jueves, 21 de octubre de 2010

Hoxe falamos de lategazos


Khalil



Morocho

Onte os meus cabalos e máis eu tivemos unha nova experiencia, e estou contenta porque saíu moi ben.


Levalos pola mañá ao prado é máis problemático que traelos pola noite, que veñen cansos e non teñen ganas de xogar. Eu nunca os levara soa, acostuma a facelo o meu fillo ou o meu marido, a min ata onte dábame un pouco de medo, porque van enredando entre eles e a min non me fan caso.



Onte tiven que facelo, era iso ou que se quedasen ata mediodía na corte, e teño que dicir, que se portaron fenomenal.
Tiven sorte, porque no momento que me tocou pasar pola estrada, non pasou ningún coche (é unha estrada do concello, por onde pasan poucos coches, aínda que ás veces, pasa algún que non respecta a velocidade) e menos mal, porque como están acostumados a ir co meu fillo correndo, eles pretendían levarme a min tamén correndo; tratei de calmalos e ao Morocho non lle gustou moito, pero obedeceu. Así no medio deles, coma se fosen as miñas escoltas, eu falando e eles escoitando, sempre falo con eles, cóntolles o que nese momento me vén á mente, sei que iso é motivo de risa para os que me ven facelo, pero a min iso non me importa.


Quizais debido ao novo blog "
La Sabiduría de Sancho" estes días veñen á miña mente moitas das andanzas do fidalgo e o seu escudeiro, onte concretamente funlles contando ao Khalil e a Morocho "aquilo dos lategazos de Sancho".


Capitulo LXXI (Segunda parte) "O cabaleiro pídelle a Sancho que sexa el quen se dea os lategazos para desencantar a Dulcinea. Sancho acepta a cambio de cartos e cando pola noite chegan ao campo, despois de cear, Sancho métese entre as árbores e comeza a darse de lategazos, mentres o cabaleiro andante os conta, pero cando leva seis ou oito, pensa que ten que sacar máis partido das circunstancias e entón sobe o prezo e comeza a dar lategazos ás árbores, soltando un suspiro de cando en vez, chega o momento que o cabaleiro sente pena polo pobre Sancho e pídelle que pare, pero o escudeiro cada vez da máis forte, arrancando a casca dalgunhas árbores ao mesmo tempo que solta berros, coma se lle doese. Asustado o Quixote vai onda Sancho para que pare e Sancho pídelle que lle tape a espalda, cabaleiro sacando a súa roupa, tapa a Sancho e este quédase durmido ata que sae o sol.


Khalil e Morocho están a facerse admiradores de Sancho.


->Versión en Castelán

Ayer mis caballos y yo tuvimos una nueva experiencia, y estoy contenta porque salió muy bien.


Llevarlos por la mañana al prado es más problemático que traerlos por la noche, que vienen cansados y no tienen ganas de jugar. Yo nunca los había llevado sola, acostumbran a hacerlo mi hijo o mi marido, a mí hasta ayer me daba un poco de miedo, porque van jugando entre ellos y a mí no me hacen caso .

Ayer tuve que hacerlo, era eso o que se quedasen hasta mediodía en la cuadra, y tengo que decir, que se portaron fenomenal.

Tuve suerte, porque en el momento que me tocó pasar por la carretera, no pasó ningún coche (es una carretera del ayuntamiento bastante estrecha, por donde pasan pocos coches, aunque a veces, pasa alguno que no respeta la velocidad) y menos mal, porque como están acostumbrados a ir con mi hijo corriendo, ellos pretendían llevarme a mí también corriendo, traté de calmarlos y a Morocho no le gustó mucho, pero obedeció.

Así en medio de ellos, como si fueran mis escoltas, yo hablando y ellos escuchando, siempre hablo con ellos, les cuento lo que en ese momento me viene a la mente, sé que eso es motivo de risa para los que me ven hacerlo, pero a mí eso no me importa.

Quizás debido al nuevo blog "La Sabiduría de Sancho" estos días vienen a mi mente muchas de las andanzas del hidalgo y su escudero, ayer concretamente les fui contando a Khalil y a Morocho "aquello de los latigazos de Sancho".

Capitulo LXXI (Segunda parte)
"El hidalgo le pide a Sancho que sea él, el que se de los latigazos para desencantar a Dulcinea. Sancho acepta a cambio de dinero y cuando por la noche llegan al campo, después de cenar, Sancho se mete entre los árboles y comienza a darse de latigazos, mientras el caballero andante los cuenta, pero cuando lleva seis u ocho, Sancho piensa que tiene que sacar más partido de las circunstancias y entonces sube el precio y comienza a dar latigazos a los árboles, soltando un suspiro de vez en cuando, llega el momento que el caballero siente pena por el pobre Sancho y le pide que pare, pero el escudero cada vez da más fuerte, arrancando la cáscara de algunos árboles, al mismo tiempo que suelta gritos, como si le doliera. Asustado el Quijote va junto a Sancho para que pare y este le pide que le tape la espalda con su ropa, el caballero andante sacando la ropa, tapa a Sancho y este se queda dormido hasta que sale el sol".

Khalil y Morocho se están haciendo admiradores de Sancho.

lunes, 18 de octubre de 2010

Buscando o néctar


pica e verás un abesouro


Di un proverbio chino " O sabio pode sentar nun formigueiro, pero só o necio queda sentado nel".

"La Sabiduría de Sancho" é un proxecto común e eu humildemente espero estar á altura dos meus compañeiros de viaxe. Fago miñas as palabras que Sancho lle di á súa muller
« Mira, Teresa: sempre ouvín dicir aos meus maiores que o que non sabe gozar da ventura cando lle vén, que non se debe queixar se se lle pasa. E non sería ben que agora, que está a chamar á nosa porta, lla pechemos; deixémonos levar deste vento favorable que nos sopra »


Trátase de dar a coñecer blogs ou entradas de blogs que nós xulgamos que merecen ser coñecidos. É dicir, buscaremos o néctar, que nós consideremos, que é o máis doce de entre todas as flores.




Versión en Castelán


Dice un proverbio chino " El sabio puede sentarse en un hormiguero, pero sólo el necio se queda sentado en él".

La Sabiduría de Sancho es un proyecto común y yo humildemente espero estar a la altura de mis compañeros de viaje. Hago mías las palabras que Sancho le dice a su mujer «
Mira, Teresa: siempre he oído decir a mis mayores que el que no sabe gozar de la ventura cuando le viene, que no se debe quejar si se le pasa. Y no sería bien que ahora, que está llamando a nuestra puerta, se la cerremos; dejémonos llevar deste viento favorable que nos sopla »

Se trata de dar a conocer blogs o entradas de blogs que nosotros juzguemos que merecen ser conocidos. Es decir, buscaremos el néctar, que nosotros consideremos, que es el más dulce entre todas las flores.

jueves, 14 de octubre de 2010

Esta carta tomeina do blog Kabila


Señorías:

Diríxome a vostedes co fin de facerlles patente a miña preocupación por algo que por enésima vez, rexeitaron no Congreso.

Ao parecer, esta semana van aprobar cambios sobre a LOREX (Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeneral de 1985), modificacións ás que non nego a súa importancia, pero que, con todo, esquecen o que debería achegarnos a un principio democrático por excelencia, o de: "unha persoa, un voto".

Aproximarse a ese principio debería ser para vostedes -representantes do pobo- unha obrigación ética, se é que, como supoño, cren vostedes na democracia.

O feito de que queiran manter a falta de proporcionalidade e as disfuncións na asignación de escanos aos distintos grupos políticos que se presentan ás eleccións, non di moito no seu favor e si dos seus propios intereses partidistas, creando desconfianza na opinión pública que, como vostedes saben, non teñen á clase política, precisamente, moi ben valorada.

Como se pode entender que se manteña esa falsa proporcionalidade que fai que algúns partidos políticos necesiten uns 66.000 votos para obter un deputado e outro (o caso extremo de EU/ICV) necesite case 500.000? Seica lles parece democrática unha lei que fai que un voto duns partidos valla sete veces máis do que vale o voto doutro?

Como vostedes ben saben, o ideal para corrixir este defecto sería cambiar a circunscrición electoral, pero esta está recollida na Constitución e non parece que vostedes estean dispostos a cambiala. Con todo, hai outras fórmulas que permiten, se non unha proporcionalidade total, que haxa unha aproximación moito maior sen modificar a Constitución. De feito una das fórmulas sería a que, a petición do goberno, suxeriu o Consello de Estado. Recomendación que vostedes rexeitaron.

Non é lícito que quen ten o dereito de defender os principios democráticos elementais se opoñan a que a proporcionalidade de "unha persoa, un voto" se poida conseguir. Non hai ningunha razón, salvo a dos seus intereses partidistas para que non se acepte a reforma que aconsellou o Consello de Estado. Así é que aínda están a tempo, basta que se poñan de acordo e sexan capaces de antepor unha representación xusta aos seus propios intereses.

Se o fan, como cidadanía darémonos conta de que cumpren coa súa obriga. Porque, señorías, para que sexan democráticos os acordos que vostedes toman, o primeiro que debería ocorrer, é que a representación da vontade popular fose o máis fiel posible aos votos que emite. Hoxe non é así. Nas súas mans queda rectificar algo que parece tan obvio.

Saude e República


Versión en Castelán


Señorías:

Me dirijo a ustedes con el fin de hacerles patente mi preocupación por algo que por enésima vez, han rechazado en el Congreso.

Al parecer, esta semana van a aprobar cambios sobre la LOREG (Ley Orgánica del Régimen Electoral General de 1985), modificaciones a las que no niego su importancia, pero que, sin embargo, olvidan lo que debería acercarnos a un principio democrático por excelencia, el de: “una persona, un voto”.

Aproximarse a ese principio debería ser para ustedes –representantes del pueblo— una obligación ética, si es que, como supongo, creen ustedes en la democracia.

El hecho de que quieran mantener la falta de proporcionalidad y las disfunciones en la asignación de escaños a los distintos grupos políticos que se presentan a las elecciones, no dice mucho en su favor y sí de sus propios intereses partidistas, creando desconfianza en la opinión pública que, como ustedes saben, no tienen a la clase política, precisamente, muy bien valorada.

¿Cómo se puede entender que se mantenga esa falsa proporcionalidad que hace que algunos partidos políticos necesiten unos 66.000 votos para obtener un diputado y otro (el caso extremo de IU/ICV) necesite casi 500.000? ¿Acaso les parece democrática una ley que hace que un voto de unos partidos valga siete veces más de lo que vale el voto de otro?

Como ustedes bien saben, lo ideal para corregir este defecto sería cambiar la circunscripción electoral, pero ésta está recogida en la Constitución y no parece que ustedes estén dispuestos a cambiarla. Sin embargo, hay otras fórmulas que permiten, si no una proporcionalidad total, que haya una aproximación mucho mayor sin modificar la Constitución. De hecho una de las fórmulas sería la que, a petición del gobierno, ha sugerido el Consejo de Estado. Recomendación que ustedes han rechazado.

No es lícito que quien tiene el derecho de defender los principios democráticos elementales se opongan a que la proporcionalidad de “una persona, un voto” se pueda conseguir. No hay ninguna razón, salvo la de sus intereses partidistas para que no se acepte la reforma que ha aconsejado el Consejo de Estado. Así es que todavía están a tiempo, Basta que se pongan de acuerdo y sean capaces de anteponer una representación justa a sus propios intereses.

Si lo hacen, como ciudadanía nos daremos cuenta de que cumplen con su obligación. Porque, señorías, para que sean democráticos los acuerdos que ustedes toman, lo primero que debería ocurrir, es que la representación de la voluntad popular fuera lo más fiel posible a los votos que emite. Hoy no es así. En sus manos queda rectificar algo que parece tan obvio.

Salud y República


miércoles, 13 de octubre de 2010

Un poema para a miña árbore preferida


Así está cargado de froitos o meu acivro





Teño outra entrada adicada ao acivro do 31 de decembro do 2008 http://dilaida-dilaida.blogspot.com/2008/12/o-acivro.html. Só está en galego se alguén quere a tradución non ten máis que pedirmo.


Tiven catro fillos e algunhas árbores
plantei, e espero plantar máis na miña vida,
pero o acivro sempre será a miña preferida.

Chegou ás miñas mans cando só era unha póliña,

anos na cidade, alí, colocado nunha esquina,
no balcón da habitación das miñas fillas.

Dende que chegou a Lavandeira,
de froitos, flores e follas verde oliva,
o meu acivro sempre está cheo de vida.




Versión en castelán


Tengo otra entrada dedicada al acebo del 31 de diciembre del 2008 http://dilaida-dilaida.blogspot.com/2008/12/o-acivro.html. Sólo está en gallego, si a alguien le interesa en castellano, sólo tiene que pedírmelo.


Tuve cuatro hijos y algunos árboles

planté, y espero plantar más en mi vida,

pero el acebo siempre será mi preferido.


Llegó a mis manos cuando sólo era una ramita,

años en la ciudad, allí, colocado en una esquina,

en el balcón de la habitación de mis hijas.


Desde que llegó a Lavandeira,

de frutos, flores y hojas verde oliva,

mi acebo siempre está lleno de vida.

viernes, 8 de octubre de 2010

Penélope esperando a Ulises

concurso Paradela





Esta es la versión en galego a continuación está la versión en castellano


Todas as tardes Penelope senta naquel vello sofá, herdado da súa nai, está cansa, sempre está cansa. A súa xornada comeza antes de romper o día. O primeiro que fai polas mañás, despois de tomar un café, para espertar, é muxir ás vacas, para que cando os rapaces se levanten, xa estea o leite fervido e poidan almorzar.


Despois de mandalos á escola quédanlle un montón de angueiras que facer, ten que atender os animais, a uns darlle de comer na corte aos outros levalos ao prado, ás galiñas botalas para o curral; baixar á horta para arrancar algunha mala herba, volver para recoller a casa e facer a comida. Esa é a súa vida, día tras día, ano tras ano, os luns o mesmo que os domingos, só ten para ela aqueles intres polas tardes, mentres non saen da escola.


Dende o sofá, alonga o brazo e acende a radio, está a punto de comezar a novela. Mentres tece xerseis para os fillos, destece na súa mente, pouco a pouco, os recordos e os soños pasados e futuros.


A súa vida seméllase a esas novela da radio; xa ía para cinco anos que Ulises marchara para México, ao principio escribía e mandaba cartos, pero as cartas pasaron a tardar cada vez máis e os cartos que chegaban eran cada vez menos, agora xa case non había cartas, nin cartos, pero ela sabía que algún día el volvería. Coñecía, porque llo contarán, o motivo daquel cambio, había outra muller, unha Circe, pero ela seguía a esperar, porque tarde ou cedo el tiña que volver, ela era o seu porto de destino; mentres ese día non chegase seguía a tecer e destecer, loitando para que aos fillos non lles faltase nada.


Pola noite, despois de deitar aos nenos, antes de volver ao sofá, ela comproba que as portas e fiestras están ben pechadas, aínda recorda cando o Baldomero lle deu aquel susto, había daquilo case un ano, lembra como a sorprendeu alí sentada ao carón do lume, zurcindo uns calcetíns. Estaba a escoitar a radio e non o oíu chegar, el entrou coma se tivese toleado, coa petrina aberta, co pene na man, apuntando cara ela, e non o pensou dúas veces, colleu a agulla e cravoulla na punta; os seus beizos debuxan un sorriso, ao lembrar o berro que meteu e como fuxiu manchando todo de sangue, porque sangue, miña madriña! aquilo parecía coma se lle sacasen a billa á cuba do viño, pero fora bo, non volveu a molestala.


É tarde, ten que descansar, mañá será outro día, pero amárgalle meterse naquela cama fría, xélida dende hai moito tempo, deixaría a radio acesa, escoitándoa chegará o sono a liberala por unhas horas.

-> Versión en castelán


Todas las tardes Penelope se sienta en aquel viejo sofá, heredado de su madre, está cansada, siempre está cansada. Su jornada comienza antes de nacer el día. Lo primero que hace por las mañanas, después de tomar un café, para despertase, es ordeñar las vacas, para que cuando los niños se levanten, ya esté la leche hervida y puedan desayunar.
Después de mandarlos a la escuela le quedan un montón de faenas que hacer, tiene que atender los animales, a unos darles de comer en la cuadra, a otros llevarlos al prado, a las gallinas echarlas para el corral; bajar a la huerta para arrancar alguna mala hierba, volver para recoger la casa y hacer la comida. Esa es su vida, día tras día, año tras año, los lunes lo mismo que los domingos; sólo tiene para ella aquellos ratos por las tardes, mientras no salen de la escuela.

Desde el sofá, estira el brazo y enciende la radio, está a punto de comenzar la novela; mientras teje jerseys para los hijos, desteje en su mente, poco a poco, los recuerdos y los sueños pasados y futuros.
Su vida se parece a esas novelas de la radio, ya casi hace cinco años que Ulises había marchado para México, al principio escribía y mandaba dinero, pero las cartas pasaron a retrasarse cada vez más y el dinero que llegaba eran cada vez menos, ahora ya casi no llegaban cartas, ni dinero, pero ella sabía que algún día él volvería. Conocía, porque se lo habían contado, el motivo de aquel cambio, había otra mujer, una Circe, pero ella seguía esperando, porque tarde o temprano él tenía que volver, ella era su puerto de destino, mientras ese día no llegase seguía tejiendo y destejiendo, luchando para que a los hijos no les faltara nada.

Por la noche, después de acostar a los niños, antes de volver al sofá, ella comprueba que las puertas y ventanas están bien cerradas, aun recuerda cuando Baldomero le dio aquel susto, hacía de aquello casi un año, cuando la sorprendió allí sentada, delante del fuego, zurciendo unos calcetines. Estaba escuchando la radio y no lo oyó llegar, él entró como si hubiera enloquecido, con la bragueta abierta, con el pene en la mano, apuntando hacia ella, y no lo pensó dos veces, cogió la aguja y se la clavó en la punta; sus labios dibujan una sonrisa, al recordar el grito que soltó y como huyó manchando todo de sangre, porque sangre, ¡mi madriña! aquello parecía como si le sacaran la llave a la cuba del vino, pero le había servido de escarmiento, no volvió a molestarla.


Es tarde, tiene que descansar, mañana será otro día, pero le da pereza meterse en aquella cama fría, gélida desde hace mucho tiempo; dejaría la radio encendida, escuchándola llegará el sueño, para liberarla por unas horas.

viernes, 1 de octubre de 2010

Cousas de todos os días


Mixa, o gatiño branco era fillo dela a outra gatiña foi adoptada


Unha señora do barrio, a típica que non perde a misa ningún día, á que encontras a calquera hora na rúa murmurando e facéndolle traxes á medida a calquera veciño. Entra no supermercado, despois de estar falando na rúa, e vai pedíndolle a todo o mundo que a deixe pasar que anda moi apurada.

Unha moza cun neno de uns 3 anos, déixaa pasar diante, e a muller moi amable, fálalle ao rapaz e pregúntalle como se chama; como o neno non contesta, a moza dille "chámase Andre". A muller engurra o nariz e dille "será Andrés", "non", contesta a moza "é André". Entón a muller dille "Pues si vivís aquí tenéis que usar los nombres que tenemos aquí, que eres familia del que está pidiendo en la puerta"?

A moza non contestou, simplemente preferiu ignorar o comentario, eu quedeime coas ganas de pór a "zugacirios" no seu lugar, pero optei por ignorala tamén.


Hai tempo na porta do supermercado estaban sempre 3 ou 4 mendigos, normalmente romaneses, un día chegou o que está agora, autóctono, e non sei o que fixo, pero botou aos outros e quedouse el só co negocio.


Chega as 9 da mañá e vaise pola noite, ás veces fai un descanso e vai tomar un café ao bar ou a mercar tabaco. Segundo lle contou a unha das miñas fillas, que se interesou pola súa vida, está a sacar diariamente uns 100 €. Ninguén diría que está a pedir, el ponse na porta, como se fose o porteiro e axuda de cando en vez as persoas maiores que van con moita carga.
Este home chámase André e é galego.



-> Versión en castelán



Una señora del barrio, la típica que no pierde misa ningún día, a la que encuentras a cualquier hora en la calle murmurando y haciéndole trajes a medida a cualquier vecino.


Entra en el supermercado, después de estar hablando en la calle, y va pidiéndole a todo el mundo que la deje pasar que anda muy apurada.
Una chica con un niño de unos 3 años, la deja pasar delante, y la mujer muy amable, le habla al niño y le pregunta cómo se llama; como el niño no contesta la joven le dice "se llama Andre". La mujer arruga la nariz y le dice "será Andrés", "no", contesta la joven "es André".

Entonces la mujer le dice
"Pues sí vivís aquí tenéis que usar los nombres que tenemos aquí, ¿qué eres familia del que está pidiendo en la puerta"?

La joven no contestó, simplemente prefirió ignorar el comentario, yo me quedé con las ganas de poner a la "chupacirios" en su lugar, pero opté por ignorarla también.



Hace tiempo en la puerta del supermercado estaban siempre 3 o 4 mendigos, normalmente rumanos, un día llegó el que está ahora, autóctono, y no sé lo que hizo, pero echó a los otros y se quedó él sólo con el negocio.


Llega a las 9 de la mañana y se va por la noche, a veces hace un descanso y va a tomar un café al bar o a comprar tabaco. Según le contó a una de mis hijas, que se interesó por su vida, está sacando diariamente unos 100 € . Nadie diría que está pidiendo, él se pone en la puerta, como si fuera el portero, ayuda de vez en cuando las personas mayores que van con mucha carga.
Este hombre se llama André y es gallego.

miércoles, 29 de septiembre de 2010

A tía Porreta


Onte cando estaba a coller figos para os meus cabalos, pasaron pola miña mente recordos da miña infancia, sen dúbida un claro síntoma de que me estou facendo vella.

Cando era unha meniña na miña aldea vivía unha velliña que tiña por alcume a tía Porreta.

A carón da súa casa, os meus avós tiñan unha figueira que ao redor do tronco saíanlle moitos gromos, eu metíame no medio a coller figos, cando os había, e a vixiar o que facía a pobre da muller que vivía soa.

Sempre pensei que era unha bruxa e que traía rapaces metidos no saco branco que sempre puña ás costas cando ía a algún lugar.

Pasaba longas temporadas na capital e cando volvía ela e o seu saco, este sempre ía moi avultado. Imaxino que ela sabía que eu a vixiaba e sempre que me vía dicíame "vén aquí rapaza que te meto no saco" .

Eu saía correndo a esconderme na casa e pasaban días ata que me atrevía de novo a ir vixiar.


Esta poesía é de
Filomena Dato e ten a virtude de que cando a leo, póñolle "á bruxa" a imaxe que a miña memoria conserva da tía Porreta.

A BRUXA

Pobre velliña eslombada
baixo do peso dos anos,
que quizais desenganos
aumentaron e o pesar.

Negra, fraca e consumida
pola fame e a tristura
esa infeliz criatura
case que cega de chorar.


Vive soa cos pesares
sen que ninguén a condoia,
só o pau en que se apoia
fai compaña a súa dor.

Todos a miran de esguello
e foxen cando ela pasa,

e non hai choza nin casa
onde non inspire horror.

Nunca fixo mal á ninguén;
mais se se pon un meniño
pouco á pouco mirradiño,
sempre ela culpa ha de ter.


Ela leva a culpa toda
se algún gando enferma ou morre:
e nin ninguén a socorre,
nin ninguén a pode ver.


E a infeliz namentres tanto,
que é de todos maldicida

ponse á pensar que na vida

sempre lle tocou sufrir.

Cando era moza era probe
e fea e ninguén a miraba,
ningún mozo a cortexaba
e en vez de se divertir nas festas,
choraba sempre
bagoas
que ninguén vía
planta ardente
que caía
enriba do corazón.
E agora que é vella
e se atopa
sen agarimo nin amparo,
aldráxana sen reparo,
ninguén lle ten compaixón.


->Versión en castelán

Ayer cuando estaba cogiendo higos para mis caballos, pasaron por mi mente recuerdos de mi infancia, sin duda un claro síntoma de que me estoy haciendo vieja.

Cuando era una niña en mi aldea vivía una viejecita que los vecinos le tenía el apodo de "la tía Porreta".

Junto a su casa, mis abuelos tenían una higuera que alrededor del tronco le salían muchos brotes, yo me metía en medio a coger higos, cuando los había, y a vigilar lo que hacía la pobre mujer que vivía sola.

Siempre pensé que era una bruja y que traía niños metidos en el saco blanco que ponía a las espaldas cuando iba a algún lugar. Pasaba largas temporadas en la capital y cuando volvía ella y su saco, este siempre iba muy abultado.

Imagino que ella sabía que yo la vigilaba y siempre que me veía me decía "ven aquí niña que te meto en el saco" .

Yo corría a esconderme en casa y pasaban días hasta que me atrevía a volver a ir a vigilar


Esta poesía es de Filomena Dato, cuando la leo, le pongo a la bruja la imagen que mi memoria conserva de la tía Porreta.

La versión original original en esta dirección: http://bvg.udc.es/paxina.jsp?id_obra=FoPoGa++1&alias=Filomena+Dato+Muruais&id_edicion=FoPoGa++1001&formato=texto&pagina=20&cabecera=%3Ca+href %3D%22ficha_obra.jsp%3Fid%3DFoPoGa++1%26alias%3DFilomena+Dato+Muruais%22+class%3D%22nombreObraPaxina%22%3EFollatos%3C%2Fa%3E&maxpagina=47&minpagina=1

La BRUJA

Pobre
viejecita encorvada
bajo el peso de los años,
que quizás desengaños
aumentaron y el pesar.

Negra, flaca y consumida
por el hambre y la tristeza
esa infeliz criatura
casi qué ciega de llorar.

Vive sola con los pesares
sin que nadie se
compadezca,
sólo el palo en que se apoya
hace compaña a su dolor.

Todos la miran de soslayo
y huyen cuándo ella pasa,
y no hay choza ni casa
donde no inspire horror.

Nunca hizo mal a la nadie;
mas si se pone un niño
poco a la poco muy delgado,
siempre ella culpa ha de tener.

Ella lleva la culpa toda
si algún ganado enferma o muere,
y ni nadie la socorre,
ni nadie la puede ver.


Y la infeliz mientras tanto,
que es de todos maldecida
se ponen a pensar que en la vida
siempre le tocó sufrir.

Cuando era moza era pobre
y fea y nadie la miraba,
ningún joven la cortejaba
y en vez de divertirse en las fiestas,
lloraba siempre lágrimas
que nadie veía planta ardiente
que caía encima del corazón.
Y ahora que es vieja
y se encuentra sin cariño ni amparo,
ultrajada sin reparo,
nadie le tiene compasión.