lunes, 31 de enero de 2011

Cancións Galegas


"Trapalladas" é un popurrí de cancións populares galegas que Juan Pardo sacou en 1997 nun dobre compacto que leva o título de Alma galega.
Estas cancións cantábaas o meu avó ao carón da lareira, nas noites de inverno, eu sentada nos seus xeonllos intentaba acompañalo.


(Trapalladas es un popurri de canciones gallegas que Juan Pardo sacó en 1997, en un doble compacto que lleva el título Alma galega.
Estas canciones las cantaba mi abuelo al lado del hogar, en las noches de invierno, yo sentada en sus rodillas intentaba acompañarlo).





Pobriña da Tola de Ramón Cabanillas, teño unha entrada publicada sobre este poema e tamén teño o mesmo vídeo.
(Pobriña da Tola de Ramón Cabanillas, tengo una entrada publicada sobre este poema y también tengo el mismo vídeo).





Esta canción gustáballe moito a miña cadela Xena.
(Esta canción le gustaba mucho a mi perra Xena).

viernes, 28 de enero de 2011

Aquilo da palla no ollo alleo...


Abeleira en flor





Feijóo e a súa orquestra


O PP en Galicia o mesmo có galo coa galiña.



A reforma lingüística da Xunta xa é 14 veces máis cara ca o galego no Senado.

(La reforma lengüística, a favor del castellano, de la Xunta de Galicia, es 14 veces más cara que la del gallego en el Senado.)


viernes, 21 de enero de 2011

Cousas de Galicia

Unha señora que di que foi profesora de galego, María Jesús Sáinz, négase a falar galego no Senado porque di que se trata de debater algo que incumbe a toda España.



Señora
, eu tamén sei algo de educación, pero cando hai un tradutor e vostede ten a oportunidade de practicar o que ensinaba e se por riba, esa é a lingua da Comunidade da que está vostede a comer... non ten desculpa algunha.


Os demais senadores do PP si teñen desculpa, seguro que nin se molestaron en coñecer o galego, para eles a lingua da plebe ten que permanecer na plebe.
Galicia ten os traidores dentro e está a encherlles os petos e a algúns tamén a barriga, zugándolle dos tetos
.



Unha muller tivo varios fillos e cando aínda non os tiña criados, morreu o seu marido.
Soa tivo que crialos traballando en todo tipo de traballos. Unhas veces ía traballar nas leiras dos veciños, outras recollía leite polas casas da aldea para vendelo despois, recollía froita para vendela.
Ao maior dos fillos tivo que polo a servir e mandouno para casa duns labradores ricos dunha aldea veciña. Cando pasou algún tempo, o rapaz, cada vez que a súa nai ía velo, el escondíase e non quería vela. Pasou o tempo o rapaz converteuse en adulto e comezou a saír coas mozas. Para el a súa familia eran os seus amos. Nunha ocasión, na que a nai ía cargada cun cesto de froita para vender na praza, encontrou ao seu fillo e pediulle que a axudase, el botou a correr para apartarse dela. Noutra ocasión alguén lle preguntou se era fillo daquela muller e el respondeu que non.
Pasaron os anos e a muller, cos fillos xa todos adultos e casados, xubilouse e comezou a cobrar a xubilación, aínda que non era moito, para ela, que sempre se arranxara con moi pouco, era máis que suficiente, daquela repartía o pouco que ía xuntando entre os fillos, tamén ao maior, que nunca se negou a recibir os cartos da súa nai e xa non sentía vergoña dela.








Una señora que dice que fue profesora de gallego, María Jesús Sáinz, se niega a hablar gallego en el Senado porque dice que se trata de debatir algo que concierne a toda España.


Señora, yo también sé algo de educación, pero cuando hay un traductor y usted tiene la oportunidad de practicar lo que enseñaba y si además, esa es la lengua de la Comunidad de la que está usted comiendo ... no tiene disculpa ninguna.

Los demás senadores del PP sí tienen disculpa, seguro que ni se molestaron en conocer el gallego, para ellos la lengua de la plebe tiene que permanecer en la plebe.

Galicia
tiene los traidores dentro y está llenándoles los bolsillos y a algunos también la barriga, chupándole
de las tetillas.

Una mujer tuvo varios hijos y cuando aún no los tenía criados, murió su marido.
Tuvo que criarlos sola, trabajando en todo tipo de trabajos. Unas veces iba a trabajar en las fincas de los vecinos, otras recogía leche por las casas de la aldea para venderla, recogía fruta que también vendía.
Al mayor de los hijos tuvo que ponerlo a servir, fue para la casa de unos labradores ricos de una aldea vecina. Cuando pasó algún tiempo, el chaval, cada vez que su madre iba a verlo, él se escondía y no quería verla.
Pasó el tiempo, el chaval se convirtió en adulto y comenzó a salir con las chicas. Para él su familia eran sus amos. En una ocasión, en la que la madre iba cargada con un cesto de fruta para vender en la plaza, encontró a su hijo y le
pidió que la ayudara, él se echó a correr para apartarse de ella. En otra ocasión alguien le preguntó si era hijo de aquella mujer y él respondió que no.
Pasaron los años y la mujer, con los hijos ya todos adultos y casados, se jubiló y comenzó a cobrar la jubilación, aunque no era mucho, para ella, que siempre se había arreglado con muy poco, era más que suficiente, y repartía lo poco que iba juntando entre los hijos, incluido el mayor, que nunca se negó a recibir el dinero de su madre y ya no sentía vergüenza de ella.

jueves, 13 de enero de 2011

Non puiden quitar os meus ollos...


Aló polo ano 72 do século pasado, un 7 de Agosto, estabamos as miñas amigas máis eu, na festa das Neves, era luns, o último día da festa, eu estivera a piques de non poder ir, ao meu avó xa lle parecía suficiente o sábado e o domingo de festa, pero eu sabía como convencelo, non era moi difícil.

A tarde presentábase un pouco aburrida, case non había xente, a orquestra non paraba de tocar, vin como un grupo de mozos viña cara o campo da festa e vino,e naquel intre souben que o tiña que coñecer.

A orquestra comezou a tocar esta canción, el veu ao meu carón e díxome se bailábamos, e bailamos, que ben ulía!.

Bailamos aquel día ata que rematou a verbena e levamos 38 anos bailando e tamén moitas veces tropezando, esvarando,... ,e de novo bailando.

Pero iso é a vida, ou non?






No puedo creer que es verdad
Que tanta felicidad
Haya viajado hasta mí
Y simplemente aprendí
Que el cielo siento alcanzar
Pensando que voy a amar
Por eso no puedo así
Quitar mis ojos de ti.

Tú tienes que perdonar
Mi insolencia al mirar
Toda mi culpa no es
Me he enamorado esta vez
Difícil es ser y existir
Sin ti no quiero vivir
Por eso no puedo así
Quitar mis ojos de ti.

Te quiero mucho
Mi bien compréndelo te quiero mucho
Con toda intensidad te necesito
Dígote la verdad.

Te quiero mucho
Y pido sin cesar que no me dejes
Ya que te encontré
Pues voy a amarte
Siempre quiero amarte.

No puedo creer que es verdad
Que tanta felicidad
Haya viajado hasta mí
Y simplemente aprendí
Que el cielo siento alcanzar
Pensando que voy a amar
Por eso no puedo así
Quitar mis ojos de ti.

Te quiero mucho
Mi bien compréndelo te quiero mucho
Con toda intensidad te necesito
Dígote la verdad.

Te quiero mucho
Y pido sin cesar que no me dejes
Ya que te encontré
Pues voy a amarte
Siempre quiero amarte.

Te quiero mucho
Mi bien compréndelo te quiero mucho
Con toda intensidad te necesito
Dígote la verdad.


-> Versión en Castelán


Allá por el año 72 del siglo pasado, un 7 de Agosto, estábamos mis amigas y yo, en la fiesta de las Nieves, era lunes, el último día de la fiesta, yo había estado a punto de no poder ir, a mi abuelo ya le parecía suficiente el sábado y el domingo de fiesta, pero yo sabía convencerlo, no era muy difícil.


La tarde se presentaba un poco aburrida, casi no había gente, la orquesta no paraba de tocar. De pronto vi como un grupo de jóvenes venían hacia el campo de la fiesta y allí estaba, y en aquel momento supe que tenía que conocerle.


La orquesta comenzó a tocar esta canción, él se acercó a mi y me dijo si bailaba, y bailamos, ¡qué bien olía!.

Bailamos aquel día hasta que termino la verbena y llevamos 38 años bailando y también muchas veces tropezando, resbalando,... , y de nuevo bailando.

Pero eso es la vida, ¿no?

lunes, 10 de enero de 2011

Esta foi unha das miñas nanas "Caminito"


Foi unha das primeiras cancións das que teño memoria, a miña tía Vicenta converteuna nunha das miñas nanas, á miña memoria veñen pequenos flash-back, nos que me vexo no colo da miña tía, sentada nun pequeno escano ao carón da lareira, intentando que me quedase durmida, porque eu era tan medrosa (aínda sigo sendo) que me negaba a ir á cama antes de quedarme durmida.

Dende entón pasaron moitos, moitos anos, ela xa hai tempo que se foi o mesmo que fun perdendo outros seres aos que amaba e me amaban, pero ao longo da miña vida, de cando en vez, cando me sinto soa, cando sinto verdadeira necesidade de estar no colo de alguén, á miña mente vén a letra desta canción.






Caminito que el tiempo ha borrado,

"Caminito" (camiñiño, carreiriño) que o tempo borrou

que juntos un día nos viste pasar,

que xuntos un día nos viches pasar,

he venido por última vez,

vin por última vez,

he venido a contarte mi mal.

vin contarche o meu mal.

Caminito que entonces estabas

"Caminito"( Camiñiño, carreiriño) que daquela estabas

bordado de trébol y juncos en flor,

bordado de trevo e xuncos en flor

una sombra ya pronto serás,

unha sombra xa axiña serás

una sombra lo mismo que yo.

unha sombra o mesmo ca min

Desde que se fue

Dende que se foi

triste vivo yo,

triste vivo eu

caminito amigo,

"caminito"(camiñiño, carreiriño) amigo

yo también me voy.

eu tamén me vou

Desde que se fue

Dende que se foi

nunca mas volvió,

nunca máis volveu

seguiré sus pasos,

seguirei os seus pasos.

caminito, adiós.

"caminito"(camiñiño, carreiriño), adeus.

Caminito que todas las tardes

"Caminito"(camiñiño, carreiriño) que todas as tardes

feliz recorrías cantando mi amor,

feliz percorrías cantando o meu amor,

no le digas si vuelve a pasar

non lle digas se volve pasar

que mi llanto tu suelo regó.

que o meu choro o teu chan regou

Caminito cubierto de cardos,

"Caminito"(camiñiño, carreiriño) cuberto de cardos,

la mano del tiempo tu huella borró;

a man do tempo a túa pegada borrou

yo a tu lado quisiera caer

eu ao teu carón quixese caer

y que el tiempo nos mate a los dos.

e que o tempo nos mate aos dous.



-> Versión en castellano


Fue una de las primeras canciones de las que tengo memoria, mi tía Vicenta la convirtió en una de mis nanas, a mi memoria vienen pequeños flash-back, en los que me veo en el regazo de mi tía, sentada en un pequeño banco al lado del fuego del hogar, intentando que me quedara dormida, porque yo era tan miedosa (aun lo sigo siendo) que me negaba a ir a la cama antes de quedarme dormida.


Desde entonces pasaron muchos, muchos años, ella ya hace tiempo que se fue, lo mismo que fui perdiendo otros seres a los que amaba y me amaban, pero a lo largo de mi vida, de vez en cuando, si me siento sola, si siento verdadera necesidad de estar en el regazo de alguien, a mi mente viene la letra de esta canción.

jueves, 6 de enero de 2011

Edith Piaf - Non, Je ne regrette rien

Esta é a primeira entrada do Mes da Música

Idea de María Jesús do blog Paradeladecoles


-> Versión Galega

Edith Piaf foi a dama e señora da canción francesa do século XX. Ninguén xamais, nin antes nin despois, foi capaz de chegar tan forte ao corazón dos seus paisanos. Para os franceses é a voz da dor, da melancolía, da tristeza.

Despois dunha nenez triste, abandonada pola súa nai, criada por unha avoa de moral un pouco relaxada, preto dun pai artista que a puxo a traballar moi pronto no circo. Aos dezanove anos púxose a cantar nos parques públicos de Pigalle. Alí foi descuberta por Louis Leplée que a puxo a cantar no seu cabaret.


Despois do asasinato de Leplée o letrista Raymond Asso tomou as rendas da carreira de Edith Piaf. A desgraza nunca abandonou a súa vida, perdeu unha filla cando só tiña dezaoito meses. Coa chegada da guerra
mantívose fiel as súas raíces e aos seus principios traballando para a Resistencia. Rematada a guerra, continuou coa súa carreira coa regrabación dos seus primeiros éxitos e novos temas.

Participou en películas, conquistou América e o mundo e grabou centos de cancións inolvidables, temas como
L´actcordéoniste, Les trois cloches, L´hymne á l´amour, La vie en rose, Non, je ne regrette rien, Milord...

Tamén protagonizou unha comedia musical.



Morreu en 1963 en París.







Non, rien de rien
Non, nada de nada

Non, je ne regrette rien
Non, eu non lamento nada

Ni le bien qu´on m´a fait, ni le mal
Nin o ben que me fixeron, nin o mal

Tout ça m´est bien égal
Todo me dá o mesmo!


Non, rien de rien
Non, nada de nada


Non, je ne regrette rien
Non, eu non lamento nada


C´est payé, balayé, oublié
Iso está pagado, varrido, esquecido


Je me fous du passé
Fago o louco do pasado


Avec me souveniers
coas miñas lembranzas


J´ai allumé le feu
fixen unha fogueira


Mes chagrins, mes plaisirs
As miñas tristuras, os meus praceres


Je n´ai plus besoin d´eux
Xa non me son necesarios


Balayés mes amours
Varridos os amores


Avec leurs trémolos
e todos os tremores


Balayés pour toujours
Varridos para sempre


Je repars à zèro
comezo de cero


Non, rien de rien
Non, nada de nada


Non je ne regrette rien
Non, eu non lamento nada


Ni le bien qu´on m´a fait, ni le mal
Nin o ben que me fixeron, nin o mal


Tout ça m`est bien égal
Todo me dá o mesmo


Non, rien de rien
Non, nada de nada


Non, je ne regrette rien
Non, eu non lamento nada


Car ma vie
Porque a miña vida


Car mes joies
Porque as miñas alegrias


Aujourd`hui
Hoxe


Ça commence avec toi...
Todo iso comeza contigo...


-> Versión en castellano

Edith
Piaf fue la dama y señora de la canción francesa del siglo XX. Nadie jamás, ni antes ni después, fue capaz de llegar tan fuerte al corazón de sus paisanos. Para los franceses es la voz del dolor, de la melancolía, de la tristeza.

Después de una niñez triste, abandonada por su madre, criada por una abuela de moral un poco relajada, cerca de un padre artista que la puso a trabajar muy pronto en el circo. A los diecinueve años se puso a cantar en los parques públicos de
Pigalle. Allí fue descubierta por Louis Leplée que la llevó a cantar en su cabaret.

Después del asesinato de
Leplée el letrista Raymond Asso tomó las riendas de la carrera de EdithPiaf.

La desgracia nunca abandonó su vida, perdió una hija cuando sólo tenía dieciocho meses. Con la llegada de la guerra se mantuvo fiel a sus raíces y a sus principios trabajando para la Resistencia. Terminada la guerra, continuó con su carrera con la
regrabación de sus primeros éxitos y nuevos temas.

Participó en películas, conquistó América y el mundo y
grabó cientos de canciones inolvidables, temas como actcordéoniste, Lees trois cloches, L´hymne a la l´amour, Lana vie en rose, No, jene regrette rien, Milord...

También protagonizó una comedia musical.


Murió en 1963 en París.





No, nada de nada

No, yo no lamento nada

Ni el bien que se me han hecho, ni el mal

Todo esto me da igual

No, nada de nada

No, yo no lamento nada

Está pagado, barrido, olvidado

Me hago el loco del pasado

Con mis recuerdos

Hice una fogata

Mis tristezas, mis placeres

Ya no los necesito

Barridos mis amores

y todos los temores

Barridos para siempre

Comienzo de cero

No, nada de nada

No yo no lamento nada

Ni el bien que me han hecho, ni el mal

Todo esto me da igual!

No, nada de nada

No, yo no lamento nada

Porque mi vida

Porque mis alegrías

Hoy

Todo esto comienza contigo...

domingo, 2 de enero de 2011

Do montón


Dorian


Son a que son,

casualidade inconcibíbel


como todas as casualidades.



Outros devanceiros


puideron ter sido os meus


e eu abandonaría


outro niño,


ou me arrastraría cuberta de escamas


de debaixo dalgunha árbore.


No vestiario da natureza


hai moitos traxes.


Traxe de araña, de gaivota, de rato de monte.


Cada un, como feito a medida,


lévase docilmente


ata que se fai tiras.


Eu tampouco elixín,


pero non me queixo.


Puiden ser alguén


moito menos persoal.


Parte dun cardume, dun formigueiro, dun enxame,


partícula da paisaxe sacudida polo vento.



Alguén moito menos feliz


criado para un abrigo de peles


ou para unha mesa do Nadal,


algo que se move baixo un cristal de microscopio.



Árbore cravada na terra,


á que se aproxima un incendio.



Herba arroiada


polo correr de incomprensibles sucesos.



Un tipo de mala estrela


que para algúns brilla.



E se espertase medo na xente,


ou só noxo,


ou só compaixón?



E se nacese non na tribo debida


e se pechasen ante min os camiños?



O destino até agora,


foi benévolo comigo.



Púidome non ser dado


lembrar bos momentos.


Púidoseme privar


da tendencia a comparar.


Puiden ser eu mesma, pero sen que me sorprendese,


o que significaría


ser alguén totalmente diferente.

WISLAWA SZYMBORSKA


-> Versión en Castelán


Del montón

Soy la que soy,

casualidad inconcebible
como todas las casualidades.

Otros antepasados
podrían haber sido los míos
y yo habría abandonado
otro nido,
o me habría arrastrado cubierta de escamas
de debajo de algún árbol.

En el vestuario de la naturaleza
hay muchos trajes.

Traje de araña, de gaviota, de ratón de monte.

Cada uno, como hecho a medida,
se lleva dócilmente
hasta que se hace tiras.

Yo tampoco he elegido,
pero no me quejo.

Pude haber sido alguien
mucho menos personal.

Parte de un banco de peces, de un hormiguero, de un enjambre,
partícula del paisaje sacudido por el viento.

Alguien mucho menos feliz
criado para un abrigo de pieles
o para una mesa navideña,
algo que se mueve bajo un cristal de microscopio.

Árbol clavado en la tierra,
al que se aproxima un incendio.

Hierba arrollada
por el correr de incomprensibles sucesos.

Un tipo de mala estrella
que para algunos brilla.

¿Y si despertara miedo en la gente,
o solo asco,
o sólo compasión?

¿Y si hubiera nacido no en la tribu debida
y se cerraran ante mí los caminos?

El destino hasta ahora ,
ha sido benévolo conmigo.

Pudo no haberme sido dado
recordar buenos momentos.

Se me pudo haber privado
de la tendencia a comparar.
Pude haber sido yo misma, pero sin que me sorprendiera,
lo que habría significado
ser alguien totalmente diferente.
WISLAWA SZYMBORSKA