta de Galicia, es 14 veces más cara que la del gallego en el Senado.)


viernes, 21 de enero de 2011

Cousas de Galicia

Unha señora que di que foi profesora de galego, María Jesús Sáinz, négase a falar galego no Senado porque di que se trata de debater algo que incumbe a toda España.



Señora
, eu tamén sei algo de educación, pero cando hai un tradutor e vostede ten a oportunidade de practicar o que ensinaba e se por riba, esa é a lingua da Comunidade da que está vostede a comer... non ten desculpa algunha.


Os demais senadores do PP si teñen desculpa, seguro que nin se molestaron en coñecer o galego, para eles a lingua da plebe ten que permanecer na plebe.
Galicia ten os traidores dentro e está a encherlles os petos e a algúns tamén a barriga, zugándolle dos tetos
.



Unha muller tivo varios fillos e cando aínda non os tiña criados, morreu o seu marido.
Soa tivo que crialos traballando en todo tipo de traballos. Unhas veces ía traballar nas leiras dos veciños, outras recollía leite polas casas da aldea para vendelo despois, recollía froita para vendela.
Ao maior dos fillos tivo que polo a servir e mandouno para casa duns labradores ricos dunha aldea veciña. Cando pasou algún tempo, o rapaz, cada vez que a súa nai ía velo, el escondíase e non quería vela. Pasou o tempo o rapaz converteuse en adulto e comezou a saír coas mozas. Para el a súa familia eran os seus amos. Nunha ocasión, na que a nai ía cargada cun cesto de froita para vender na praza, encontrou ao seu fillo e pediulle que a axudase, el botou a correr para apartarse dela. Noutra ocasión alguén lle preguntou se era fillo daquela muller e el respondeu que non.
Pasaron os anos e a muller, cos fillos xa todos adultos e casados, xubilouse e comezou a cobrar a xubilación, aínda que non era moito, para ela, que sempre se arranxara con moi pouco, era máis que suficiente, daquela repartía o pouco que ía xuntando entre os fillos, tamén ao maior, que nunca se negou a recibir os cartos da súa nai e xa non sentía vergoña dela.








Una señora que dice que fue profesora de gallego, María Jesús Sáinz, se niega a hablar gallego en el Senado porque dice que se trata de debatir algo que concierne a toda España.


Señora, yo también sé algo de educación, pero cuando hay un traductor y usted tiene la oportunidad de practicar lo que enseñaba y si además, esa es la lengua de la Comunidad de la que está usted comiendo ... no tiene disculpa ninguna.

Los demás senadores del PP sí tienen disculpa, seguro que ni se molestaron en conocer el gallego, para ellos la lengua de la plebe tiene que permanecer en la plebe.

Galicia
tiene los traidores dentro y está llenándoles los bolsillos y a algunos también la barriga, chupándole
de las tetillas.

Una mujer tuvo varios hijos y cuando aún no los tenía criados, murió su marido.
Tuvo que criarlos sola, trabajando en todo tipo de trabajos. Unas veces iba a trabajar en las fincas de los vecinos, otras recogía leche por las casas de la aldea para venderla, recogía fruta que también vendía.
Al mayor de los hijos tuvo que ponerlo a servir, fue para la casa de unos labradores ricos de una aldea vecina. Cuando pasó algún tiempo, el chaval, cada vez que su madre iba a verlo, él se escondía y no quería verla.
Pasó el tiempo, el chaval se convirtió en adulto y comenzó a salir con las chicas. Para él su familia eran sus amos. En una ocasión, en la que la madre iba cargada con un cesto de fruta para vender en la plaza, encontró a su hijo y le
pidió que la ayudara, él se echó a correr para apartarse de ella. En otra ocasión alguien le preguntó si era hijo de aquella mujer y él respondió que no.
Pasaron los años y la mujer, con los hijos ya todos adultos y casados, se jubiló y comenzó a cobrar la jubilación, aunque no era mucho, para ella, que siempre se había arreglado con muy poco, era más que suficiente, y repartía lo poco que iba juntando entre los hijos, incluido el mayor, que nunca se negó a recibir el dinero de su madre y ya no sentía vergüenza de ella.

jueves, 13 de enero de 2011

Non puiden quitar os meus ollos...


Aló polo ano 72 do século pasado, un 7 de Agosto, estabamos as miñas amigas máis eu, na festa das Neves, era luns, o último día da festa, eu estivera a piques de non poder ir, ao meu avó xa lle parecía suficiente o sábado e o domingo de festa, pero eu sabía como convencelo, non era moi difícil.

A tarde presentábase un pouco aburrida, case non había xente, a orquestra non paraba de tocar, vin como un grupo de mozos viña cara o campo da festa e vino,e naquel intre souben que o tiña que coñecer.

A orquestra comezou a tocar esta canción, el veu ao meu carón e díxome se bailábamos, e bailamos, que ben ulía!.

Bailamos aquel día ata que rematou a verbena e levamos 38 anos bailando e tamén moitas veces tropezando, esvarando,... ,e de novo bailando.

Pero iso é a vida, ou non?






No puedo creer que es verdad
Que tanta felicidad
Haya viajado hasta mí
Y simplemente aprendí
Que el cielo siento alcanzar
Pensando que voy a amar
Por eso no puedo así
Quitar mis ojos de ti.

Tú tienes que perdonar
Mi insolencia al mirar
Toda mi culpa no es
Me he enamorado esta vez
Difícil es ser y existir
Sin ti no quiero vivir
Por eso no puedo así
Quitar mis ojos de ti.

Te quiero mucho
Mi bien compréndelo te quiero mucho
Con toda intensidad te necesito
Dígote la verdad.

Te quiero mucho
Y pido sin cesar que no me dejes
Ya que te encontré
Pues voy a amarte
Siempre quiero amarte.

No puedo creer que es verdad
Que tanta felicidad
Haya viajado hasta mí
Y simplemente aprendí
Que el cielo siento alcanzar
Pensando que voy a amar
Por eso no puedo así
Quitar mis ojos de ti.

Te quiero mucho
Mi bien compréndelo te quiero mucho
Con toda intensidad te necesito
Dígote la verdad.

Te quiero mucho
Y pido sin cesar que no me dejes
Ya que te encontré
Pues voy a amarte
Siempre quiero amarte.

Te quiero mucho
Mi bien compréndelo te quiero mucho
Con toda intensidad te necesito
Dígote la verdad.


-> Versión en Castelán


Allá por el año 72 del siglo pasado, un 7 de Agosto, estábamos mis amigas y yo, en la fiesta de las Nieves, era lunes, el último día de la fiesta, yo había estado a punto de no poder ir, a mi abuelo ya le parecía suficiente el sábado y el domingo de fiesta, pero yo sabía convencerlo, no era muy difícil.


La tarde se presentaba un poco aburrida, casi no había gente, la orquesta no paraba de tocar. De pronto vi como un grupo de jóvenes venían hacia el campo de la fiesta y allí estaba, y en aquel momento supe que tenía que conocerle.


La orquesta comenzó a tocar esta canción, él se acercó a mi y me dijo si bailaba, y bailamos, ¡qué bien olía!.

Bailamos aquel día hasta que termino la verbena y llevamos 38 años bailando y también muchas veces tropezando, resbalando,... , y de nuevo bailando.

Pero eso es la vida, ¿no?

lunes, 10 de enero de 2011

Esta foi unha das miñas nanas "Caminito"


Foi unha das primeiras cancións das que teño memoria, a miña tía Vicenta converteuna nunha das miñas nanas, á miña memoria veñen pequenos flash-back, nos que me vexo no colo da miña tía, sentada nun pequeno escano ao carón da lareira, intentando que me quedase durmida, porque eu era tan medrosa (aínda sigo sendo) que me negaba a ir á cama antes de quedarme durmida.

Dende entón pasaron moitos, moitos anos, ela xa hai tempo que se foi o mesmo que fun perdendo outros seres aos que amaba e me amaban, pero ao longo da miña vida, de cando en vez, cando me sinto soa, cando sinto verdadeira necesidade de estar no colo de alguén, á miña mente vén a letra desta canción.






Caminito que el tiempo ha borrado,

"Caminito" (camiñiño, carreiriño) que o tempo borrou

que juntos un día nos viste pasar,

que xuntos un día nos viches pasar,

he venido por última vez,

vin por última vez,

he venido a contarte mi mal.

vin contarche o meu mal.

Caminito que entonces estabas

"Caminito"( Camiñiño, carreiriño) que daquela estabas

bordado de trébol y juncos en flor,

bordado de trevo e xuncos en flor

una sombra ya pronto serás,

unha sombra xa axiña serás

una sombra lo mismo que yo.

unha sombra o mesmo ca min

Desde que se fue

Dende que se foi

triste vivo yo,

triste vivo eu

caminito amigo,

"caminito"(camiñiño, carreiriño) amigo

yo también me voy.

eu tamén me vou

Desde que se fue

Dende que se foi

nunca mas volvió,

nunca máis volveu

seguiré sus pasos,

seguirei os seus pasos.

caminito, adiós.

"caminito"(camiñiño, carreiriño), adeus.

Caminito que todas las tardes

"Caminito"(camiñiño, carreiriño) que todas as tardes

feliz recorrías cantando mi amor,

feliz percorrías cantando o meu amor,

no le digas si vuelve a pasar

non lle digas se volve pasar

que mi llanto tu suelo regó.

que o meu choro o teu chan regou

Caminito cubierto de cardos,

"Caminito"(camiñiño, carreiriño) cuberto de cardos,

la mano del tiempo tu huella borró;

a man do tempo a túa pegada borrou

yo a tu lado quisiera caer

eu ao teu carón quixese caer

y que el tiempo nos mate a los dos.

e que o tempo nos mate aos dous.



-> Versión en castellano


Fue una de las primeras canciones de las que tengo memoria, mi tía Vicenta la convirtió en una de mis nanas, a mi memoria vienen pequeños flash-back, en los que me veo en el regazo de mi tía, sentada en un pequeño banco al lado del fuego del hogar, intentando que me quedara dormida, porque yo era tan miedosa (aun lo sigo siendo) que me negaba a ir a la cama antes de quedarme dormida.


Desde entonces pasaron muchos, muchos años, ella ya hace tiempo que se fue, lo mismo que fui perdiendo otros seres a los que amaba y me amaban, pero a lo largo de mi vida, de vez en cuando, si me siento sola, si siento verdadera necesidad de estar en el regazo de alguien, a mi mente viene la letra de esta canción.