martes, 28 de junio de 2011

En que animais está a metamorfosear o goberno da Xunta?



Enlace

O profesorado galego reacciona. E faino a través dun movemento "apartidista e plural na defensa do ensino público galego, á marxe de organizacións sindicais, pero non necesariamente en contra delas", rezan os seus principios.
Galicia Hoxe


Hoxe día 28 de Xuño é o aniversario do traslado dos restos mortais de Castelao ao Panteón de Galegos Ilustres e hoxe saíu á rúa a derradeira publicación do xornal en lingua galega Galicia Hoxe.



Ovido no libro X (560-707) da Metamorfose cóntanos a historia de Atalanta e Hipomenes.

A deusa Venus, baixo a sombra dun álamo , descansando ao carón de Adonis, cóntalle esta historia:

Esta era unha moza que vencía a todos os homes correndo e non se podía dicir se era máis fermosa pola gloria dos seus pés ou polo don da súa beleza. Un día consultou o oráculo para saber se lle conviña casar e este díxolle "Non che convén un esposo, fuxe de telo. E aínda así non conseguirás librarte e viva veraste privada de ti mesma".
Atalanta vive nas fragas, fuxindo do montón de pretendentes que queren casar con ela, poñéndolles unha condición: " Non me conseguiredes a non ser que me venzades na carreira, o que venza, casará comigo, os outros morrerán, esa será regra da competición".

Hipómenes sentou como espectador da carreira pensando "Como pode haber alguén que busque esposa a tanto risco?". Pero cando viu o rostro e o corpo de Atalanta quedou pasmado e levantando as mans dixo: "Perdoade todos os que acabo de censurar sen coñecer o premio". Pensándoo mellor e despois de ver como vence aos outros mozos, pensa "Por que vou deixar sen probar a sorte?, aos valentes o poder dos deuses axúdaos".

O mozo sen temor, despois de ver o que lles pasara aos que o precederan, erguese no medio dos espectadores e fixando na moza a mirada, dille: "Por que buscas unha gloria fácil vencendo aos febles?. Mídete comigo..."

Mentres el lle conta quen é e enxalza a todos os seus antepasados a moza contémplao e non sabe se prefire ser vencida ou ganar, e di: "Que deus malévolo quere perder a este e lle ordena aspirar a este matrimonio con perigo da súa preciosa vida? Non vallo tanto, ao meu xuízo. E non é que me impresione a súa fermosura, senón o feito de que aínda é un neno...
...
Hipómenes reclama que eu asista á carreira e conmovida decido socorrelo.

Hai un campo co nome de Támaso, que é a mellor zona da terra de Chipre, zona que me consagraron dende hai tempo. Na metade do campo hai unha chaira onde brilla unha árbore amarela coas pólas de amarelo ouro: de alí viña e levaba tres froitas de ouro que coa miña man collera da árbore e sen que ninguén puidese verme máis ca el, presenteime a Hipómenes e mostreille como podían serlle de utilidade.

As trompetas dan a sinal e comeza a carreira, o público anima a Hipómenes que fatigado ve que a meta aínda está moi lonxe, entón tira unha das tres froitas. A moza queda atónita, descoida a carreira e colle do chan o ouro, o mozo adianta e os espectadores aplauden. Ela de novo recupera na carreira o tempo perdido e de novo o mozo queda atrás, pero ela detense polo lanzamento doutra froita. Xa só quedaba o último tramo da carreira "asísteme agora" di " deusa a quen debo este obsequio", e para que ela tardase máis en volver, tirou con moita forza o resplandecente ouro a un lado do campo e en dirección transversal. A moza parecía dubidar en ir buscala, pero eu obrigueina a collela e unha vez que colleu a mazá, xa fixen máis pesada e estorbei a Atalanta tanto polo peso como pola detención, e a moza quedou atrás; o vencedor levou o premio.

Acaso non merecín que me dera as grazas, que me ofrecese incenso, Adonis?. Nin se lembrou de darme as grazas e do incenso esqueceuse. Isto provocou a miña cólera, ofendida polo desprezo, propúxenme dar un escarmento.

Pasaban eles ao carón do templo, oculto na espesa fraga, que estaba adicado á deusa Cibeles, e eu aconséllolles descansar; daquela Hipómenes foi invadido por un inoportuno desexo, suscitado por min, de xacer con Atalanta. Ao carón do templo había un recuncho semellante a unha cova, cun revestimento natural de pedra pómez, lugar consagrado desde antigo pola relixión, onde o sacerdote do templo levara moitas imaxes de madeira de antigos deuses. Alí entra Hipómenes e Atalanta e profanan o santuario. A deusa Cibeles castigounos. Comezaron a medrarlles unhas guedellas azafranadas cubrindo o pescozo, os dedos curváronselles formando gadoupas ,
... en vez de palabras emiten ruxidos e tascan cos seus dentes os freos de carro de Cibeles, convertidos en leóns.





Versión en castelán


El profesorado gallego reacciona. Y lo hace a través de un movimiento "apartidista y plural en la defensa de la enseñanza pública en gallego, al margen de organizaciones sindicales, pero no necesariamente en contra de ellas", rezan sus principios. Galicia Hoxe

Hoy día 28 de Junio es el aniversario del traslado de los restos mortales de Castelao al Panteón de Gallegos Ilustres y hoy salió a la calle la última publicación del periódico en lengua gallega Galicia Hoxe.


Ovido en el libro X (560-707) de la Metamorfosis nos cuentan la historia de Atalanta e Hipómenes.

La diosa Venus, bajo la sombra de un álamo , descansando junto a Adonis, le cuenta esta historia:

Esta era una joven que vencía a todos los hombres corriendo y no se podía decir si era más hermosa por la gloria de sus pies o por el don de su belleza. Un día consultó el oráculo para saber si le convenía casarse y este le dijo "No te conviene un esposo, huye de tenerlo. Y aun así no conseguirás librarte y viva te verás privada de ti misma".
Atalanta vive en los bosques huyendo de los pretendientes que quieren casarse con ella, poniéndoles una condición: " No me conseguiréis a no ser que me venzáis en la carrera, el que venza, se casará conmigo, los otros morirán, esa será la regla de la competición".
Hipómenes se sentó como espectador de la carrera pensando "¿Como puede haber alguien que busque esposa a tanto riesgo?". Pero cuando vio el rostro y el cuerpo de Atalanta quedó pasmado y levantando las manos dijo: "Perdonad todos los que acabo de censurar sin conocer el premio". Pensándolo mejor y después de ver como vence a los otros jóvenes, piensa "¿Por qué voy a dejar sin probar la suerte?, a los valientes el poder de los dioses los ayuda".
El joven sin temor, después de ver lo que les había pasado a los que lo habían precedido, se levanta en medio de los espectadores y fijando en la chica la mirada, le dice: "¿Por qué buscas una gloria fácil venciendo a los endebles?. Mídete conmigo..."
Mientras él le cuenta quién es y ensalza a todos sus antepasados la joven lo contempla y no sabe si prefiere ser vencida o ganar, y dice: "¿Qué dios malévolo quiere perder a éste y le ordena aspirar a este matrimonio con peligro de su preciosa vida? No valgo tanto, a mi juicio. Y no es que me impresione su hermosura, sino el hecho de que aún es un niño...
...
Hipómenes reclama que yo asista a la carrera y conmovida decido socorrerlo.

Hay un campo con el nombre de Támaso, que es la mejor zona de la tierra de Chipre, zona que me consagraron desde hace tiempo. En la mitad del campo hay una llanura donde brilla un árbol amarillo con las ramas de amarillo oro: de allí venía y llevaba tres frutas de oro que con mi mano había cogido del árbol y sin que nadie pudiera verme más que él, me presenté a Hipómenes y le mostré cómo podían serle de utilidad.

Las trompetas dan la señal y comienza la carrera, el público anima a Hipómenes que fatigado ve que la meta aun está muy lejos, entonces tira una de las tres frutas. La joven queda atónita, descuida la carrera y coge del suelo el oro, el joven se adelanta y los espectadores aplauden. Ella de nuevo recupera en la carrera el tiempo perdido y de nuevo el joven queda atrás, pero ella se detiene por el lanzamiento de otra fruta. Ya sólo quedaba el último tramo de la carrera "asísteme ahora" dice " diosa a quien debo este obsequio", y para que ella tardara más en volver, tiró con mucha fuerza el brillante oro a un lado del campo y en dirección transversal. La joven parecía dudar en ir a buscarla, pero yo la obligué a cogerla y una vez que cogió la manzana, ya la hice más pesada y estorbé a Atalanta tanto por el peso como por la detención y la joven quedó atrás; el vencedor llevó el premio.

¿Acaso no merecí que me diera las gracias, que me ofreciera incienso, Adonis?. Ni se acordó de darme las gracias y del incienso se olvidó. Esto provocó mi cólera, ofendida por el desprecio, me propuse dar un escarmiento.
Pasaban ellos junto al templo, oculto en el espeso bosque, que estaba dedicado a la diosa Cibeles, y yo les aconsejo descansar; entonces Hipómenes fue invadido por un inoportuno deseo, suscitado por mí, de yacer con Atalanta.
A un lado del templo había un rincón semejante a una cueva, con un revestimiento natural de una piedra pómez, lugar consagrado desde antiguo por la religión, donde el sacerdote del templo había llevado muchas imágenes de madera de antiguos dioses. Allí entran Hipómenes y Atalanta y profanan el santuario. La diosa Cibeles los castigó. Comenzaron a crecerle unas melenas azafranadas cubriendo el cuello, los dedos se les curvaron formando zarpas , ... en vez de palabras emiten rugidos y tascan con sus dientes los frenos del carro de Cibeles, convertidos en leones.

miércoles, 22 de junio de 2011

Quero reivindicar que tamén hai cansfrauta e cadelasfrauta.



A min non me importa ser unha cadelafrauta que xa teño adestrado ao Zar de bailarín, e non tardando moito, teremos unha orquestra, para actuar nas prazas e xardíns.

(A mi no me importa ser una perraflauta que ya tengo adiestrado al Zar de bailarín, y dentro de poco, tendremos una orquesta, para actuar en las plazas y jardines.)



Goucho e Susi manexan todos os instrumentos

(Groucho y Susi manejan todos los instrumentos)



Greta será a cantanta.



-Ola Rosa! Esa que está aí, que vén sendo, a túa filla?

-¡Hola Rosa! Esa que está ahí, ¿no será tu hija?

-Pois claro, é a miña rapaza.

-Pues claro, es mi niña

-Éche ben feitiña, ven aquí rapaza, como te chamas?

- Es muy guapa, ven aquí niña, ¿cómo te llamas?

-Rosiña e cando sexa moza vou ser cantanta.

-Rosiña y cuando sea mayor voy a ser cantanta.

lunes, 20 de junio de 2011

Nuboeiros e falsas historias




Nestes tempos revoltos, con tantas Falsas Historias non está mal lembrar a Luciano de Somosata e a súa "Historia Verdadeira". Aínda que só sexa por aquilo de manter a cabeza ocupada...


"Escribo, por tanto, sobre cousas que xamais vin, tratei ou aprendín doutros, que non existen en absoluto nin por principio poden existir"
.
Con esta premisa Luciano de Samosata (125 - 181? d.C.) constrúe a súa "Historia Verdadeira".



O relato comeza cunha viaxe en barco que, por motivos misteriosos, é arrastrado por unhas ondas con cristas extraordinarias cara á Lúa. Xa no satélite, o protagonista comeza a ser testemuña de sucesos incríbeis, con todo, é o encontro cos selenitas, o de maior rareza. Estes seres, enigmáticos e rechamantes, contaban con algunhas das máis estrañas características físicas, como a carencia de ano e a posibilidade de quitarse e poñerse os ollos a gusto e pracer -suceso que impresiona en gran medida ao protagonista-.

Era un mundo sen mulleres
"Non deben o seu nacemento ás mulleres, senón aos homes; pois os matrimonios teñen lugar entre homes e descoñecen por completo até o nome de muller. Alí até os vinte e cinco anos, un é desposado, e a partir desta idade, un desposa á súa vez activamente. Non levan aos fillos no ventre, senón na barriga da perna. Cando esta concibiu, a perna empreña, chegado o momento , practícase unha incisión e extraen dela un fillo morto ao que insuflan a vida expóndoo coa boca aberta ao vento... Hai entre eles unha raza de homes chamados dendritas. Velaquí como nace. Córtase o testículo dereito dun home, plántase en terra e del nace unha gran árbore, semellante a un falo. Ten pólas e follas. Os seus froitos son glandes dun cóbado de longo. Cando maduraron recóllense e deles debúllanse aos homes. Pero as súas partes sexuais son postizas: algúns téñenas de marfil;; os pobres de madeira. E con iso cobren e empreñan a quen desposaron"


Así como as súas rarezas corporais as destrezas e habilidades dos Selenitas eran absolutamente remarcábeis, por exemplo: a habilidade de fiar o vidro e o metal, podendo construír armaduras liviás e impenetrábeis, e a posibilidade de beber zumes de aire.


Durante a súa estancia na Lúa, ademais de sorprenderse cos selenitas, logra tamén presenciar un conflito astronómico entre o Emperador Selenito e o Emperador Solar.




Versión en Castelán



En estos tiempos revueltos, con tantas Falsas Historias no está mal recordar a Luciano de Somosata y su "Historia Verdadera". Aunque sólo sea para mantener la cabeza ocupada...

“Escribo, por tanto, sobre cosas que jamás vi, traté o aprendí de otros, que no existen en absoluto ni por principio pueden existir”
. Con ésta premisa Luciano de Samosata (125 - 181? d.C.) construye su Historia Verdadera.

El relato comienza con un viaje en barco que, por motivos misteriosos, es arrastrado por un oleaje con crestas extraordinarias hacia la Luna. Ya en el satélite natural, el protagonista comienza a ser testigo de sucesos increíbles, sin embargo, es el encuentro con los selenitas, el de mayor rareza. Estos seres, enigmáticos y llamativos, contaban con algunas de las más extrañas características físicas, como la carencia de ano y la posibilidad de quitarse y ponerse los ojos a gusto y placer -suceso que impresiona en gran medida al protagonista-.

Era un mundo sin mujeres
"
No deben su nacimiento a mujeres, sino a varones; pues los matrimonios tienen lugar entre varones y desconocen por completo hasta el nombre de mujer. Allí hasta los veinticinco años, uno es desposado, y a partir de esta edad, uno desposa a su vez activamente. No llevan a los hijos en el vientre, sino en la pantorrilla. Cuando ésta ha concebido, la pierna se preña, llegado el momento , se practica una incisión y extraen de ella un hijo muerto al que insuflan la vida exponiéndolo con la boca abierta al viento... Hay entre ellos una raza de hombres llamados dendritas. He aquí cómo nace. Se corta el testículo derecho de un hombre, se planta en tierra y de él nace un gran árbol, semejante a un falo. Tiene ramas y hojas. Sus frutos son glandes de un codo de largo. Cuando han madurado se los recoge y de ellos se desgrana a los hombres. Pero sus partes sexuales son postizas: algunos las tienen de marfil;; los pobres de madera. Y con eso cubren y preñan a quienes han desposado"

Así como sus rarezas corporales las destrezas y habilidades de los Selenitas eran absolutamente remarcables, como por ejemplo
:
la habilidad de hilar el vidrio y el metal, pudiendo construir armaduras livianas e impenetrables, y la posibilidad de beber zumos de aire.

Durante su estancia en la Luna, además de sorprenderse con los selenitas, logra también presenciar un conflicto astronómico entre el Emperador Selenito y el Emperador Solar.

martes, 7 de junio de 2011

Hipocrene ou a Fonte do cabalo



Hipocrene (Ovidio, Metamorfose, Lib. V (250-268): É a fonte que fixo manar cun couce do seu pezuño, o fillo voador da Medusa, o cabalo Pegaso, no monte Helicón. De aí o seu nome "Fonte do cabalo"

Até daquela a Tritona (Minerva/Atenea) outorgara o don da súa compañía ao seu irmán (Perseo), o nado do ouro(Zeus metamorfoseou en choiva de ouro e conseguiu acceder á estancia de Dánae e deixala embarazada). A continuación rodéase ela dunha nube oca e abandona Serifos, deixando á dereita a Citnos e a Xíaros (illas do mar Exeo), e polo camiño que lle pareceu máis curto, por riba do mar, diríxese a Tebas e ao virxinal Helicón. Cando alcanzou este monte, detívose e falou así ás sabias irmás(as nove musas, fillas de Zeus e de Titánide Mnemósine): "Chegou aos meus oídos a fama dunha nova fonte, que o pezuño do voador fillo de Medusa (Pegaso) abriu no chan. Esa fonte é o motivo da miña viaxe. Quixen contemplar ese feito prodixioso. A el vino eu nacer do sangue da súa nai"(Minerva viu nacer a Pegaso porque ía con Perseo cando decapitou á Medusa). Responde Urenia: "Sexa cal for o motivo que te trae, divina, a visitar esta morada, é en todo caso moi grato ao noso corazón. Agora ben, esa fama é verídica; é Pegaso a orixe desta fonte". E conduciu a Palas até os sagrados líquidos. Ela, despois de admirar por longo tempo aquelas augas feitas a couces, percorre coa vista as espesuras das anellas selvas, polas covas e polas pradarías festonadas de flores innumerables; e chama felices, tanto polo lugar onde viven como polas ocupacións, ás fillas de Mneme(sinónimo de Mnemósine "a Memoria").



Versión latina

Hactenus aurigenae comitem Tritonia fratri 250

se dedit; inde cava circumdata nube Seriphon

deserit a dextra Cythno Gyaroque relictis,

quaque super pontum via visa brevissima, Thebas

virgineumque Helicona petit; quo monte potita

constitit et doctas sic est adfata sorores: 255

‘Fama novi fontis nostras pervenit ad aures,

dura Medusaei quem praepetis ungula rupit.

Is mihi causa viae; volui mirabile factum

cernere; vidi ipsum materno sanguine nasci.’

Excipit Uranie: ‘Quaecumque est causa videndi 260

has tibi, diva, domos, animo gratissima nostro est.

Vera tamen fama est: est Pegasus huius origo

fontis’ et ad latices deduxit Pallada sacros.

Quae mirata diu factas pedis ictibus undas

silvarum lucos circumspicit antiquarum 265

antraque et innumeris distinctas floribus herbas

felicesque vocat pariter studioque locoque

Mnemonidas;



Versión en Castelán



Hipocrene (Ovidio, Metamorfosis, Lib. V (250-268): Es la fuente que hizo manar con una coz de su pezuña, el hijo volador de la Medusa, el caballo Pegaso, en el monte Helicón. De ahí su nombre "Fuente del caballo"

Hasta entonces la Tritona (Minerva/Atenea) había otorgado el don de su compañía a su hermano (Perseo), el nacido del oro(Zeus se metamorfoseo en lluvia de oro y consiguió acceder a la estancia de Dánae y dejarla embarazada). A continuación se rodea ella de una nube hueca y abandona Serifos, dejando a la derecha a Citnos y a Xíaros (islas del mar Egeo), y por el camino que le pareció más corto, por encima del mar, se dirige a Tebas y al virginal Helicón. Cuando alcanzó este monte, se detuvo y habló así a las sabias hermanas (las nueve musas, hijas de Zeus y de Titánide Mnemósine): "Llegó a mis oídos la fama de una nueva fuente, que la pezuña del volador hijo de la Medusa (Pegaso) abrió en el suelo. Esa fuente es el motivo de mi viaje. Quise contemplar ese hecho prodigioso. A él, lo vi nacer de la sangre de su madre" (Minerva vio nacer a Pegaso porque iba con Perseo cuando este decapitó a la Medusa). Responde Urenia: "Sea cual sea el motivo que te trae, divina, a visitar esta morada, es en todo caso muy grato a nuestro corazón. Ahora bien, esa fama es verídica; es Pegaso el origen de esta fuente". Y condujo a Palas hasta los sagrados líquidos. Ella, después de admirar por largo tiempo aquellas aguas hechas a cozes, recorre con la vista las espesuras de las anejas selvas, por las cuevas y por las praderas festonadas de flores innumerables; y llama felices, tanto por el lugar donde viven como por las ocupaciones, a las hijas de Mneme (sinónimo de Mnemósine "la Memoria").

lunes, 30 de mayo de 2011

Non sería o mesmo se fosen os seus fillos



Enlace
Isadora aseando ao seu fillo

Quen ía dicir que Isadora era capaz disto?. O seu carácter non cambiou nada, segue co seu mal carácter, tratando de ser ela a que impón as regras, ao Dorian mállao todos os días, faille fronte aos cans, e dá o mesmo que sexan pequenos ou grandes.

Pasa moito tempo atendendo ao seu fillo, xoga con el e en todo momento está disposta a asealo, el é un traste, agóchase e cando o atopa, abrázase a el e lambe todo o seu corpo.

É unha nai tenra e doce, que distinta!

Os seres humanos, moitos de nós, tamén facemos o mesmo ca Isadora, somos distintos, outra persoa, segundo se trate dos nosos ou dos veciños.

Que farían os Mossos, o outro día, se un daqueles rapaces que estaba a recibir golpes fose o seu fillo?






Versión en castelán



¿Quién iba a decir que Isadora era capaz de esto?.


Su carácter no cambió nada, sigue con su mal carácter, tratando de ser ella la que impone las reglas, a Dorian le pega todos los días, le hace frente a los perros, y da lo mismo que sean pequeños o grandes.
Pasa mucho tiempo atendiendo a su hijo, juega con él y no deja de asearlo en todo momento, él es un traste se esconde y cuando lo encuentra, se abraza a él y lame todo su cuerpo.

Es una madre tierna y dulce, ¡qué distinta!


Los seres humanos, muchos de nosotros, también hacemos lo mismo, somos distintos, otra persona, según se trate de los nuestros o de los vecinos.

¿Qué harían los Mossos, el otro día, si uno de aquell@s muchach@s que estaba recibiendo golpes fuera su hijo?

martes, 24 de mayo de 2011

O día despois






Hoxe, o día despois, estiven a matinar nisto:



“Nolite dare sanctum canibus: neque mittatis margaritas vestras ante porcos, ne forte conculcent eas pedibus suis et conversi dirumpant vos ( (Mateo 7:6)

Gardádevos de dar o sagrado aos cans, nin guindedes as vosas perlas (margaridas) aos porcos, non sexa que as trepen coas súas patas e máis tarde, revolvéndose cara a vós, vos esnaquicen.



Versión en castelán


Hoy, el día después, estuve todo el día dándole vueltas a esto:

Guardaros de dar lo sagrado a los perros, ni arrojéis vuestras perlas (margaritas) a los cerdos, no sea que las pisoteen con sus patas y más tarde revolviéndose hacia vosotros, os despedacen.

jueves, 19 de mayo de 2011

O sufixo -iñ@







Todas estas flores son a miña homenaxe ao poeta Lois Pereiro, sinto que a súa obra e o seu nome fosen utilizados politicamente para acadar votos, está claro que hai políticos que non respectan nin aos mortos.



Cando a nivel nacional falan de Pep
iño Blanco, eu pregúntome:


Por que lle chaman así? Por que é pequen
iño, por que é moi querido por todos nós, por que é moito Pepe, por que é un politiquiño ou por que é galego?


En galego non é o mesmo
todo que todiño, malo que maliño, POLÍTICO que POLÍTIQUIÑO.


Nos dous primeiros exemplos (
todiño, maliño, ) o sufixo ten valor Intesificativo.


Non é o mesmo "
Marianiño perdeuno todo, que Marianiño perdeuno todiño". Se o perdeu "todiño" é que se quedou sen "nadiña".


No caso de
POLITIQUIÑO con valor PEXORATIVO, nós tamén temos ao Albertiño e aos seus coleguiñas, ao Marianiño e outros moitos "-iñ@s" de dentro e fóra de Galiza.


Hai dous días o partido dunha tal
Rosiña Díaz empapelou a fachada do edificio onde vivo. Onte, eu puxen unha denuncia na policía municipal, pero aínda agora, sigo esperando que limpen a fachada.


Os policías que viñeron á casa foron moi correctos e amables, a señora que me atendeu por teléfono, cando chamei ao 092, púxomo moi difícil, incluso pretendía convencerme que "
fixese a vista gorda". Segundo ela "está prohibido, pero tamén están prohibidas moitas cousas e fanse"; eu expliqueille que non estaba disposta a deixarme convencer e daquela, díxome "que os arrancase eu".

Jajaja...


O que a muller non sabía é que son "
unha galega en todos os sentidos".





Versión en castelán


Todas estas flores son mi homenaje al poeta Lois Pereiro, siento que su obra y su nombre fueran utilizados políticamente para conseguir votos, claro está, que hay políticos que no respetan ni a los muertos.

Cuando a nivel nacional hablan de Pepiño Blanco, yo me pregunto:

¿Por qué le llaman así? ¿Por qué es pequeñito, por qué es muy querido por todos nosotros, por qué es mucho Pepe, por qué es un politiquiño o por qué es gallego?

En gallego no es lo mismo todo que todiño, malo que maliño, POLÍTICO que POLÍTIQUIÑO.

En los dos primeros ejemplos (todiño, maliño ) el sufixo tiene valor Intesificativo.

No es lo mismo "Marianiño lo perdió todo, que Marianiño lo perdió todiño". Si lo perdió "todiño" es que se quedó sin nada, sin nada.

En el caso de POLITIQUIÑO con valor PEYORATIVO, nosotros también tenemos al Albertiño y a sus coleguiñas, al Marianiño y otros muchos "-iñ@s" de dentro y fuera de Galicia.

Hace dos días el partido de una tal Rosiña Díaz empapeló la fachada del edificio en donde yo vivo. Ayer, yo puse una denuncia en la policía municipal, pero aun sigo esperando que limpien la fachada.

Los policías que vinieron a casa fueron muy correctos y amables, la señora que me atendió por teléfono, cuando llamé al 092, me lo puso muy difícil, incluso pretendía convencerme que "que hiciese la vista gorda". Según ella "está prohibido, pero también están prohibidas muchas cosas y se hacen"; yo le expliqué que no estaba dispuesta a dejarme convencer y entonces, me dijo "que los arrancara yo".

Jajaja...

Lo que la mujer no sabía es que soy "una gallega en todos los sentidos".