Foi unha das primeiras cancións das que teño memoria, a miña tía Vicenta converteuna nunha das miñas nanas, á miña memoria veñen pequenos flash-back, nos que me vexo no colo da miña tía, sentada nun pequeno escano ao carón da lareira, intentando que me quedase durmida, porque eu era tan medrosa (aínda sigo sendo) que me negaba a ir á cama antes de quedarme durmida.
Dende entón pasaron moitos, moitos anos, ela xa hai tempo que se foi o mesmo que fun perdendo outros seres aos que amaba e me amaban, pero ao longo da miña vida, de cando en vez, cando me sinto soa, cando sinto verdadeira necesidade de estar no colo de alguén, á miña mente vén a letra desta canción.
Caminito que el tiempo ha borrado,
"Caminito" (camiñiño, carreiriño) que o tempo borrou
que juntos un día nos viste pasar,
que xuntos un día nos viches pasar,
he venido por última vez,
vin por última vez,
he venido a contarte mi mal.
vin contarche o meu mal.
Caminito que entonces estabas
"Caminito"( Camiñiño, carreiriño) que daquela estabas
bordado de trébol y juncos en flor,
bordado de trevo e xuncos en flor
una sombra ya pronto serás,
unha sombra xa axiña serás
una sombra lo mismo que yo.
unha sombra o mesmo ca min
Desde que se fue
Dende que se foi
triste vivo yo,
triste vivo eu
caminito amigo,
"caminito"(camiñiño, carreiriño) amigo
yo también me voy.
eu tamén me vou
Desde que se fue
Dende que se foi
nunca mas volvió,
nunca máis volveu
seguiré sus pasos,
seguirei os seus pasos.
caminito, adiós.
"caminito"(camiñiño, carreiriño), adeus.
Caminito que todas las tardes
"Caminito"(camiñiño, carreiriño) que todas as tardes
feliz recorrías cantando mi amor,
feliz percorrías cantando o meu amor,
no le digas si vuelve a pasar
non lle digas se volve pasar
que mi llanto tu suelo regó.
que o meu choro o teu chan regou
Caminito cubierto de cardos,
"Caminito"(camiñiño, carreiriño) cuberto de cardos,
la mano del tiempo tu huella borró;
a man do tempo a túa pegada borrou
yo a tu lado quisiera caer
eu ao teu carón quixese caer
y que el tiempo nos mate a los dos.
e que o tempo nos mate aos dous.
-> Versión en castellano
Fue una de las primeras canciones de las que tengo memoria, mi tía Vicenta la convirtió en una de mis nanas, a mi memoria vienen pequeños flash-back, en los que me veo en el regazo de mi tía, sentada en un pequeño banco al lado del fuego del hogar, intentando que me quedara dormida, porque yo era tan miedosa (aun lo sigo siendo) que me negaba a ir a la cama antes de quedarme dormida.
Desde entonces pasaron muchos, muchos años, ella ya hace tiempo que se fue, lo mismo que fui perdiendo otros seres a los que amaba y me amaban, pero a lo largo de mi vida, de vez en cuando, si me siento sola, si siento verdadera necesidad de estar en el regazo de alguien, a mi mente viene la letra de esta canción.