-> E por fin... o presidente dixo «Achegamos a nosa historia, a nosa convición. E achegamos aos mercados unha maioría sólida que apoiaron os españois, e estabilidade política para recuperar a confianza. Ir cara a un modelo onde as Administracións Públicas non gasten o que non teñen».
Bando
Prohíbese, por orde da Alcaldía, que medren porque si as rosas do xardín municipal. Dende agora as pombas teñen que pedir licencia para voar. Prohíbeselle á lúa andar ceiba de noite polo ceo. A lúa é unha tola que anda espida dando mal exemplo ás nenas castas e aos fillos de familia. Pagarán trabucos os poetas. Prohíbese soñar de 10 a 11. Prohíbese tamén derramar bágoas. Pódese chorar tan só cando hai seca para que non fiquen baldeiros os pantanos. Un só se pode emocionar os Xoves e Domingos cando tocaa Banda do Concello no quiosco. Están fóra de Lei as estrelas, a Primavera, as flores e os paxaros. Dáse este bando en tal e cal para que se cumpra de orde do Alcalde. Carimbado, firmado e rubricado.
Manuel María, Documentos persoais
Versión en castelán
-> Y por fin... el presidente dijo «Aportamos nuestra historia, nuestra convicción. Y aportamos a los mercados una mayoría sólida que han apoyado los españoles, y estabilidad política para recuperar la confianza. Ir hacia un modelo donde las Administraciones Públicas no gasten lo que no tienen».
Bando
Se prohibe, por orden de la Alcaldía, que crezcan porque sí las rosas del jardín municipal. Desde ahora las palomas tienen que pedir licencia para volar. Se prohibe a la luna andar libre de noche por el cielo. La luna es una loca que anda desnudada dando mal ejemplo a las niñas castas y a los hijos de familia. Pagarán impuestos los poetas. Se prohibe soñar de 10 a 11. Se prohibe también derramar lágrimas. Se puede llorar tan sólo cuando hay sequía para que no queden vacios los pantanos. Uno sólo se puede emocionar los Jueves y Domingos cuando tocala Banda del Ayuntamiento en el quiosco. Están fuera de Ley las estrellas, la Primavera, las flores y los pájaros. Se da este bando en tal y cual para que se cumpla de orden del Alcalde. Sellado, firmado y rubricado.
Mentres un cangrexo ía camiñando sinuosamente marcha atrás, golpeou as súas costas nos arrecifes das augas. Disque a súa nai, co desexo de que avanzase con paso áxil, deulle uns consellos: "Non andes sinuosamente, fillo, nin botes cara atrás os teus pés tortos; máis ben, dirixe en líña recta os teus andares con esforzo e dá pasos seguros cara adiante". O fillo respondeulle : "Fareino, se ti vas diante miña; se me ensinas o camiño recto, eu seguireite con máis seguridade".
Versión en castelán
Mientras un cangrejo iba caminando sinuosamente marcha atrás, golpeó su lomo en los arrecifes de las aguas. Por lo visto su madre, con el deseo de que avanzase con paso ágil, le dio unos consejos: "No andes sinuosamente, hijo, ni eches hacia atrás tus pies torcidos; más bien, dirige en línea recta tus andares con esfuerzo y da pasos seguros hacia delante". El hijo le respondió : "Lo haré, si tú vas delante de mi; si me enseñas el camino recto, yo te seguiré con más seguridad".
A flor do inverno, o alecrín. Aló, ao lonxe a cidade, Ourense na néboa.
Hai moitos anos, Alguén moi sabio, deume un consello e dixo así: "Cando te atopes no teu camiño un montón de toxos bravos, deses que só con miralos xa parece que pican, non te pares, nin intentes buscar outro camiño máis fácil. Respira forte, despois toma alento, e sigue de fronte, os toxos só pican aos que non son quen de conter a respiración e se dan por vencidos antes de comezar".
Versión en castelán
La flor del invierno, el alecrín. Allá, en la lejanía la ciudad, Ourense en la niebla.
Hace muchos años, Alguien muy sabio, me dio un consejo y dijo así: "Cuando te encuentres en tu camino un montón de tojos bravos, de esos que sólo con mirarlos ya parece que pinchan, no te pares, ni intentes buscar otro camino más fácil. Respira fuerte, después toma aliento, y sigue de frente, los tojos sólo pinchan a los que no saben contener la respiración y se dan por vencidos antes de empezar".
Reloxo! deus sinistro, horroroso, imposible cuxo dedo nos ameaza dicíndonos: "Lembra!" as sonoras Dores no teu corazón cheo de espanto cravaranse moi pronto como nunha diana; o Pracer vaporoso fuxirá cara ao horizonte o mesmo que unha sílfide entre bastidores; cada instante devórache un anaco da delicia concedida a cada home para toda a existencia. Tres mil seiscentas veces cada hora, o Segundo che borboriña: Lembra! -Rápido, coa súa voz de insecto, o Agora di: Eu son oHai Tempo, e zuguei a túa vida coa miña trompa noxenta! Remember! Lembra!, pródigo!, Esto memor! (A miña gorxa de metal fala todas as linguas) os minutos, mortal aloucado, son ganga que non hai que desprezar sen extraerlle o ouro! Lembra que é o Tempo xogador cobizoso que gaña sen facer trampas, a cada xogada! é a lei. O día declina; a noite medra; Lembra! o abismo ten sede sempre; a clepsidra baléirase. Deica pouco soará a hora en que o divino Azar, en que a augusta Virtude, a túa esposa aínda virxe, en que mesmo o Arrepentimento (oh! a derradeira pousada!), en que todo che dirá: Morre, vello covarde!; É demasiado tarde!
Charles Baudelaire
Versión en castelán
¡Reloj! dios siniestro, horroroso, imposible cuyo dedo nos amenaza diciéndonos: "¡Recuerda!" los sonoros Dolores en tu corazón lleno de espanto se clavarán muy pronto como en una diana;
el Placer vaporoso huirá hacia el horizonte lo mismo que una sílfide entre bastidores; cada instante te devora un trozo de la delicia concedida a cada hombre para toda la existencia.
Tres mil seiscientas veces cada hora, el Segundo te sururra:¡Recueda! -Rápido, con su voz de insecto, el Ahora dice: ¡Yo soy el Otro Tiempo, y he chupado tu vida con mi trompa asquerosa!
Remember!,¡Recuerda!, ¡pródigo!,Esto memor! (Mi garganta de metal habla todas las lenguas) ¡los minutos, mortal alocado, son ganga que no hay que despreciar sin extraerle el oro!
Recuerda que es el Tiempo jugador codicioso que gana sin hacer trampas, ¡ a cada jugada! es la ley. El día declina; la noche crece; ¡Recuerda! el abismo tiene sed siempre; la clepsidra se vacía.
Dentro de poco sonará la hora en que el divino Azar, en que la augusta Virtud, tu esposa todavía virgen, en que incluso el Arrepentimiento (¡oh! ¡la última posada!), en que todo te dirá: ¡Muere, viejo cobarde!; ¡Es demasiado tarde!
Charles Baudelaire
Versión francesa (orixinal)
Horloge! dieu sinistre, effrayant, impassible, Dont le doigt nous menace et nous dit: "Souviens-toi! Les vibrantes Douleurs dans ton coeur plein d'effroi Se planteront bientôt comme dans une cible;
Le Plaisir vaporeux fuira vers l'horizon Ainsi qu'une sylphide au fond de la coulisse; Chaque instant te dévore un morceau du délice A chaque homme accordé pour toute sa saison.
Trois mille six cents fois par heure, la Seconde Chuchote: Souviens-toi! - Rapide, avec sa voix D'insecte, Maintenant dit: Je suis Autrefois, Et j'ai pompé ta vie avec ma trompe immonde!
Remember! Souviens-toi! prodigue! Esto memor! (Mon gosier de métal parle toutes les langues.) Les minutes, mortel folâtre, sont des gangues Qu'il ne faut pas lâcher sans en extraire l'or!
Souviens-toi que le Temps est un joueur avide Qui gagne sans tricher, à tout coup! c'est la loi.
Le jour décroît; la nuit augmente; souviens-toi! Le gouffre a toujours soif; la clepsydre se vide.
Tantôt sonnera l'heure où le divin Hasard, Où l'auguste Vertu, ton épouse encor vierge, Où le Repentir même (oh! la dernière auberge!), Où tout te dira Meurs, vieux lâche! il est trop tard!"
Son unha reacción de defensa da árbore fronte a determinados insectos que depositan os seus ovos baixo a casca nos gromos novos dos carballos. Son estruturas de tipo tumoral que son inducidas por insectos (xeralmente avespas). En realidade trátase da resposta do carballo cun crecemento anómalo de tecido para illar o ataque ou infección da avespa. Este tecido de nova formación adopta aspectos diferentes, ás veces espectaculares.
Imaxinade por un intre, que os humanos tivésemos a mesma reacción fronte aos malos políticos e outros parasitos da sociedade. Iriamos polo mundo cun feixe de carrabouxos colgados.
Versión en Castelán
Las agallas, bogallas, cecidios, gállaras o gallarones ... Son una reacción de defensa del árbol frente a determinados insectos que depositan sus huevos bajo la cascara en los brotes jóvenes de los robles. Son estructuras de tipo tumoral que son inducidas por insectos (generalmente avispas). En realidad se trata de la respuesta del roble con un crecimiento anómalo del tejido para aislar el ataque o infección de la avispa. Este tejido de nueva formación adopta aspectos diferentes, a veces espectaculares. Imaginad por un momento, que los humanos tuviéramos la misma reacción frente a los malos políticos y otros parásitos de la sociedad. Iríamos por el mundo con un montón de agallas colgadas.