jueves, 30 de abril de 2009

NADA DÚAS VECES


á noitiña, entre lusco e fusco, ao solpor, ao estrelecer, ao empardecer, luscofusco, ao escurecer


Esta é Isadora a gata que vive en Ourense é unha gata de cidade un pouco "pija"



Este ano, como a cousa non cambie imos comer moitas peras


Zar o can máis feliz e rexoubeiro de todos


Nada sucede dúas veces
nin vai suceder, por iso
sen experiencia nacemos,
sen rutina morreremos.

Nesta escola do mundo
nin sendo malos alumnos
repetiremos un ano,
un inverno, un curso.

Non é o mesmo ningún día,
non hai dúas noites parecidas,
a mesma mirada nos ollos,
dous bicos que se repitan.

Dime por que, mala hora,

con medo inútil te enleas.
Es e por iso pasas.
Pasas, por iso es bela.

Medio abrazados, sorrintes,
buscaremos a cordura,
aínda sendo tan diferentes
cal dúas pingas de auga pura.


Son algúns versos dun poema de Wisława Szymborska


FELIZ FIN DE SEMANA A TODOS

martes, 28 de abril de 2009

VIDA, AMOR, LITERATURA, SEXO, VIAXE, CINE.

Cabeza de medusa, por Rubens
Perseo coa cabeza de Medusa, por Cellini
Medusa de Caravaggio (Florencia, Uffizi).

O blog "La terapia de Rafaela" propúxome un desafío: Hai que escribir un conto, poesía, poema, unha definición, relato, que inclúan as palabras:VIDA, AMOR, LITERATURA, SEXO, VIAXE, CINE.

Era Medusa unha moza de espléndida fermosura, pero o máis admirable de todo o seu corpo eran os seus fermosos cabelos, sacerdotisa de Atenea, pasaba a súa VIDA no templo; un mal día cando o deus Poseidón pasaba por alí, viuna, e de seguido desexouna e violouna no mesmo templo da deusa, esta moi irada por tal aldraxe transformouna nun monstro, converteu os seus cabelos en repugnantes serpes, a súa cara daba medo e coa súa mirada convertía a todos en pedra.
A moza non tiña culpa de haber tido SEXO co deus, pero ela foi a que recibiu o castigo e agora nunca podería sentir AMOR por ninguén.
A súa historía aparece narrada na LITERATURA clásica greco-latina e nela inspiráronse pintores e escultores ao longo dos séculos.
Perseo fillo de Dánae e Zeus, fará unha longa VIAXE para conseguir a súa cabeza como trofeo e despois de recibir axuda, do seu pai Zeus, que lle pediu aos deuses Atenea e Hermes que lle botasen unha man. Hermes deulle unha fouce de aceiro coa que poder cortar a cabeza da Medusa, mentres que Atenea regaloulle un brillante escudo e aconsellouno sobre as tarefas que tería que realizar. Co fin de atopar o agocho de Medusa, Perseo foi en busca das Graias, tres vellas que só tiñan un mesmo ollo e un mesmo dente e que compartían pasándoos unha á outra. Perseo arrebatoullelos, obrigándoas a confesar onde estaba situada a residencia da Medusa a cambio de devolvérllelos.
No seu camiño, Perseo atopouse coas náiades, das que conseguiu un zurrón máxico, o casco de Hades, que permitía volver invisible ao que o levase posto, e unhas sandalias aladas. Coa axuda destes obxectos logrou introducirse na residencia da Gorgona. Usando o escudo como espello logrou cortar a cabeza da Medusa sen ter que mirala. Do sangue da Medusa naceu o cabalo alado Pegaso e tamén o xigante Crisaor.
Parte desta historia foi levada ao CINE e pódese ver en "Furia de titáns".


Segundo as normas eu tería que retar a outras seis persoas, pero como non sei a quen elixir e porque non quero pór a ninguén nun compromiso, deixo aquí o reto e que o realice quen teña a ben facelo.
Hai que escribir un conto, poesía, poema, una definición, relato, que inclúan as palabras:
VIDA, AMOR, LITERATURA, SEXO, VIAXE, CINE.
Pasalo a seis blogs.
Poñer link de tod@s e avisal@s no seu blog.


lunes, 27 de abril de 2009

Apolo, Leucótoe e Clitie

imaxes tomadas da internet
Boswellia sacra a árbore do incenso, árbore no que metamorfoseou Leucótoe



imaxe tomada da internet

imaxe tomada da internet
Hai quen di que Clitie metamorfoseou nun Helianto Helianthemum nummularium

imaxe tomada da internet
Tamén é posíbel que Clitie metamorfosease en Heliotropium europaeum herba verrugueira, herba da disentería ou heliotropo maior


Ovidio no libro IV da Metamorfose cóntanos a historia de Apolo (o Sol), Leucótoe e Clitie (vv. 190-270)

Venus (Afrodita) decide vingarse de Apolo xa que este fora a contarlle ao seu esposo Vulcano que ela púñalle os "cornos" con Ares, entón fai que Apolo se enamore de Leucótoe


"Quid nunc, Hyperione nate, forma colorque tibi radiataque lumina prosunt?"
De que che serven agora, fillo de Hiperión, a túa fermosura, o teu esplendor e os raios da túa luz?

"Modo surgis Eoo temperius caelo, modo serius incidis undis spectandique mora brumales porrigis horas; defecis interdum, vitiumque in lumina mentis transit, et obscurus mortalia pectora terres."
Unhas veces érgueste antes de tempo no ceo oriental, outras caes demasiado tarde nas augas e por deterte a mirar prolongas as horas do inverno; as veces eclípsaste, pasa á túa luz o trastorno da túa alma e pola túa escuridade espantas os corazóns dos homes.

Unha noite mentres os cabalos de Apolo pastan, o deus entra na habitación de Leucótoe disfrazado coma se fose a súa nai e despois de despedir ás serventas e ao quedar a soas coa moza dille:"ille ego sum qui longum metior annum, omnia qui video, per quem videt omnia tellus, mundi oculus: mihi, crede, places!" (eu son o que establezo a medida do ano en toda a súa lonxitude, o que ve todas as cousas e grazas a quen o ve todo, o ollo do mundo: Creme, ti gústasme!)

Co medo a Leucótoe cáenlle das mans a roca e fuso e cando Apolo volve á súa figura ela queda subxugada e someteuse ao deus sen protestar.

Clitie que era irmán de Laucótoe e estaba namorada do deus cóntalle ao seu pai o da súa irmá e este cruel sotérraa nunha profunda fosa e bótalle por riba area.
Apolo non pode axudala e dise que nada foi máis doloroso para o deus que aquilo sen contar cando vira arder ao seu fillo Faetón. Cando viu que non lle podía devolver a vida á moza, derramou oloroso néctar sobre o seu corpo e no medio de grandes lamentos dixo:"tanges tamen aethera" (a pesar de todo chegarás a tocar o ceo).

E rapidamente o corpo, empapado en celeste néctar, desfíxose e humedeceu a terra coa súa fragrancia; unhas raíces penetraron pouco a pouco no terreo, e unha vara de incenso elevouse e coa súa punta rompeu o montículo.
Apolo non volveu a visitar a Clitie e rematou as súas relacións amorosas con ela, a moza consumiuse na súa louca paixón, incapaz de soportar ás ninfas, e a intemperie, o mesmo de noite que de día, permaneceu sentada no chan cos cabelos en desorden e o longo de nove días nin bebeu nin comeu, sen deixar de chorar, o único que facía era mirar o rostro do deus conforme este avanzaba e volver o seu rostro cara onde el se atopaba. Din que os seus membros adheríronse ao chan, e unha espectral palidez converteu en herbas citrinas nunha parte do seu color natural; noutra parte hai un tinxidura vermella, e unha flor en todo semellante á violeta cúbrelle o rostro e aínda que esta suxeita pola raíz, vólvese cara o Sol e despois de transformada conservará para sempre o seu amor.

viernes, 24 de abril de 2009

Que razón tiña Marcial!!!


Dorian dando uns pasos de baile


Un tulipán no xardín


Acivro en flor


Non sei como se chama pero está moi bonita

Marcial describe a veces dunha forma rexoubeira, a veces mordaz a Roma na que vivía e deambulaba, molesto polos ruídos, os chismes da xente e as intrigas das altas capas da sociedade. A súa poesía presenta unha visión descarnada da sociedade na que lle tocou existir.

Queres saber a razón de que a miúdo me vaia á miña pequena finca, á reducida casa que en Nomento posúo?, nin para meditar, Esparso, nin para descansar o pobre ten lugar na cidade (en Roma). Negan a vida(Impiden vivir) os pedagogos, pola mañá, e pola noite, panadeiros; e durante a xornada, caldeireiros cos seus golpes. Aquí o ocioso cambiador sacude a mesa, coas moedas cuñadas no imperio de Nerón, alí o mallador bate areas de ouro de hispania cunha limpa vara sobre unha pedra gastada . Nin o balbordo nin a inacabable leria da turba fanática
que á Belona rende o seu culto;
nin a voz penetrante do náufrago co tronco recuberto por unha faixa. O sabio xudeu pedindo mendicante, adoutrinado pola súa nai en tales mañas; o do mercador que vende palliñas para as lámpadas. Quen as horas que se perden de sono en Roma contase, podería dicir o número das mans que machucan sonoros bronces, querendo á lúa así enfeitizar.
Ti, Esparso, ignoras todo isto; ti disto non sabes nada, ti que gozas, sibarita, de Petilio o rico alcázar, cuxa azotea domina os outeiros contiguos. ti, no medio de Roma mesma, tes a túa rica campaña; o teu viñedo é romano, e as teus viñas regaladas son no outono tan fértiles cal as que en Falerno se achan.
Sen saír do teu pazo, podes correr ás túas anchas no teu carro,
nel ti podes (pois só cando che prace, penetra o día) entregarte ao soño e doce galbana que non vén á interromperte a máis leve voz humana.
Mais ao meu gozar de sono non deixan os risos
da turba transeúnte, e toda Roma se acha próxima á miña cabeceira; así que cada vez que, vencido polo sono,
quero durmir, vou ao meu casal.

Liber XII, Epigrammaton LVII
Cur saepe sicci parva rura Nomenti
Laremque villae sordidum petam, quaeris?
Nec cogitandi, Sparse, nec quiescendi
In urbe locus est pauperi. Negant vitam
Ludi magistri mane, nocte pistores, 5
Aerariorum marculi die toto;
Hinc otiosus sordidam quatit mensam
Neroniana nummularius massa,
Illinc balucis malleator Hispanae
Tritum nitenti fuste verberat saxum; 10
Nec turba cessat entheata Bellonae,
Nec fasciato naufragus loquax trunco,
A matre doctus nec rogare Iudaeus,
Nec sulphuratae lippus institor mercis.
Numerare pigri damna quis potest somni? 15
Dicet quot aera verberent manus urbis,
Cum secta Colcho Luna vapulat rhombo.
Tu, Sparse, nescis ista, nec potes scire,
Petilianis delicatus in regnis,
Cui plana summos despicit domus montis, 20
Et rus in urbe est vinitorque Romanus
Nec in Falerno colle maior autumnus,
Intraque limen latus essedo cursus,
Et in profundo somnus, et quies nullis
Offensa linguis, nec dies nisi admissus. 25
Nos transeuntis risus excitat turbae,
Et ad cubilest Roma. Taedio fessis
Dormire quotiens libuit, imus ad villam.

jueves, 23 de abril de 2009

O AVARO E O OURO


Esta rosa é para todos os que seguen este blog, a foto fíxena onte e é a primeira rosa do meu xardín.

FELIZ DÍA DO LIBRO



Aí vai unha fábula de Esopo:

Un avaro vendeu todo o que tiña de máis e comprou unha peza de ouro, e soterrouna na terra á beira dunha vella parede e todos os días ía mirar o sitio.
Un dos seus veciños observou as súas frecuentes visitas ao lugar e decidiu pescudar que pasaba. Pronto descubriu o do tesouro escondido, e cavando, tomou a peza de ouro, roubándolla.
O avaro, á súa seguinte visita atopou o oco baleiro e repenando os seus cabelos laiábase amargamente.
Entón outro veciño, decatándose do motivo da súa queixa, consolouno dicíndolle:
- Da grazas de que o asunto non é tan grave. Vai e trae unha pedra e colócaa no oco. Imaxínate entón que o ouro aínda está aquí. Para ti será o mesmo que aquilo sexa ou non sexa ouro, xa que non farías nunca ningún uso del.
Valora as cousas polo que serven, non polo que aparentan.

lunes, 20 de abril de 2009

O Meco


Especie de sátiro ou home salvaxe que violaba mulleres, sen deixar solteiras nin casadas. Está emparentado co Rabeno e os homes salvaxes europeos, do tipo do Busgosu asturiano, o Tentirujo cántabro, o Trenti vasco, os Homes Caprinos mediterráneos, os Sátiros, Silenos, Silvanos, Faunos, o propio Pan.
Moita xente amedrenta aos nenos pequenos cando choran, ou non queren facer algo que se lles manda, dicíndolles: "mira que vén o Meco e lévate".
Segundo a lenda o Meco foi un home luxurioso que non perdoaba a doncela nin a casada. Diante de tales desmandos, as mulleres, alporizadas, aforcárono nunha figueira. Quixo o xuíz intervir e non acadou o que desexaba, pois as mulleres confabuláronse e, cando lles preguntaba o xuíz "quen matou o Meco?", contestaban todas a unha: "Matámolo todas".
O Padre Sarmiento di que o acontecemento do meco ocorreu na península do Grove e afirma que viu a figueira fatídica para o real ou imaxinario personaxe, que estaba no cumio da Cidadela, e por mor dos ventos fríos producía figos algo colorados o que facía supoñer aos habitantes que procedían do sangue do Meco».

jueves, 16 de abril de 2009

Comeuno o gato!!!

Un cura dunha aldea galega vía moi disgustado como os fregueses deixaban de ir á misa e non sabía que cousas facer nin como predicar para que volvesen a cumprir coma bos cristiáns. Cada día era máis grande a súa inquietude e non deixaba de cismar día tras día, como dar co remedio.
Un día ocorréuselle algo e parecéndolle boa idea, anunciou desde o púlpito que tivera un aviso de Deus e que o domingo seguinte ía haber un milagre, pois o Espírito Santo baixaría a terra para saber que fregueses ían a misa e cales non.
O sancristán que era un pouco babeco ao marcharen os fregueses preguntoulle ao cura:
-E logo, señor cura! Vostede como vai facer para que baixe o Espírito Santo?
O cura díxolle rindo:
-Non teñas coidado, home, xa o verás na súa hora! Mentres vas ir á feira, e sen que vexa ningún veciño, mercas unha pomba ben branca e tráesma agochada.
Chegado o día do milagre, a igrexa estaba chea, rematada a misa o señor cura dixo o seu sermón como era costume e falou de como os seus fregueses por seren tan desleixados ían todos camiño de condenarse. Engadiu tamén que ao ir ese domingo á misa o Espírito Santo había de velos cando chegase e daquela el había pedirlle que os perdoase, porque aínda que eran un pouquiño deixados, non eran malos cristiáns e rematou pedíndolle a Deus que enviase ao Espírito Santo.
Cando o señor cura deixou de falar oíronse moitos ruídos no faiado da igrexa. Os fregueses tremeron pensando que ía ocorrer o que dixera o cura, pero o Espírito Santo non baixou como eles agardaban.
O señor cura seguía a pedir unha e outra vez que o Espírito Santo baixase e entón apareceu o sancristán no alto da igrexa.
-Ai, señor cura! E como vai baixar?, ao Espírito Santo comeuno o gato.


"Antoloxía do conto popular galego" de Henrique Harguindey e Maruxa Barrio