Samuel xa ten TRES anos

Hoxe Samuel, que para a súa avoa é o neno máis guapo, cumpre 3 anos.

O baile das letras,
comezou xa,
e todas moi coquetas,
sorrín ao pasar.

O A, viste de longo,
un traxe carmesí,
un cinto de encaixe
que vale un Potosí.

O E, é moi inquedo,
só fai tropezar,
pantalón e chaqueta
que guapo está de frac.

O I, é moi estirado,
leva un chapeu gris
e a todos recordaba
como se baila un twist.

Chegando ás agachadas,
apareceu o O.
El é moi reservado,
que tímido saíu!.

Chispazo de alegría,
movéndose o U
con ese barullo
que só sabes ti.


Todas da man.
vibran de emoción
cando a mestra
canta súa canción.

http://www.cuentilandia.com/

Pimpín /Chasco... (Fringilla coelebs)

imaxe tomada de internet (Pimpín femia) www.micuadernodecampo.com



http://www.fotonatura.org/galerias/fotos/168094/
imaxe tomada de internet (Pimpín macho)

Sobre o seu aspecto físico:

O pimpín caracterízase por ter unhas manchas brancas nas súas ás.
O macho ten a parte superior da cabeza de cor gris azulado, o dorso é de cor pardo avermellado, mentres que a parte inferior do corpo é pardo rosado.
A femia é de cor pardo amarelado polo dorso e gris pardento polo ventre.
Os pimpíns novos parécense ás femias aínda que se distinguen porque teñen unha mancha esbrancuxada na caluga.

Sobre o seu comportamento:

O voo do pimpín normalmente dáse a bastante altura e é rápido e ondulado, cun acelerado bater de ás. Na época de cría, o pimpín macho adícase a defender o seu territorio, mentres que a femia incuba os ovos. Para cantar, o pimpín macho póusase nas ramas máis altas das árbores.
Fóra da época de cría, no outono e inverno, ao pimpín véselle máis habitualmente no chan, sobre todo as femias buscando o alimento. No inverno, o pimpín visita os seus variados hábitats en pequenos grupos.

Sobre a súa alimentación:

Os adultos aliméntanse dunha gran variedade de sementes mentres que as crías de pimpín son alimentadas durante as primeiras semanas de insectos.

Sobre a súa reprodución:

O niño do pimpín ten forma de cunca e está construído con teas de araña e herba forrado de plumas. O pimpín constrúe o seu niño nunha árbore ou arbusto.

Sobre os lugares nos que vive:

Ao pimpín, fóra da época de cría, pódese ver en campo aberto, nos prados e ata nas rúas de pobos e cidades, buscando comida. Gústanlle as zonas onde hai árbores, pero tamén se poden ver aínda que haxa poucas árbores. http://www.botanical-online.com/animales/pinzon.

O pimpín (en castelán pinzón) en galego ten un montón de nomes segundo o Dicionario de sinónimos da lingua galega de María Camiño Noia Campos: Carballuda, chasco, chincarro, chincharro, chincheiro, chinchín, chincho, chinchón, chinchorra, cuncheiro, maceirento, maceiriña, maceiro, maceirudo, peu, pimpín, pimpiniña, pimpón, pincho, pinfano, piñoneiro, tentillón, tinque, trigao, trigueiro.

No meu pobo coñécese coma Chasco e a miña avoa remataba o conto do Paspallás dicindo que entón o Chasco dicíalle aos xudeus "Chas-chas por aí mal vas" e por iso os seus niños estaban altos e era difícil de alcanzalos.

Nas películas pódese escoitar o seu canto, e se lembrades a serie de debuxos animados "La abeja Maya" o canto que se pode escoitar de fondo é o do pimpín. En algunhas películas se hai fragas e xardíns, e non hai sons naturais, incorpóranse en estudo a partir de gravacións.

O canto é algo así : chip-chip-chip-chip-chett-chett-chett-chett-diddip-diddiooo

Pódese escoitar ao pimpín en directo nesta páxina:

http://pajaril.com/wp-content/uploads/2008/05/pinzan.mp3

O paspallás

imaxes tomadas de internet

O seu canto característico, que se oe principalmente ao luscofusco, é un reclamo trisílabo (pas-pa-llas, pas-pa-llas, pas-pa-llas) que lle valeu o seu nome, tamén se coñece o seu canto como charrear.
Pasan o inverno en África e nos países do sur de Asia. Chega a Galiza a principios de abril e marcha a principios de setembro. O seu hábitat preferido na época de cría son as chairas cultivadas.
A carne do paspallás fíxoo obxecto de caza masiva dende tempos remotos, o que xunto coa perda dos seus hábitats e o uso masivo de pesticidas, causou unha forte diminución das súas poboacións. En moitas zonas é tradicional cazalo durante o voo de migración.

Había a crenza de que o ferrado do centeo ou trigo valería a tantos reas como veces repetise o paspallás o seu canto.

Unha vella lenda galega que eu escoitei da miña avoa, refería que cando os xudeus perseguían a Sagrada Familia na súa fuxida a Exipto, atoparon a un paspallás ao que lle preguntaron se os vira, o paspallás contestoulles: pas-pa-llás, por aí ben vas.
Isto foi causa de que o niño do paspallás non sexa respectado por ninguén,porque fai os seus niños no chan.

Preso nun  estreito lazo 
o Paspallás sinxelo, 
daba queixas ao aire,
xa tarde arrepentido.
«¡Ai de min miserable 
infeliz paxariño, 
que antes cantaba libre,
e xa choro cativo! 
Perdín o meu niño amado,
perdín nel as miñas delicias, 
ao fin perdino todo, 
pois que perdín a vida.
Por que desgraza tanta? 
Por que tanta desventura? 
Por un gran de trigo! 
ai cara lambetada!» 
Ai apetito cego 
a cantos precipita, 
que por lograr un nada,
un todo sacrifican!              
      Samaniego

Esta é a número CEN

SON FOTOS FEITAS POR MIN, NO MEU ENTORNO, PARA TODOS OS QUE TEÑEN A PACIENCIA DE LER O QUE ESCRIBO.
PODEDES COLLER AS QUE QUEIRADES SON TODAS PARA VÓS

A Xoaniña

imaxe tomada de internet

Xoaniña / barrosiña/ costureira/ maruxiña/ papasol/ papoia/ reirrei/ voaniña/ voíña.

A propiedade e natureza da xoaniña é que cando unha persoa a colle e a pon sobre a man estendida, a xoaniña comeza a percorrer os dedos da man un a un, dende o polgar ata o maimiño, mentres que a persoa lle canta unha cantiga; pero se para de cantar, a xoaniña comeza a voar e foxe, quedando un arrecendo moi forte na man.

Pola xoaniña debemos entender o amor, que cando chega onda nós comeza a percorrernos a man , isto é, os cinco dedos, é dicir, os cinco sentidos, e nós cantamos, ou sexa, somos felices Pero se, cando nos percorre os cinco sentidos, nós deixamos de cantar, é dicir, de arrolar o amor, entón o amor foxe, e queda un arrecendo moi forte na man, e dicir, queda unha tristura cun cheiro a xofre moi forte no corazón da persoa, segundo Ovidio escribiu: " Mentres o amor é novo, é vacilante; co uso aumenta a súa forza: se o alimentas axeitadamente farase firme co tempo", que é como se dixese: "se lle cantas".

Texto copiado de "Libellus de natura animalium"

Ditos e cancións galegas:

Xoaniña de Deus, cóntame os dedos e vaite con Deus.

Voa, voa, voaniña
que che dou pan e sardiña,
a sardiña está no mar
e o pan no altar.

Xoaniña, voa, voa
que teu pai vai en Lisboa
e a túa nai no Porriño
e cando veña tráeche un boliño.

Xoaniña, voa, voa
que teu pai vai en Lisboa
e túa nai coas vacas
e tráeche unhas poucas papas.

Papasol/catasol, papasol/catasol,
dille a teu pai
se mañá vai sol ou non.

Safo

Safo foi a mestra do canto lesbio monódico acompañado de lira. A súa experiencia persoal era o contido da súa poesía. Safo falaba do seu propio mundo na maior parte dos seus poemas e é a voz dunha muller amante a que escoitamos.

31 L-P

Paréceme o igual dun deus, o home
que fronte a ti senta, e tan preto,
escóitate absorto falarlle con dozura
sorrirlle con amor

Iso, non minto, non, sobresáltame
dentro do peito o corazón; pois cando
te miro un só instante, xa non podo
dicir nin unha palabra,

a lingua conxélaseme, e un sutil
lume non tarda en percorrer a miña pel,
os meus ollos non ven nada, e o oído
zóame, e unha suor

fría cóbreme, e un tremor axítame
todo o corpo, e estou, máis que a herba,
pálida, e sinto que me falta pouco
para quedarme morta.

Boa viaxe Mario Benedetti

Estados de ánimo

Unhas veces síntome
como pobre outeiro
e outras como montaña
de cumes repetidos.

Unhas veces síntome
como un cantil
e noutras como un ceo
azul pero afastado.

Ás veces un é
manancial entre rochas
e outras veces unha árbore
coas derradeiras follas.
Pero hoxe síntome apenas
como lagoa insomne
cun embarcadoiro
xa sen embarcacións
unha lagoa verde
inmóbil e paciente
conforme coas súas algas
os seus liques e os seus peixes,
sereno na miña confianza
confiando en que unha tarde
te achegues e te mires,
te mires ao mirarme.

versión orixinal

Unas veces me siento
como pobre colina
y otras como montaña
de cumbres repetidas.

Unas veces me siento
como un acantilado
y en otras como un cielo
azul pero lejano.

A veces uno es
manantial entre rocas
y otras veces un árbol
con las últimas hojas.
Pero hoy me siento apenas
como laguna insomne
con un embarcadero
ya sin embarcaciones
una laguna verde
inmóvil y paciente
conforme con sus algas
sus musgos y sus peces,
sereno en mi confianza
confiando en que una tarde
te acerques y te mires,
te mires al mirarme.