A nave do estado

Carminum I, 14

Levarante ao mar, oh nave, novas ondas?
Que fas? Ai! Non te afastes do porto.
Non ves como os teus costados están faltos de remos
e, afundido o mastro polo veloz Ávrego,
as túas antenas quéixanse, e apenas
pode aguantar a túa carena sen os cables
ao cada vez máis axitado mar?
Non tes vela sa, nin deuses
a quen invocar no teu auxilio,
e iso por máis que sexas piñeiro do Ponto,
fillo de nobre fraga, e te gabes
dunha liñaxe e dun nome inútil.
Nada confía o mariñeiro, á hora do medo,
nas pintadas popas. Mantente en garda,
se é que non queres ser xoguete do vento.
Ti, que fuches inquietudes para min
e es agora desexo e coidado non leve,
evita o mar, o mar que baña
as Cícladas brillantes.
Horacio

A raposa á que se lle encheu o seu ventre

imaxe tomada da internet

Unha raposa famenta atopou no tronco dunha aciñeira uns pedazos de carne e de pan que uns pastores deixaran escondidos nunha cavidade. E entrando na devandita cavidade, comeu todo.

Pero tanto comeu que lle medrou tanto o ventre que non puido saír. Empezou a xemer e a laiarse do problema en que caera.

Por casualidade pasou por alí outra raposa, e oíndo os seus laios achegouse e preguntoulle que lle ocorría. Cando se decatou do acaecido, díxolle:

- Pois quédate tranquila irmá ata que volvas ter a forma en que estabas, entón de seguro poderás saír facilmente sen problema!

Con paciencia resólvense moitas dificultades.

Non esbardalle, señor Presidente da Xunta

"En Cataluña y Galicia debería hablar español quien quiera",

dicía o señor Feijóo a Buenafuente

Meditando esta frase do señor Feijóo cheguei a conclusión de que segundo el, eu que nacín en Galiza/Galicia e falo galego non son española e a verdade e que levei unha grande decepción, porque pobriña de min, sempre me considerei unha galega - española o mesmo que lle pode pasar a calquera madrileño - español ou andaluz - español.

Segundo o señor Feijóo o galego non é español, porque "o español" é o castelán, entón os que non falamos castelán, non somos españois?; quen é aquí o separatista?.

De todas formas, vindo isto dun "nacionalista español" que chega a presidente da Xunta sen saber falar galego e que cada vez que o intenta mete a zoca, non é de estrañar.

Pretende que os pais decidan a lingua na que os fillos teñen que estudar e menos mal que só son "as linguas", por que eu pregúntome que vai pasar cando os pais podamos decidir se as matemáticas son útiles para os nosos fillos?. Eu apúntome, non quero que os meus estuden alxebra, a min non me serviu para nada.

E por último, que non derradeiro, lémbrolles a todos aqueles que din que en Galicia non hai liberdade lingüística, que iso é unha falacia, aquí cada un fala na lingua que quere, nos colexios privados (falo con coñemento do asunto), en moitos deles, a historia e a xeografía que terían que ser en galego, dan as clases en castelán e nesas materias os rapaces cando van facer a Selectividade poden elixir o idioma no que queren facer o exame.

AQUÍ NON SE CASTIGOU NIN SE PEGOU A NINGUÉN POR FALAR CASTELÁN, A MIN PEGÁRONME POR FALAR O GALEGO, e aínda que non podo olvidalo, perdoeino hai moitos anos.

Feijóo quere converterse no abandeirado da liberdade lingüística, pero o tempo pon a cadaquén no seu sitio, e os galegos xa pasamos por cousas peores e soubemos saír, o que si pode ter claro que non vai pasar a historia deste país COMO DEFENSOR DA SÚA LINGUA E CULTURA.

Mentres isto ocorre sería bo que o señor presidente se molestase en ler a Constitución española, está escrita segundo el en "español" non vai ter ningunha dificultade

CONSTITUCIÓN ESPAÑOLA DE 1978
"1. El castellano es la lengua española oficial del Estado. Todos los españoles tienen el deber de conocerla y el derecho a usarla.

2. Las demás lenguas españolas serán también oficiales en las respectivas Comunidades Autónomas de acuerdo con sus Estatutos.

3. La riqueza de las distintas modalidades lingüísticas de España es un patrimonio cultural que será objeto de especial respeto y protección.

Samuel xa ten TRES anos

Hoxe Samuel, que para a súa avoa é o neno máis guapo, cumpre 3 anos.

O baile das letras,
comezou xa,
e todas moi coquetas,
sorrín ao pasar.

O A, viste de longo,
un traxe carmesí,
un cinto de encaixe
que vale un Potosí.

O E, é moi inquedo,
só fai tropezar,
pantalón e chaqueta
que guapo está de frac.

O I, é moi estirado,
leva un chapeu gris
e a todos recordaba
como se baila un twist.

Chegando ás agachadas,
apareceu o O.
El é moi reservado,
que tímido saíu!.

Chispazo de alegría,
movéndose o U
con ese barullo
que só sabes ti.


Todas da man.
vibran de emoción
cando a mestra
canta súa canción.

http://www.cuentilandia.com/

Pimpín /Chasco... (Fringilla coelebs)

imaxe tomada de internet (Pimpín femia) www.micuadernodecampo.com



http://www.fotonatura.org/galerias/fotos/168094/
imaxe tomada de internet (Pimpín macho)

Sobre o seu aspecto físico:

O pimpín caracterízase por ter unhas manchas brancas nas súas ás.
O macho ten a parte superior da cabeza de cor gris azulado, o dorso é de cor pardo avermellado, mentres que a parte inferior do corpo é pardo rosado.
A femia é de cor pardo amarelado polo dorso e gris pardento polo ventre.
Os pimpíns novos parécense ás femias aínda que se distinguen porque teñen unha mancha esbrancuxada na caluga.

Sobre o seu comportamento:

O voo do pimpín normalmente dáse a bastante altura e é rápido e ondulado, cun acelerado bater de ás. Na época de cría, o pimpín macho adícase a defender o seu territorio, mentres que a femia incuba os ovos. Para cantar, o pimpín macho póusase nas ramas máis altas das árbores.
Fóra da época de cría, no outono e inverno, ao pimpín véselle máis habitualmente no chan, sobre todo as femias buscando o alimento. No inverno, o pimpín visita os seus variados hábitats en pequenos grupos.

Sobre a súa alimentación:

Os adultos aliméntanse dunha gran variedade de sementes mentres que as crías de pimpín son alimentadas durante as primeiras semanas de insectos.

Sobre a súa reprodución:

O niño do pimpín ten forma de cunca e está construído con teas de araña e herba forrado de plumas. O pimpín constrúe o seu niño nunha árbore ou arbusto.

Sobre os lugares nos que vive:

Ao pimpín, fóra da época de cría, pódese ver en campo aberto, nos prados e ata nas rúas de pobos e cidades, buscando comida. Gústanlle as zonas onde hai árbores, pero tamén se poden ver aínda que haxa poucas árbores. http://www.botanical-online.com/animales/pinzon.

O pimpín (en castelán pinzón) en galego ten un montón de nomes segundo o Dicionario de sinónimos da lingua galega de María Camiño Noia Campos: Carballuda, chasco, chincarro, chincharro, chincheiro, chinchín, chincho, chinchón, chinchorra, cuncheiro, maceirento, maceiriña, maceiro, maceirudo, peu, pimpín, pimpiniña, pimpón, pincho, pinfano, piñoneiro, tentillón, tinque, trigao, trigueiro.

No meu pobo coñécese coma Chasco e a miña avoa remataba o conto do Paspallás dicindo que entón o Chasco dicíalle aos xudeus "Chas-chas por aí mal vas" e por iso os seus niños estaban altos e era difícil de alcanzalos.

Nas películas pódese escoitar o seu canto, e se lembrades a serie de debuxos animados "La abeja Maya" o canto que se pode escoitar de fondo é o do pimpín. En algunhas películas se hai fragas e xardíns, e non hai sons naturais, incorpóranse en estudo a partir de gravacións.

O canto é algo así : chip-chip-chip-chip-chett-chett-chett-chett-diddip-diddiooo

Pódese escoitar ao pimpín en directo nesta páxina:

http://pajaril.com/wp-content/uploads/2008/05/pinzan.mp3

O paspallás

imaxes tomadas de internet

O seu canto característico, que se oe principalmente ao luscofusco, é un reclamo trisílabo (pas-pa-llas, pas-pa-llas, pas-pa-llas) que lle valeu o seu nome, tamén se coñece o seu canto como charrear.
Pasan o inverno en África e nos países do sur de Asia. Chega a Galiza a principios de abril e marcha a principios de setembro. O seu hábitat preferido na época de cría son as chairas cultivadas.
A carne do paspallás fíxoo obxecto de caza masiva dende tempos remotos, o que xunto coa perda dos seus hábitats e o uso masivo de pesticidas, causou unha forte diminución das súas poboacións. En moitas zonas é tradicional cazalo durante o voo de migración.

Había a crenza de que o ferrado do centeo ou trigo valería a tantos reas como veces repetise o paspallás o seu canto.

Unha vella lenda galega que eu escoitei da miña avoa, refería que cando os xudeus perseguían a Sagrada Familia na súa fuxida a Exipto, atoparon a un paspallás ao que lle preguntaron se os vira, o paspallás contestoulles: pas-pa-llás, por aí ben vas.
Isto foi causa de que o niño do paspallás non sexa respectado por ninguén,porque fai os seus niños no chan.

Preso nun  estreito lazo 
o Paspallás sinxelo, 
daba queixas ao aire,
xa tarde arrepentido.
«¡Ai de min miserable 
infeliz paxariño, 
que antes cantaba libre,
e xa choro cativo! 
Perdín o meu niño amado,
perdín nel as miñas delicias, 
ao fin perdino todo, 
pois que perdín a vida.
Por que desgraza tanta? 
Por que tanta desventura? 
Por un gran de trigo! 
ai cara lambetada!» 
Ai apetito cego 
a cantos precipita, 
que por lograr un nada,
un todo sacrifican!              
      Samaniego

Esta é a número CEN

SON FOTOS FEITAS POR MIN, NO MEU ENTORNO, PARA TODOS OS QUE TEÑEN A PACIENCIA DE LER O QUE ESCRIBO.
PODEDES COLLER AS QUE QUEIRADES SON TODAS PARA VÓS