
En primeiro lugar existiu o Caos. Despois Gea a de amplo peito, sé sempre segura de todos os inmortais que habitan o nevado cume do Olimpo. No fondo da terra de anchos camiños existiu o tenebroso Tártaro. Por último, Eros, o máis fermoso entre os deuses inmortais, que afrouxa os membros e cativa de todos os deuses e todos os homes o corazón e a sensata vontade nos seus peitos. Do Caos xurdiron Érebo e a negra Noite. Da Noite a se vez naceron o Éter e o Día, aos que alumou preñada en contacto amoroso con Érebo. Gea alumou primeiro ao estrelado Urano cos seus mesmas proporcións, para que a contivese por todas partes e poder ser así sede sempre segura para os felices deuses. Tamén deu a luz ás grandes Montañas, deliciosa morada de deusas, as Ninfas que habitan nos boscosos montes. Ela igualmente pariu ao estéril piélago de axitadas ondas, o Ponto, sen mediar o grato comercio.
DE falar, falarei coa terra.
A terra verdadeira,
a negra terra
onde prende a raíz.
A terra que se pisa.
A terra que se queima e que se crava.
Ese enorme lenzo onde o home debuxa o seu capricho.
Onde o home se perde e se revolve en sombras.
A negra terra,
ese corpo de puta vella con dentes amarelos de tabaco,
con olleiras negras de tan azuis.
De falar, só con ela falarei
e falarei coas mans,
docemente coas unllas,
coa paixón dun amante,
como falan, cando albiscan a morte, os
xabaríns feridos.
De falar, falarei coa terra.
Coa terra, con esa negra terra
que cospe, como sangue do peito, primaveras.
Teogonía de Hesíodoro
DE hablar, hablaré con la tierra.
La tierra verdadera,
la negra tierra
donde prende la raíz.
La tierra que se pisa.
La tierra que se quema y que se clava.
Ese enorme lienzo donde el hombre dibuja su capricho.
Donde el hombre se pierde y se revuelve en sombras.
La negra tierra,
ese cuerpo de puta vieja con dientes amarillos de tabaco,
con ojeras negras de tan azules.
De hablar, sólo con ella hablaré
y hablaré con las manos,
dulcemente con las uñas,
con la pasión de un amante,
como hablan, cuando vislumbran la muerte, los
jabalies heridos.
De hablar, hablaré con la tierra.
Con la tierra, con esa negra tierra
que escupe, como sangre del pecho, primaveras.


